என் மனைவியின் சிருஷ்டி

கொரிய மூலம் ஹான் காங்
ஆங்கிலத்தில் : டெபோரா ஸ்மித்
தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன்

மே மாதத்தின் பிற்பகுதியில், என் மனைவியின் உடலில் காயங்களை முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். எங்கள் அபார்ட்மெண்ட் பொறுப்பாளர் அலுவலகத்தில், இளஞ்சிவப்பு லைலாக் மலர்கள், துண்டிக்கப்பட்ட நாக்குகள் போன்ற இதழ்களைத் தெளித்திருந்த அந்த நாள், மூத்த குடிமக்கள் மையத்தின் நுழைவாயிலில் உள்ள நடைபாதை அடுக்குகள் அழுகிய வெள்ளைப் பூக்களால் உறைந்து, வழிப்போக்கர்களின் காலணிகளுக்கு அடியில் மிதிபட்டன.

சூரியன் ஏறக்குறைய உச்சகதியில் இருந்தது.

சூரிய ஒளி ஒரு பழுத்த பீச் சதையின் நிறமாக, எங்கள் அறையின் தரையில் கசிந்து, எண்ணற்ற தூசிகளையும் மகரந்தத் துகள்களையும் கொட்டியது.

நானும் என் மனைவியும் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நாளிதழைப் பார்க்கும்போது, நோய்வாய்ப்பட்ட இனிமையான, இளஞ்சூடான சூரிய ஒளி என் வெண்ணிற உள்ளுடுப்பின் பின்புறத்தில் பாய்ந்தது.

கடந்த சில மாதங்களாக நான் உணர்ந்த அதே சோர்வு தான் போன வாரமும். வார இறுதி நாட்களில் காலையில் வழக்கத்தை விட தாமதமாக படுக்கையில் இருப்பதை அனுமதித்திருந்தேன், இப்போது, நான் சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு தான் எழுந்தேன். படுக்கையில் சாய்ந்து கொண்டு, என் தளர்ந்த கைகால்களை மிகவும் வசதியான நிலைக்கு கொண்டு வந்தேன், முடிந்தவரை மெதுவாக செய்தித்தாளின் வாசிப்பில் ஊடுருவினேன்.

“இதைக் கொஞ்சம் பாருங்கள்… இந்தக் காயங்கள் ஏன் மறையவில்லை என்று தெரியவில்லை.”

நான் என் மனைவியின் வார்த்தைகளை – அவற்றின் அர்த்தத்தை – செயலாக்காமல், அமைதியின் மூடுதிரையில் குழப்பத்துடன் உலவினேன். பிறகு, மெதுவாக அசட்டையுடன் அவளைப் பார்த்தேன்.

நான் நிமிர்ந்து அமர்ந்தேன். பேப்பரில் படித்துக் கொண்டிருந்ததை விரலால் குறியிட்டு, உள்ளங்கையால் கண்களைத் தேய்த்தேன். என் மனைவி தன் ஆடையை ப்ரா வரை உயர்த்தியிருந்தாள்; ஆழமான காயங்கள் அவளது முதுகு மற்றும் வயிற்றை பாதித்திருந்தன.

“உனக்கு எப்படி இவை ஏற்பட்டன ?”

அவள் மடிந்த பாவாடையின் ஜிப்பில் இருந்து முள்ளெலும்புகள் மேலே அணிவகுத்து செல்வதைப் பார்க்க எனக்கு இடுப்பை முறுக்கியது. வெளிர் நீலத்தில் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் முஷ்டியளவு காயங்கள், அவை மையில் அச்சிடப்பட்டதைப் போல வினோதமானவை.

“சரி, அவை எப்படி வந்தன?” எனது கூர்மையான, உறுதியான தொனி எங்கள் பதினெட்டு-பியோங் பிளாட்டில் மூடப்பட்டிருந்த இடத்தைத் தகர்த்தது .

“எனக்குத் தெரியாது. . . என்னையறியாமலேயே நான் எதையாவது தட்டி விட்டிருக்க வேண்டும், காயங்கள் போய்விடும் என்று எண்ணினேன்… ஆனால், அவை உண்மையில் பெரிதாகி வருகின்றன.”

ஏதோ தவறு செய்து பிடிபட்ட குழந்தையைப் போல என் மனைவி என் பார்வையைத் தவிர்த்தாள். அவளைத் திட்டுவது போல் தோன்றியதற்கு சற்று வருந்திய நான் என் தொனியை மென்மையாக்க முயற்சி செய்தேன்.

“வலிக்கிறதா?”

“இல்லை, இல்லை. காயப்பட்ட இந்தப் பகுதிகளில் உண்மையில் எந்த உணர்வும் இல்லை. ஆனால், உங்களுக்குத் தெரியும், அது இன்னும் கவலைக்குரியது.”

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நான் கவனித்த குற்ற உணர்வு ஒரு தடயமும் இல்லாமல் மறைந்துவிட்டது, ஒரு மென்மையான, பொருத்தமற்ற புன்னகையால் மாற்றப்பட்டது. மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டுமா என்று என் மனைவியின் உதடுகளில் அந்த அர்த்தப் புன்னகை வினவியது.

முழு சூழ்நிலையிலிருந்தும் வித்தியாசமாக விலகிவிட்டதாக உணர்ந்த நான், என் மனைவியின் முகத்தைக் குளிர்ச்சியான, உணர்ச்சியற்ற பார்வையுடன் பார்த்தேன். இப்பொழுது நான் எதிர்கொண்ட முகம் அறிமுகமில்லாததாக இருந்தது. இப்படி, இது அறிமுகமில்லாததாக உணர்ந்தது, கிட்டத்தட்ட உண்மையற்றது; நாங்கள் எங்களின் நான்காவது ஆண்டு சகவாழ்வில் இருந்ததால் பரஸ்பரம் எதிர்பார்ப்பது போல் எதுவும் இல்லை.

என் மனைவி என்னை விட மூன்று வயது இளையவள், அந்த வருடம் அவளுக்கு இருபத்தி ஒன்பது வயது. நாங்கள் திருமணத்திற்கு முன், ஒன்றாக வெளியே செல்லும் போது அவள் முகம் அவளை சங்கடமாக, இளமையாகக் காட்டியது – அவள் ஒரு பள்ளி மாணவி என்று அடிக்கடி தவறாக நினைக்கப்பட்டாள். அது இப்போது சோர்வின் தெளிவான அறிகுறிகளைக் கொண்டிருந்தது. இனி யாரும் அவளை ஒரு பள்ளி மாணவி என்றோ, அல்லது ஒரு பல்கலைக் கழக மாணவி என்றோ தவறாக நினைக்க வாய்ப்பில்லை என்று தோன்றியது. ஏதாவது இருந்தால், அவள் உண்மையில் அவளுடைய வயதை விட வயதானவள். அவளது கன்னங்கள், பழுக்காத ஆப்பிள்களின் நிறத்தில், சிவப்பு நிறத்தில் உயர ஆரம்பித்து, தட்டுப்பட்ட களிமண் போல குழிந்திருந்தது. உருளைக்கிழங்கு போல மென்மையாகவும், நெகிழ்வாகவும் இருந்த இடுப்பு, ஒரு காலத்தில் கவர்ச்சியான வளைவுகளைக் கொண்டிருந்த வயிறு, இப்போது பரிதாபமாக மெலிந்திருந்தது.

நான் என் மனைவியை நிர்வாணமாகப் பார்த்த கடைசி சந்தர்ப்பத்தை நினைவுகூரச் சிரமப்பட்டேன், அவளை ஆர்வமாகப் பார்க்கும் அளவுக்கு பிரகாசமாக இருந்தது. நிச்சயமாக, அது அந்த ஆண்டு இல்லை, அது முந்தைய வருடம் நடந்ததா என்று கூட எனக்குத் தெரியவில்லை.

என்னுடன் வாழ்ந்த ஒரே நபரின் உடலில் இவ்வளவு ஆழமான காயங்களை நான் எப்படி கவனிக்கத் தவறிவிட்டேன்? என் மனைவியின் கண்களின் ஓரங்களில் இருந்து வெளிவரும் மெல்லிய சுருக்கங்களை எண்ணிப் பார்க்க முயன்றேன். பிறகு அவளின் உடைகளை எல்லாம் கழற்றச் சொன்னேன். அவளது கன்னத்து எலும்புகளின் வரிசையில் ஒரு இளஞ்சிவப்பையும் தாண்டிய ஒரு சிவப்பு தோன்றியிருந்தது, அவளுடைய எடை இழப்பு, ஒவ்வாமை உணர்ச்சி தோன்றச் செய்கிற உடல்வாகாக மாறியிருந்தது. அவள் தன் உடலை எதிர்ப்புத் தோரணையில் காட்டினாள்.

“இது சம்பந்தமாக யாரையாவது பார்த்தால் என்ன?”

தோட்டம் அல்லது கார் பார்க்கிங் முகமாக அமைக்கப்பட்டுள்ள பெரும்பாலான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைப் போலல்லாமல், எங்கள் பால்கனியானது கிழக்குப் பகுதியின் பிரதான சாலையைப் பார்த்தது. நாங்கள் அருகிலுள்ள அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் இருந்து மூன்று தெருக்களுக்கு அப்பால் இருந்ததால், அதிலிருந்து பிரதான சாலை மற்றும் சுங்னாங் ஓடை இரண்டாலும் பிரிக்கப்பட்டதால், அதிக ஆற்றல் கொண்ட தொலைநோக்கி இல்லாமல் எவராலும் அலசிப் பார்ப்பது சாத்தியமில்லை. சாலையில் வேகமாகச் செல்லும் கார்களில் ஒன்றின் உள்ளே இருந்து எங்கள் வாழ்க்கை அறையை யாரும் பார்ப்பதில் எந்த ஆபத்தும் இல்லை. அதனால் நான் என் மனைவியின் எதிர்ப்பை வெட்கத்தின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொண்டேன். வார இறுதிகளில் புதுமணத் தம்பதிகளாக, ஒரே அறையில், வராண்டாவுக்குச் செல்லும் கண்ணாடிக் கதவும், அதன் தொலைவில் உள்ள ஜன்னல் இரண்டும் சேர்ந்து, ஆகஸ்ட் மாத வெப்பத்தைத் தணிக்கும் முயற்சியில், நாங்கள் பலமுறை காதலித்தோம். நாளின் நடுப்பகுதியில், எங்களுக்கு மிகவும் புதியதாக இருந்த இந்த விஷயத்தை விகாரமாக ஆராய்ந்து, இறுதியில் கனத்த சோர்வுக்கு அடிபணிந்தோம்.

ஓராண்டுக்கு மேலாகியும் எங்கள் காதலுக்குப் பழக்கமில்லை, அந்த ஆரம்ப நாட்களின் உக்கிரம் படிப்படியாகக் கரைந்தது. என் மனைவி வெகு சீக்கிரம் படுக்கைக்குச் சென்றாள், அவள் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். நான் வீட்டிற்குத் தாமதமாகத் திரும்பினால், அவள் ஏற்கனவே தூங்கியிருப்பாள் என்று நான் அதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். முன் கதவின் பூட்டினுள் என் சாவியைத் திருப்பிக் கொண்டு பிளாட்டுக்குள் நுழைந்து, தனிமையில், என்னை வரவேற்க யாரும் இல்லாமல், கை கால் முகசுத்தி செய்து கொண்டு இருள் சூழ்ந்த படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவளது மூச்சுக்காற்றின் தாளங்கள் புரியாதவாறு என்னைத் தாக்கும். இந்தத் தனிமையைக் குறைக்கும் நம்பிக்கையில் நான் அவளைத் தழுவிக்கொண்டால், அவளது பாதி திறந்த, உறக்கத்தில் மேகமூட்டமான கண்கள், அவள் என் தழுவலை நிராகரிக்கிறாளோ அல்லது அன்புடன் திருப்பித் தருகிறாளோ என்று எனக்கு எந்தத் துப்பும் தந்ததில்லை. என் உடலின் அசைவுகள் நிற்கும் வரை அவள் மௌனமான விரல்களை மட்டும் என் தலைமுடியில் வருடினாள்.

“எல்லாம்..? நான் எல்லாவற்றையும் கழற்ற வேண்டுமா?”

அவளது நொறுங்கிய முகம் கண்ணீரின் வெடிப்பை அடக்கப் போராடியது, என் மனைவி, தான் கழற்றிய உள்ளாடைகளை உருண்டையாக உருட்டி, அவளது அந்தரங்கப் பகுதியை மூடிக் கொண்டாள்.

அவளது நிர்வாண உடல், வசந்தகாலச் சூரிய ஒளியில் முழுமையாக வெளிப்பட்டது. அது உண்மையில் நீண்ட காலமாக இருந்தது.

ஆனாலும் ஆசையின் சிறு அசைவுகளைக் கூட என்னால் உணர முடியவில்லை. அவளது பிட்டத்தில் மட்டுமின்றி விலா எலும்புகளிலும், தாடைகளிலும் மஞ்சள் கலந்த பசுங்காயங்களைப் பார்த்தேன், அவளது தொடையின் உட்புறத்தில் உள்ள வெள்ளைச் சதையைக் கூட சிதைத்து… கோபம் என்னை ஆட்கொண்டது, திடீரென்று தன் பிடியை விலக்கியது போல, தேவையற்ற மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தியது.

மிகவும் எளிய மனதுடன் அலைந்து திரிந்த இந்தப் பெண்ணுக்கு, ஒரு மாலை நேரத்தில் தெருவில் நடந்து சென்ற நினைவைக் கூட தூக்கம் கலைத்த – தூக்கத்தின் இறங்கு திரையால் ஏற்கனவே மந்தமான உணர்வுகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டவளுக்கு என்ன நடந்தது? மெதுவாக நகரும் காரில் தவறி விழுந்தது, அல்லது ஒருவேளை, அவளது படியை இழந்து, எங்கள் கட்டிடத்தில் உள்ள இருண்ட அவசரகாலப் படிக்கட்டுகளில் இருந்து கீழே விழுந்திருப்பாளோ?

என் மனைவியின் உருவம், வசந்த காலத்தின் பிற்பகுதியில் சூரிய ஒளி அவள் முதுகில் பாய்ந்ததால், அவளது அந்தரங்கப் பகுதியைப் பாதுகாத்து, அவள் மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டுமா என்று மனச்சோர்வில்லாமல் கேட்க, நான் மிகவும் இரக்கத்துடன், பரிதாபமாக, வார்த்தைகளில் துக்கமாக இருந்தேன். அவளின் ஒல்லியான உடலை மட்டும் எனக்கு எதிராகப் பிடிக்க முடிந்த – நீண்ட நாட்களாக நான் உணராத அந்த சோகத்தைத் தொட்டேன்…

எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று எண்ணினேன். அதனால்தான் அந்த வசந்த நாளில் என் மனைவியின் எலும்புச் சட்டகத்தை என் கைகளில் நீவிக் கொண்டு, “அவை வலிக்கவில்லை என்றால், காயங்கள் விரைவில் மறைந்துவிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. நீ ஒருபோதும் இப்படியான ஒரு குழப்பத்தில் சிக்கியதில்லை, இல்லையா?” உரத்த சிரிப்புடன் எதிர்ப்பை மென்மையாக்கினேன்.

கோடையின் தொடக்கத்தில் ஒரு இரவு, வெப்பம் நிறைந்த காற்று, அதன் பிசுபிசுத்த கன்னங்களை உயரமான அத்தி மரங்களின் இலைகளுக்கு எதிராகத் தேய்த்தது, மேலும் இரத்தம் தோய்ந்த கண்கள் கொண்ட தெருக்கள் வெளிச்சத்திலிருந்து இருளுக்கு ஒளிர்ந்தன. நாங்கள் தாமதமாக இரவு உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டபோது, மேஜையில் எனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த என் மனைவி, சத்தத்துடன் கரண்டியைக் கீழே வைத்தாள். அவளுடைய காயங்களை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்.

“இப்பொழுது மேலும் விசித்திரமாகிறது… இன்னொரு முறை பாருங்கள்.”

அவளது குட்டை ஆடையிலிருந்து வெளிப்பட்ட இரண்டு கைகளை ஆராய்ந்து, என் மனைவி தன் டி-சர்ட்டையும் பிராவையும் கழற்றினாள். நான் அதை மீண்டும் விழுங்குவதற்குள் ஒரு சிறிய முனகல் என்னை விட்டு வெளியேறியது.

முந்தைய வசந்த காலத்தில் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் முஷ்டி அளவுக்கு இருந்த காயங்கள் இப்போது பெரிய டாரோ இலைகளைப் போல இருந்தன. அதற்கு மேல், அவை இருண்டிருந்தன. அவை அழுகும் வில்லோ மரத்தின் கிளைகளுடைய மந்தமான நிறமாக இருந்தன, அதன் வெளிர் பச்சை நிறத்தில் கோடையின் தொடக்கத்தில் நீல நிற சாயத்துடன் தெரிகின்றன.

நான் நடுங்கும் கையை நீட்டி, என் மனைவியின் அடிபட்ட தோளைத் தடவினேன், நான் தொடுவது அந்நியரின் உடலைப் போல உணர்ந்தேன். இது போன்ற காயங்களுக்கு எவ்வளவு வேதனையாக இருந்திருக்கும்?

இப்போது நான் அதை நினைத்துப் பார்க்கிறேன், அன்று என் மனைவியின் முகமும் ஈயம் தோய்ந்த தண்ணீரால் நிரம்பியது போல் நீல நிறத்தில் எரிந்திருப்பதை நான் கவனித்தேன். அவளுடைய முன்பிருந்த பளபளப்பான கூந்தல், உலர்ந்த முள்ளங்கி இலைகளைப் போல உடையக் கூடியதாக மாறியிருந்தது. அவளது கண்களின் வெள்ளை நிறத் திட்டுக்கள் வெளிறிய கருநீலச் சாயலை வெளிப்படுத்தின, அவளது வழக்கத்திற்கு மாறாக கருப்புக் கண்மணிகளின் மை, அவற்றில் இரத்தம் சிந்தியது போல. அவள் கண்கள் ஈரத்தால் மின்னின.

“எனக்கு ஏன் இப்படி நடக்கிறது? நான் வெளியே செல்ல விரும்புகிறேன், என்ற எண்ணம் மீதூர… நான் சூரிய ஒளியைப் பார்த்தவுடன், உண்மையில், என் ஆடைகளைக் கழற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கு வருகிறது. என் உடல் அவைகளை விரும்புவது போல் இருக்கிறது.” என் மனைவி எழுந்து நின்று, தனது வாடிப்போன, நிர்வாணச் சட்டகத்தை ஆண்டு முழுவதும் நான் கண்ட தெளிவான காட்சியை எனக்குக் கொடுத்தாள். “நேற்று முன்தினம், நான் ஒன்றும் இல்லாமல் பால்கனியில் சென்று துணி வெளுப்பு இயந்திரத்தின் அருகில் நின்றேன். என்னை யாராவது பார்க்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. . . என்னை மறைக்கக் கூட முயற்சிக்கவில்லை… அதாவது, நான் ஏதோ பைத்தியக்காரப் பெண்ணைப் போல!” பதட்டத்துடன் நான் வைத்திருந்த உணவுக் குச்சிகளின் விளிம்புகளில் என் விரல்களை ஓட்டி, என்னை நெருங்கும் போது, என் மனைவியின் மேல்பாதியை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். “எனக்கு பசி குறைந்து விட்டது. நான் முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாகத் தண்ணீர் குடித்து வருகிறேன். . . ஒரு நாள் முழுக்க அரைக் கிண்ணம் அரிசியைக் கூட என்னால் சாப்பிட முடியாது. நான் சாப்பிடாததால், என் வயிற்றில் உள்ள அமிலம் சரியாக சுரக்கப்படுவதில்லை அல்லது ஏதோ ஒன்று என நினைக்கிறேன். நான் சாப்பிட வற்புறுத்தினாலும், அது சரியாக ஜீரணமாகாமல், மீண்டும் வெளியே வர எதுக்களித்துக் கொண்டே இருக்கும்.” கயிறு அறுக்கப்பட்ட பொம்மலாட்டப் பொம்மை போல அவள் முழங்காலில் நசுங்கி என் தொடையில் முகம் புதைத்தாள். நிச்சயமாக அவள் அழவில்லையா? என் கால் சட்டையின் அடிப்பகுதியில் ஒரு சூடான, ஈரமான இணைப்பு உருவானது.

“ஒரு நாளைக்கு பலமுறை தூக்கி எறிவது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? நீங்கள் திடமான தரையில் நின்றாலும் மலச்சிக்கல் இருப்பது போன்றது; நீங்கள் குனிந்து நடக்க வேண்டும், நிமிர்த்துவது சாத்தியமில்லை. உங்கள் தலை வலிக்கிறது. . . உங்கள் வலது கண் அதில் சலிப்படைந்ததைப் போல. உங்கள் தோள்கள் ஒரு பலகை போல் கடினமாக உள்ளன, நீங்கள் உமிழ்நீர் சுரக்கிறீர்கள், நடைபாதைப் பலகையில், சாலையோர மரங்களின் வேர்களில் மஞ்சள் வயிற்று அமிலம்…”

செயலிழந்த ஃப்ளோரசன்ட் விளக்கில் இருந்து ஒரு பூச்சியின் உயரமான சிணுங்கல் கேட்டது. அதனிடமிருந்து வெளியேறும் சிணுங்கலானது, அதன் அடர்ந்த வெளிச்சத்தின் கீழ், என் மனைவியின் முதுகில் படர்ந்திருந்த ஒரு காடல்பா இலை அளவு காயத்தில் எதிரொ(ளி)லித்தது.

“மருத்துவமனைக்குப் போ” என்று அவள் முகத்தைப் பார்த்துச் சொன்னேன். “நாளை நேராக உள் மருத்துவப் பிரிவுக்குப் போ.”

அவளுடைய ஈரமான, கறை படிந்த முகம் அழகற்றதாக இருந்தது. என் விரிந்த விரல்கள் என் மனைவியின் உடையக்கூடிய கூந்தலில் ஓட, நான் அவளுக்கு பற்கள் தெரிய ஒரு புன்னகையைக் கொடுத்தேன். “நீ எப்படிச் செல்கிறாய் என்பதில் கவனமாக இரு. நீ மீண்டும் இந்தக் காயங்களை அதிகப்படுத்த விரும்பாதே. நீ ஒரு குழந்தையாக இருந்தாலும், கீழே விழுந்து மோதிக் கொள்வது போன்ற காயங்கள் அல்ல இவை.’

என் மனைவியின் ஈரமான முகம் புன்னகையில் நடுங்கியது, அவளுடைய உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த ஒற்றைக் கண்ணீர்க்கோடு, நீண்டு தன்னைப் பிரித்தது.

3

என் மனைவியின் கண்ணீருக்கு எப்பொழுதும் இப்படி ஒரு நாட்டம் இருந்ததா? இல்லை, அப்படி எதுவும் இல்லை. அவள் அழுவதை நான் முதன் முதலில் பார்த்தபோது அவளுக்கு வயது இருபத்தி ஆறு.

ஒரு இளம் பெண்ணாக அவள் சிரிப்புக்கு எளிதில் வசப்படுவாள், எப்போதும் அவளுடைய அந்த பிரகாசமான அடங்கிய குரலில், சிரிப்பு வண்ண மயமானதாக இருந்தது. அந்தக் குரலை நான் கேட்டேன், அதன் அமைதியான முதிர்ச்சி, பொதுவாக அவளது இளமைத் தோற்றத்துடன் முரண்படுகிறது, “உயரமான இந்த ‘சங்கியே-டாங்’ மலைகளில் வாழ்வதை நான் வெறுக்கிறேன்” என்று அவள் என்னிடம் சொன்னபோது முதன் முறையாக நடுங்கியது அச் சிரிப்பு.

“ஏழு இலட்சம் மக்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் குவிந்திருப்பதால், நான் வாடி இறந்து போவது போல் உணர்கிறேன். இந்த நூற்றுக்கணக்கான மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான ஒரே மாதிரியான கட்டிடங்கள், ஒரே மாதிரியான சமையலறைகள், ஒரே மாதிரியான கூரைகள், ஒரே மாதிரியான கழிப்பறைகள், குளியல் தொட்டிகள், பால்கனிகள் மற்றும் மின்தூக்கிகளை நான் வெறுக்கிறேன், மேலும் பூங்காக்கள், ஓய்வுப் பகுதிகள், கடைகள், பாதசாரிகள் கடக்கும் இடங்களை நான் வெறுக்கிறேன்… அவர்கள் அனைவரையும் நான் வெறுக்கிறேன்.”

“என்ன வந்தது இவளுக்கு, ம்ம்?” என் மனைவி என்ன சொல்கிறாள் என்பதை விட அவள் குரலின் மென்மைக்கு அதிக கவனம் செலுத்தி, உடைந்த குழந்தையை அமைதிப்படுத்துவது போல் பேசினேன். “ஒருவருக்கொருவர் அருகிலேயே வசிக்கும் நிறையப் பேர் பிடிக்காததற்கு என்ன இருக்கிறது?”

நான் என் மனைவியின் கண்களை – அவளுடைய தெளிவான, ஒளிரும் கண்களை – பார்த்தபடி சற்றே கடுமையான முகபாவத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன்.

“நான் வாடகைக்கு எடுத்த அறைகள் *பொழுதுபோக்கு மாவட்டத்திற்கு அருகில் இருப்பதை நான் எப்போதும் உறுதி செய்வேன். மக்கள் திரளும் இடங்களுக்கு மட்டுமே நான் செல்வேன், அங்கு முரட்டுத்தனமான இசை தெருக்களில் பரவியது மற்றும் கார்கள் சாலைகளை அடைத்து தங்கள் ஒலிப்பான்களை ஒலித்தன. மற்றபடி என்னால் சமாளிக்க முடியவில்லை. தனியாக இருந்ததை என்னால் சமாளிக்க முடியவில்லை.” என் மனைவி தன் கன்னங்களில் இருந்து கண்ணீரைக் கையின் பின்பக்கத்தால் துடைத்தாலும், அவை தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தில் மாற்றப்பட்டன. “இப்போது, நான் ஏதோ நீடித்த நோயில் விழுந்து இறந்து விடப் போகிறேன். இந்த பதின்மூன்றாவது மாடியில் இருந்து கீழே இறங்க முடியாது போல, வெளியில் வரமுடியாது போல.

“ஏன் இப்படி ஒரு புலம்புகிறாய்? சீரியஸாக, இது கொஞ்சம் அதிகம்.”

இந்த உயரமான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் எங்கள் முதல் ஆண்டில், என் மனைவி அடிக்கடி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தாள். சியோலின் மலைப்பாங்கான மாவட்டங்களில் ஒன்றில் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்ட அறையின் இயற்கையான சூழலுக்கு அவள் பழகி விட்டாள், மேலும் அவளது உடல், சூட்டின் மையப் பகுதியில் இருந்த, இறுக்கமாக சீல் செய்யப்பட்ட பிளாட் ஒன்றோடு இணைய முடியவில்லை. அவளது *ஆற்றல் மட்டங்கள் விரைவில் சரிந்தன, ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை செங்குத்தான சரிவில் விறுவிறுப்பான நடைப்பயணத்தை விட அதிகமாக இல்லை என்று ஒப்புக் கொண்டது, மேலும், அங்கு அவள் ஒரு சிறிய பதிப்பகத்திற்கு – அற்பக் கூலிக்கு – வேலைக்குச் சென்றாள்.

ஆனால் எங்கள் திருமணத்தால் அவள் வேலையை விடவில்லை. பிறகு, இருவருக்குமான விலகல், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகான ஒரு சந்திப்பில், நான் திருமணத்தைப் பற்றி உறுதியாகப் பேசினேன். அவள் தன்னிடம் இருந்த பணத்தை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டாள் – அவள் மாதச் சம்பளம் மற்றும் ஓய்வூதியக் கொடுப்பனவு, வார இறுதிகளில் பகுதி நேர வேலையில் இருந்து கூடுதல் எல்லாவற்றையும் சேமித்து வைத்தாள் – மேலும் நாட்டை விட்டு வெளியேறத் திட்டமிட்டாள்.

“நான் என் நரம்புகளில் கொஞ்சம் புதிய இரத்தத்தைப் பெற விரும்புகிறேன்,” என்று அவள் சொன்னாள். கடைசியாக அவள் ராஜினாமாக் கடிதத்தை அவளுடைய மேலதிகாரிக்குக் கொடுத்த நாளின் மாலை நேரம் இது. நீர்க்கட்டிகள் போல் தன் நரம்புகளில் உறைந்து கிடக்கும் கெட்ட இரத்தத்தை மாற்ற விரும்புவதாகவும், தனது சோர்வுற்ற பழைய நுரையீரலை புதிய காற்றில் சுத்தம் செய்ய விரும்புவதாகவும் அவள் என்னிடம் சொன்னாள். சுதந்திரமாக வாழ்வதும் இறப்பதும் தான் சிறுவயதிலிருந்தே அவளுடைய கனவாக இருந்ததென அவள் சொன்னாள்; நேரம் சரியில்லாததால் அவள் அதைத் தள்ளிப் போட்டாள், ஆனால் இப்போது அவள் தன் கனவை நனவாக்கும் அளவுக்குச் சேமித்ததாக உணர்ந்தாள். அவள் ஒரு நாட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஆறு மாதங்கள் அல்லது அதற்கு மேல் அங்கேயே தங்கி, பிறகு வேறு எங்காவது செல்லத் திட்டமிட்டாள். “நான் இறப்பதற்கு முன் அதைச் செய்ய விரும்புகிறேன், உங்களுக்குத் தெரியும்,” என்று அவள் சொல்லி, ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு சிரித்தாள். “உலகின் விளிம்பைப் பார்க்க விரும்புகிறேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, முடிந்தவரை தொலைதூரம் போக…”

ஆனால் இறுதியில், என் மனைவி உலகின் விளிம்பிற்குப் புறப்படுவதற்குப் பதிலாக, இந்த பிளாட்டுக்கான வைப்புத் தொகையிலும் எங்கள் திருமணச் செலவுகளிலும் தனது சொற்ப நிதியை எல்லாம் கொட்டினாள். அவள் இதையெல்லாம் ஒரு சிறிய வாக்கியத்தில் எனக்கு விளக்கினாள், ஆம், ஏனென்றால் நான் உன்னைப் பிரிந்து செல்ல முடியாது. அவளுடைய இந்தக் கனவு, சுதந்திரக் கனவு எவ்வளவு உண்மையானது? அவளால் அதை மிக எளிதாக விட்டுவிட முடியும் என்று கருதினேன். முழு விஷயமும் ஒரு யதார்த்தமற்ற, காதல் மாயையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, மேலும் சந்திரனுக்குப் பயணம் செய்வதற்கு ஒரு குழந்தை உருவாக்கக்கூடிய திட்டங்களை விட அவள் செய்த திட்டங்கள் பெருமதிப்பு வாய்ந்தவை. இறுதியில், அவளே இதையெல்லாம் உணர்ந்திருக்க வேண்டும், இந்த தாமதமான உணர்தலைத் தூண்டியது நான்தான் என்று நினைத்து, தெளிவில்லாமல் நெகிழ்ந்து பெருமிதம் அடைந்தேன்.

இது அவளுக்கு அடிக்கடி ஏற்படும் வலிகளும் வாதைகளும் காரணமாக இருக்கலாம், ஆனால் என் மனைவி பால்கனியில் கண்ணாடிக் கதவுக்கு எதிராக கன்னத்தை அழுத்தியபடி நிற்பதை நான் பார்த்தபோது, அவளுடைய குறுகிய தோள்கள் வாடிப்போன முட்டைகோஸ் இலைகளைப் போல தொங்கிக் கொண்டிருந்தன, அவள் வேகமாக வரும் கார்களை வெறித்துப் பார்த்தாள், என் இதயம் மூழ்கியது. அவள் மிகவும் அமைதியாக இருந்தாள், அவளது சுவாசத்தின் நம்பமுடியாத மங்கலான ஒலி மட்டுமே அவள் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தியது; ஒரு ஜோடி கண்ணுக்குத் தெரியாத கைகள் அவளது தோள்களை இறுக்குவது போல, கண்ணுக்குத் தெரியாத சங்கிலியில் இணைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய இரும்புப் பந்து அவளது ஒரு தசையை நெகிழ விடாமல் தடுப்பது போல.

இரவின் ஆழத்திலும், விடியற்காலையின் சிறிய நேரங்களிலும், வெறிச்சோடிய தெருவில் எப்போதாவது வரும் டாக்ஸி அல்லது மோட்டார் சைக்கிள் சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்ததால், என் மனைவி திடுக்கிட்டு எழுந்திருப்பாள். “இது கார்களை விட சாலையின் வேகம் போல, இந்த பிளாட் சாலையுடன் அடித்துச் செல்லப்படுவது போல” என்று அவள் சொன்னாள். என்ஜின்களின் சத்தம் வெகுதூரம் விலகி, தூக்கம் அவளை மீட்டெடுத்த பிறகும், என் மனைவியின் அழகான முகம் மரணமடையும் அளவுக்கு வெளிறியிருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு இரவில், என் மனைவி கனவில் வருவது போல் முணுமுணுத்தாள், அவளுடைய கரகரப்பான குரல் மட்டும் கேட்கவில்லை: “இதெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது… இவை எல்லாம் எங்கே ஓடுகின்றன?”

4

மறுநாள் மாலை, நான் முன் கதவைத் திறந்து பிளாட்டின் உள்ளே நுழைந்தபோது, என் மனைவி என்னை வரவேற்க வாசலுக்கு வந்திருப்பதைக் கண்டேன், தாழ்வாரத்தில் என் காலடிச் சத்தம் கேட்டிருக்கலாம். அவள் வெறுங்காலுடன் இருந்தாள், அவள் எப்போதும் ஒழுங்கமைக்காத கால் நகங்களின் வளைவு வெண்மையாக மின்னியது.

“மருத்துவ மனையில் என்ன சொன்னார்கள்?”

பதில் இல்லை. நான் என் காலணிகளைக் கழற்றும்போது அமைதியாக என்னை அவதானித்த பிறகு, என் மனைவி திரும்பினாள், அவள் கன்னத்தில் தங்கியிருந்த மந்தமான முடியின் பூட்டை அவள் காதுக்குப் பின்னால் இழுத்தாள்.

அந்த சுயவிபரத்தை, எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். நாங்கள் முதன்முதலில் அறிமுகமானபோது, வேலையில் இருந்த என் மூத்தவருக்குப் பிறகு ஒரு சுமூகமான மௌனம் எப்படிக் கழிந்தது – அவர் இடைத்தரகர் பாத்திரத்தில் நடித்தார் – எழுந்து எங்களைத் தனியாக விட்டுவிட்டார், மேலும் எனது வருங்கால மனைவியின் ரகசிய வெளிப்பாட்டால் நான் எவ்வளவு குழப்பமடைந்தேன் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அந்த முகம். அவள் எங்கோ தொலைவில், ஏதோ தெரியாத இடத்தில் அலைந்து திரிவது போல் அவள் தோற்றமளித்தாள். முதல் பார்வையில் பிரகாசமாகவும் அழகாகவும் தோன்றிய அந்த முகத்தில், நான் பார்க்க முடியாத தனிமையைப் படிக்க முடிந்தது, அது முற்றிலும் மாறுபட்ட நபராகத் தோன்றியது, அதுவே அவள் என்னைப் புரிந்து கொண்டாள் என்ற தற்காலிக நம்பிக்கையை எனக்குக் கொடுத்தது. பிறகு, இந்த நம்பிக்கையும், நான் குடித்த மதுவும், என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் தனிமையில் இருந்தேன் என்ற வாக்குமூலத்தை மழுங்கடிக்க, தொலைதூர அடிவானத்தை எதிர்கொள்வது போல, நான் இப்போது எதிர்கொண்ட அதே குளிர்ச்சியான, பாழடைந்த சுயவிவரத்தை எதிர்கொள்வதற்காக, அந்த இருபத்தி ஆறு வயதுப் பெண் திரும்பி விட்டாள்.

“நீ மருத்துவமனைக்குச் சென்றாய், இல்லையா?” என் மனைவி ஒரு தலையசைப்பில் தலையைச் சாய்த்தாள். அவளுடைய ஆரோக்கியமற்ற நிறத்தை மறைப்பதற்காக அவள் விலகியிருந்தாளா அல்லது நான் ஏதாவது செய்தேனா?

“வா அருகில், தயவுசெய்து என்னிடம் பேசு . டாக்டர் என்ன சொன்னார்?”

“அது பரவாயில்லை, என்றார் ” என்று அவள் சொன்னாள், ஒரு அறிக்கையை விட ஒரு மூச்சை விட. அவள் குரல் பயமுறுத்தும் வகையில் தட்டையாயிருந்தது.

அந்த ஆரம்பச் சந்திப்பில் அவளின் குரல்தான் என்னை அவளிடம் அதிகம் ஈர்த்தது. இது ஒரு புத்திசாலித்தனமற்ற ஒப்பீடு, ஆனால் அவளது குரல் என்னை மனதில் பதிய வைத்தது. மிக முக்கியமான விருந்தினரைத் தவிர வேறு எவருக்காகவும் வெளியே வருவதைப் பற்றி நீங்கள் வருத்தப்படும் அந்த நேர்த்தியான விஷயங்களில் ஒன்று, மிகச் சிறந்த தேநீரை மிகச் சிறந்த கோப்பைகளில் வழங்குவது மட்டுமே சரியானதாகத் தோன்றுகிறது. அன்றிரவு, நான் நழுவ விடமாட்டேன் என்ற ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தால் சிறிதும் சலசலக்கவில்லை, என் மனைவியின் பதில் உண்மையாகவே இருந்தது, மேலும் அவளது வழக்கமான தொனியில் குரல் கொடுத்தாள். அவள் சொன்னாள்: “நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே இடத்திலேயே குடியிருக்காமல் வாழ விரும்புகிறேன்”.

அதன் பிறகு, நான் தாவரங்களைப் பற்றி பேசினேன். பால்கனியில் பெரிய பூந்தொட்டிகள் நிரம்பியிருக்கும், அவை ஒவ்வொன்றிலும் பச்சைக் கீரைகளும் புதினா இலைகளும் நிறைந்திருக்கும் ஒரு கனவு இருப்பதாக நான் அவளிடம் சொன்னேன். கோடையில், சிறிய பூக்கள் பனித்துளிகள் போல புதினாச் செடிகளில் துளிர்க்கும். மேலும் சமையலறையில் பீன்ஸ் முளைகள் வளரும், நான் என் கனவை அழகு சேர்த்தேன். இது இறுதியாக என் மனைவியிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை உண்டாக்கியது, தாவரங்களைப் பற்றிய இந்த பேச்சுக்கள் அனைத்தும் என்னைப் பற்றிய அவளுடைய யோசனைக்கு மிகவும் முரண்படுவது போல் ஒரு சந்தேகப் பார்வையுடன் என்னை சரி செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள். அந்த அப்பாவி, உடையக் கூடிய சிரிப்பின் பின் பகுதியில் ஒட்டிக் கொள்ள முயன்று, நான் மீண்டும் வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்: “என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் தனிமையாக இருந்தேன்.”

நாங்கள் திருமணமான பிறகு, நான் பேசியபடி பால்கனியில் பூந்தொட்டிகளை வைத்தேன், ஆனால் நாங்கள் இருவரும் குறிப்பாக *பச்சை விரலைக் காட்டவில்லை. எக்காரணம் கொண்டும், வழக்கமான நீர்ப்பாசனத்தைத் தவிர வேறொன்றும் தேவையில்லை என்று நான் கருதிய கடினமான கீரைகள் கூட, எங்களுக்கு ஒரு பயிரையும் வழங்காமல் வாடி, இறந்து விட்டன.

எங்கள் மேல் தளம் தரையின் ஆற்றலில் இருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது என்று ஒருவர் கூறினார். மற்றொருவர் எங்களிடம் கூறுகையில், காற்றும் தண்ணீரும் மோசமாக இருப்பதால் எங்கள் செடிகொடிகள் அனைத்தும் இறந்துவிட்டன. உயிரினங்களைப் பராமரிப்பதற்குத் தேவையான நல்ல நம்பிக்கை எங்களிடம் இல்லை என்றார், ஆனால் அது உண்மையல்ல. அந்தச் செடிகளைப் பராமரிப்பதில் என் மனைவி தன்னை முழு மனதுடன் அர்ப்பணித்த விதம் எல்லா எதிர்பார்ப்புகளையும் தாண்டியது. ஒரு கீரை அல்லது புதினாச் செடி வாடிவிட்டால், அவளை அரை நாள் மன அழுத்தத்தில் ஆழ்த்துவதற்குப் போதுமானதாக இருக்கும், அதே சமயம் ஒருவர் இன்னும் வாழ்க்கையில் விடாமுயற்சியுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினால், அவர் ஒரு பிரகாசமான இசைப்பாடலை முணுமுணுத்தபடி சுற்றித் திரியும் செயல்பாட்டில் உணரலாம்..

என்ன காரணத்தினாலோ, பால்கனியின் செவ்வகப் பூந்தொட்டிகளில் வறண்ட மண்ணைத் தவிர வேறு எதுவும் இப்போது இல்லை. அவை அனைத்தும் எங்கே போயின, நான் ஆச்சரியப்பட்டேன், அந்த இறந்த தாவரங்கள்? அந்த மழை நாட்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது, நான் ஜன்னல் ஓரத்தில் பூந்தொட்டிகளை அமைத்து, மழையின் குளிர்ந்த கோடுகளில் என் கைகளை நனைத்தேன், அந்த இளம் நாட்கள் எல்லாம் எங்கே போயின?

“ரெண்டு பேரும் எங்காவது தொலைவில் போகலாம்” என்று என் மனைவி என் பக்கம் திரும்பியிருந்தாள். புத்துணர்ச்சியூட்டும் மழையில் இலைகள் சிறிது சிறிதாக புத்துயிர் பெற்ற தாவரங்களைப் போலல்லாமல் சூம்பிப் போகவே, என் மனைவி எப்போதுமான ஆழ்ந்த மன அழுத்தத்தில் வாடிப் போவதைப் பார்த்தாள். “இந்தத் திணறடிக்கும் இடத்தில் வாழ்வது சாத்தியமில்லை,” என்று அவள் சொன்னாள், விழும் மழையைத் தடுக்க கீரை இலைகளின் மேல் தனது கையை நீட்டிப் பிடித்து, பால்கனியில் விசிறியடித்தாள். “இந்த மழை அசுத்தமானது,” “பூஞ்சைத்தொற்று” என்றாள். அவள் கண்கள் என் சம்மதத்தைத் தேடின. ‘இது ஜீவிக்கவில்லை’ என்று அவள் வெறுப்பை உமிழ்ந்தாள், அவள் குரல் விரோத பாவத்துடன் இருந்தது, ஒரு குடிகாரனின் குழறலான அறிவிப்பு போல, “இந்த நாடு அழுகிவிட்டது! இங்கே எதுவும் வளர வழி இல்லை, நீ கவனிக்கவில்லையா? எதுவும் இங்கு துளிர்க்கவில்லை, இந்தத் திணறடிக்கும், செவிடான இடத்தில்!”

என்னால் அதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை.

“என்ன திணறுகிறது?” என் ஆபத்தான புதிய மகிழ்ச்சியை கண்மூடித்தனமாகச் சிதைத்த இந்தக் கூர்மையான சிறிய ஊசிக்குத்து அல்லது நீண்ட காலமாக அடக்கப்பட்ட துயரத்தின் இரத்தத்தை அவளது வீணான உடலில் இருந்து வெளியே இழுக்க முடியாமல் திணறும் அவளது வார்த்தைகள். “சொல்லு.” நான் என் கைகளில் சேகரித்த மழைநீரை என் மனைவியின் தோள்களில் தெளித்தேன். “என்ன திணறுகிறது? என்ன செவிடு?”

என் மனைவியிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய புலம்பல் வெளியேறியது, திடுக்கிட்ட அவள் கைகள் முகத்தில் படபடத்தன. குளிர்ந்த மழைநீர் பால்கனி ஜன்னல் மீது, என் முகத்தில் தெறித்தது. அக்கணம், ஜன்னலோரத்தில் இருந்த பூந்தொட்டி, சரிந்து பால்கனியின் தரையில் மோதுவதற்கு முன் என் மனைவியின் பாதத்தை அதன் கூர்மையான விளிம்பில் அறைந்தது. கரடுமுரடான பானை ஓடுகளும், மண் கொத்துகளும் என் மனைவியின் ஆடைகளில், அவளது வெறும் பாதங்களில் ஒட்டிக்கொண்டன. குனிந்து காயம்பட்ட பாதத்தை இரு கைகளிலும் பிடித்துக் கொண்டு கீழ் உதட்டைக் கடித்தாள்.

உதட்டைக் கடிப்பது அவளுக்கு நீண்ட நாள் பழக்கம்; திருமணத்திற்கு முன்பே, நான் கோபப்படும்போதோ அல்லது குரல் எழுப்பும்போதோ அவள் அதைச் செய்வாள். அவளது உதடுகளில் உள்ள கவலை அவளது எண்ணங்களை ஒழுங்கமைக்க உதவியது, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவள் நான் என்ன சொன்னாலும் செய்தாலும் அதற்கு பதிலளிக்க ஆரம்பித்தாள், அவளுடைய புள்ளிகளை நிதானமாகவும் தர்க்கரீதியாகவும் பட்டியலிடுவாள். ஆனால் பால்கனியில் நடந்த அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அவளது கடித்த உதடுதான் அவளிடமிருந்து என்னால் ஈர்க்கக்கூடிய ஒரே பதிலாக மாறியது. அந்த நாளுக்குப் பிறகு நாங்கள் வாக்குவாதத்தை நிறுத்தினோம்.

“ஒன்றுமில்லை என்றா டாக்டர் சொன்னார்?” நான் சோர்வு மற்றும் தனிமையின் தீவிர அலையை உணர்ந்தேன். நான் என் சூட் ஆடையைக் கழற்றியபோது, என் மனைவி அதை என்னிடமிருந்து எடுக்கவில்லை.

“அவர் தவறாக எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை… என்று அவர் கூறினார்..” அவள் உறுதிப்படுத்தினாள், அவள் முகம் வெறுப்புடன் திரும்பியது.

5

என் மனைவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேச்சை இழந்தாள். அவளிடம் பேசினால் ஒழிய அவள் பேசவில்லை, அப்போதும் அவளின் ஒரே பதில் தலையசைப்பது அல்லது தலையை ஆட்டுவதுதான். அவள் எனக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் குரல் எழுப்பினால், அவள் தூரத்தை வெறித்துப் பார்ப்பாள், அவள் கண்களில் ஒரு சந்தேகம். ஃப்ளோரசன்ட் விளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் கூட அவளது சீராக மோசமடைந்து வரும் நிறமி இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

என் மனைவியின் வயிறு அல்லது குடலில் சில உடல் ரீதியான பிரச்சனைகள் இருப்பதைக் காட்டிலும், ஒருவேளை, அவர் தவறாக எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று மருத்துவர் கூறியிருப்பதால், இது ஏங்குவதற்கான எளிய வழக்கு. ஆனால் பூமியில் அவள் எதை நினைத்து ஏங்கிக் கொண்டிருக்க முடியும்?

கடந்த மூன்று வருடங்கள் என் வாழ்வில் மிகவும் சூடான மற்றும் அமைதியானவை. எனது பணிக்கு அதிக வரி விதிக்கப்படவில்லை, பிளாட்டுக்கான வைப்புத் தொகையை அதிகரிக்க முயற்சி செய்யாத ஒரு வீட்டு உரிமையாளரைப் பெற்றதற்கு நான் அதிர்ஷ்டசாலி, புதிய பிளாட்டுக்கான அடமானத்தை நான் ஏறக்குறைய செலுத்திவிட்டேன், ஆனால் எனக்கு ஒரு மனைவி இருந்தாள். பிரமிக்க வைக்கும் வகையில் கவர்ச்சிகரமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஒரு இணையராக நான் விரும்பிய அனைத்துமாக இருந்தாள்; என் மனநிறைவு ஆழமாக நிரம்பிய குளியல் தொட்டியின் உள் பக்கங்களில் வெதுவெதுப்பான நீரை மெதுவாகப் பாய்ச்சுவது போல இருந்த செயல்கள், என் சோர்வுற்ற உடலை உற்சாகப்படுத்தின.

அதனால் என் மனைவிக்கு என்ன பிரச்சனை? அவள் உண்மையில் எதையாவது விரும்புகிறாள் என்றால், அது எப்படி ஒரு மனநோயாக மாறும் அளவுக்கு கடுமையாக இருக்கும் என்பதை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. என்னை இப்படி தனிமையில் ஆழ்த்த இந்தப் பெண்ணுக்கு உண்மையிலேயே உரிமை இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொரு முறையும் நான் கேள்வி கேட்கும் போது, என் முழு உள்ளமும் எல்லையில்லா வெறுப்புணர்ச்சியில் மூழ்கி, பழைய தும்பு தூசிகள் படிந்து என்னை தனிமைப்படுத்துவது போல் உணர்ந்தேன்.

அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, நான் ஒருவாரகால வணிகப் பயணமாக வெளிநாட்டிற்குச் செல்வதற்கு முந்தைய நாள், பால்கனியில் என் மனைவி துணி துவைப்பதைப் பார்த்தேன். காயங்கள் இப்போது அவளது கைகளின் பெரும்பகுதியை மூடியிருந்தன, தோலின் வெள்ளைப் பகுதிகள் தலைகீழாக காயங்கள் போல் தோன்றின, அந்த நீல நிறத்தில் சிறிய வெள்ளைப் புள்ளிகள். நான் மூச்சு வாங்கினேன். அவள் காலியான சலவைக் கூடையை மீண்டும் எங்கள் அறைக்குள் கொண்டு சென்றபோது, நான் அவளது வழியைத் தடுத்து அவளது ஆடைகளைக் கழற்றச் சொன்னேன். அவள் எதிர்த்தாள், ஆனால், நான் அவளது டி-ஷர்ட்டை கழற்றினேன், தோள்பட்டையின் அடர்ச்சி, மந்தமான நீல நிறத்தை வெளிப்படுத்தியது.

நான் தடுமாறி அவள் உடலைப் பார்த்தேன். ஒருமுறை தடிமனான அவளது அக்குள் முடியில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை உதிர்ந்து விட்டன, மேலும் முன்பு மென்மையாகவும் இளமையாகவும் இருந்த அவளுடைய பழுப்பு நிற முலைக்காம்புகளிலிருந்து நிறம் கசிந்தது.

“இப்படியெல்லாம் நடக்க முடியாது. நான் உன் அம்மாவுக்கு போன் செய்யப் போகிறேன்.”

“இல்லை, வேண்டாம், நான் செய்து கொள்கிறேன்,” என் மனைவி அவசரமாகக் கத்தினாள், அவள் நாக்கை மெல்லுவது போல் அவளுடைய உச்சரிப்பு சிதைந்தது.

“மருத்துவமனைக்குப் போ, புரிகிறதா? தோல் மருத்துவரிடம் செல். இல்லையாயின், பொது மருத்துவமனைக்குச் செல்.” அவள் தலையசைத்தாள், மௌனமாக. “உன்னுடன் வருவதற்கு எனக்கு நேரமில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும். உனது உடம்பு உனக்குத் தெரியும், அதனால் அதை ஒழுங்காக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா?” மீண்டும் தலையசைத்தாள். “நான் சொல்வதைக் கேள். அம்மாவைக் கூப்பிடு.” என் மனைவி தலையசைத்தாள், அவள் உதடுகளை ஒன்றாக அழுத்தினாள். தலையசைப்பது, அவள் கேட்கிறாள் என்று அர்த்தமா? அனேகமாக, என் வார்த்தைகள் ஒரு காதில் சென்று மற்றொன்றின் வழியாக வெளியே சென்றிருக்கலாம்; மலிவான பிஸ்கட்களைப் போல அவை அறையின் தரையில் விழுவதை நான் கேட்க முடிந்தது.

6

மின்தூக்கியின் கதவுகள் சத்தம் போட்டுத் திறந்தன. நான் என் சிக்கலான சூட்கேஸை எடுத்துக்கொண்டு இருள் சூழ்ந்த நடைபாதையில் நடந்து, மணியை அடித்தேன். பதில் இல்லை.

கதவின் குளிர்ந்த ஜெலிட் ஸ்டீலில் என் காதை அழுத்தினேன். மணியை இரண்டு முறை, மூன்று முறை, நான்கு முறை அழுத்தி, அது இன்னும் வேலை செய்கிறதா என்று சோதித்தேன்; அது, பிளாட்டின் உள்ளே அது ஒலிப்பதை நான் கேட்டேன், ஆனால் ஒலியின் மஃப்லிங் விளைவு* அது எங்கோ வெகு தொலைவில் இருந்து வருவது போல் ஒலித்தது. என் சூட்கேஸ் சுமையை கதவுக்கு எதிராக வைத்து விட்டு, கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். மாலை எட்டு. என் மனைவி அதிக தூக்கத்தில் இருப்பாள் என்பது உண்மைதான், ஆனால் இது நிச்சயமாக கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது.

நான் தேய்ந்து போயிருந்தேன். சாப்பிடவில்லை. இந்த ஒரு முறை, என் சாவியை வெளியே எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய தொந்தரவை நான் விரும்பவில்லை.

ஒருவேளை என் மனைவி தன் அம்மாவை அழைத்து நான் சொன்னபடி மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருக்கலாம் அல்லது வெளியூர்களில் உள்ள தன் உறவினர்களுடன் தங்கச் சென்றிருக்கலாம். ஆனால் இல்லை – நான் கதவைத் தாண்டிச் சென்றவுடன், அவளுடைய செருப்புகள், மற்றும் ஸ்மார்ட் காலணிகளின் பழக்கமான சலசலப்பை நான் எதிர் கொண்டேன்.

நான் என் சொந்தக் காலணிகளில் இருந்து விடுபட்டதை அறியாமலேயே, பிளாட்டின் வழக்கமான குளிர்ச்சியைப் பதிவு செய்தன பாதங்கள். நான் சில படிகள் ஏறுவதற்கு முன்பு, ஒரு அருவருப்பான வாசனையை நான் அறிந்தேன். குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்தேன்; அதன் உள்ளே, கோவைக்காய் மற்றும் வெள்ளரிக்காய் பக்க உணவுகள் சுருக்கமடைந்து, துர்நாற்றம் வீசும்படி, கசியும் கொத்தாக மாறியிருந்தன.

அரிசிக் குக்கரில் அரைக் கிண்ணம் அரிசி விடப்பட்டிருந்தது; அது காய்ந்து உள் பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்ததால், சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நான் மூடியைத் திறந்தபோது, நாட்கள் பழமையான அரிசியின் தனித்துவமான வாசனை இன்னும் சூடான நீராவியுடன் என் நாசியில் வழிந்தது. மடுவில் அழுக்குப் பாத்திரங்கள் குவிந்திருந்தன, சலவை இயந்திரத்தின் மேல் இருந்த பிளாஸ்டிக் சலவைக் கிண்ணத்தில் இருந்து அழுகிய வாசனை வந்து கொண்டிருந்தது, அங்கு சலவை சாம்பலான சோப்பு நீரில் குட்டையாக அமிழ்ந்திருந்தது.

என் மனைவி படுக்கையறையிலோ, குளியலறையிலோ அல்லது நாங்கள் பல்வேறு விஷயங்களுக்குப் பயன்படுத்தும் உதிரி அறையிலோ காணவில்லை. நான் அவள் பெயரை அழைத்தேன்; பதில் இல்லை. எங்கள் படுக்கை அறையில் காலை செய்தித்தாள் மட்டுமே இருந்தது, நான் அதை ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு விட்டுப் போனது; ஒரு வெற்று 500 மில்லி பால் அட்டைப்பெட்டி; ஒரு கண்ணாடிக் கோப்பையில் உறைந்த பால் துளிகள்; என் மனைவியின் வெள்ளை சாக்ஸ் ஒன்று, உள்ளே-வெளியே; மற்றும் ஒரு சிவப்பு ஃபாக்ஸ்-லெதர் பர்ஸ்; அனைத்தும் அங்கும் இங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றன.

பிளாட்டினுடைய திடமான வெறுமையின் வெளியில் கூர்மையான கீறல் வெட்டுப்பட்டது போல, கார் என்ஜின்களின் உறுமல் மெயின் ரோட்டில் சீறிக்கொண்டு சென்றது.

நான் சோர்வாகவும் பசியுடனும் இருந்ததால், பாத்திரங்கள் அனைத்தும் சின்க் பாத்திரத்தில் துருப்பிடித்ததால், கொஞ்சம் அரிசியை எடுக்க ஒரு சுத்தமான ஸ்பூன் கூட இல்லாமல், நான் தனிமையாக உணர்ந்தேன். ஏனென்றால், இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்து காலி வீட்டிற்கு வருவேன், ஏனென்றால் நீண்ட தூர விமானங்களில் நடக்கும் அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றி, வெளிநாட்டு ரயில்களில் ஜன்னலைக் கடந்த இயற்கைக் காட்சிகளைப் பற்றி பேச விரும்பினேன். “நீங்கள் சோர்வாக இருக்கிறீர்களா?” என்று யாரும் கேட்கவில்லை, “நான் நன்றாக இருக்கிறேன்,” என்று என் சகிப்புத்தன்மையை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பறி கொடுத்து, நான் தனிமையில் இருந்தேன். மேலும் இந்தத் தனிமையால் எனக்குக் கோபம் எகிறியது. என் உடலின் முக்கியத்துவத்தின் காரணமாக, இந்த உலகத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் என்னைப் பற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை என்ற உணர்வின் காரணமாக, திடீரென்று மெலிந்த என் ஆடைகளில் இருந்து வெளியேறும் குளிர்ச்சியின் காரணமாக, நான் சமாளித்துக்கொண்ட அனைத்தையும் நினைத்ததால். என் வாழ்க்கை இதுவரை என்னை நானே குழந்தையாகக் கொண்டாடுவதுதான், நான் பாராட்டப்பட்டேன், நான் கோபமாக உணர்ந்தேன். தனியாகவும், என்னை நேசிக்க யாரும் இல்லாத நிலையில், என் இருப்பும் ஏற்கனவே பறிக்கப்பட்டிருக்கலாமோ.

அந்த நேரத்தில், ஒரு பலவீனமான குரல் கேட்டது.

சத்தம் வந்த திசையில் திரும்பினேன். அது என் மனைவியின் குரல். பால்கனியில் இருந்து புரிந்து கொள்ள இயலாத ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பு..

உடனடியாக, அந்தத் தீவிரமான தனிமை நிம்மதியின் உணர்வாக உருவெடுத்தது, நான் பால்கனியில் மிதித்தபோது, என் நாக்கின் நுனியில் ஒரு எரிச்சல் வெடிப்பதை உணர்ந்தேன். “இவ்வளவு நேரமும் நீ இங்கு இருந்திருக்கிறாய், ஏன் பதில் சொல்லவில்லை?” நான் வராண்டாவின் கதவைத் திறந்தேன். “குடும்பம் நடத்த இது ஏதாவது புதிய வழியா? நீ பூமியில்தானே வாழ்கிறாய் ?”

அப்போதுதான், நான் என் மனைவியின் நிர்வாண உடலைக் கவனித்தேன், பேச்சு சட்டென்று நிறுத்திக் கொண்டது .

என் மனைவி மண்டியிட்டு, பால்கனி ஜன்னலுக்கு குறுக்கே நீட்டியிருந்த சட்டகத்தை எதிர்கொண்டு, இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி ஆரவாரம் செய்தாள். அவள் உடல் முழுவதும் கரும் பச்சை நிறத்தில் இருந்தது. முன்பு நிழலாடிய அவளது முகம் இப்போது பளபளப்பான பசுமையான இலை போல மின்னுகிறது. அவளது உலர்ந்த முள்ளங்கி-இலை முடி, காட்டு மூலிகைகளின் தண்டுகள் போல் பளபளப்பாக இருந்தது.

அவள் பச்சை முகத்தில் இரு கண்களும் வெளிறி மின்னின. சுருங்கிய என் முகத்தைத் திருப்பி, அவள் எழுந்திருப்பது போல் மாறினாள். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, வலிப்பு அவளது கால்களில் பயனற்ற முறையில் மேலும் கீழும் பறந்தது. அவளால் நிற்கவோ நடக்கவோ முடியாது என்று தோன்றியது.

அவளது மெல்லிய இடுப்பு வலியுடன் முறுக்கியது. ஆழமான நீல உதடுகளுக்கு நடுவே அவளது அழுகல் நாக்கு நீர்ச்செடி போல அசைந்தது. அங்கு, அவள் பற்களின் தடயமே இல்லை.

வெளிறிய மெல்லிய உதடுகளுக்கு இடையில் இருந்து வெளியேறிய ஒரே ஒரு அழுகைச் சிணுங்கல், ஒரு புலம்பலை விட அதிகமாக இருந்தது.

“… தண்ணீர்.”

நான் மடுவுக்கு ஓடி, குழாயை எல்லா வழிகளிலும் திருப்பி, பிளாஸ்டிக் குடுவை வழியும் வரை நிரப்பினேன். மீண்டும் திரும்பி, பால்கனிக்கு விரைந்தபோது, என் ஒவ்வொரு அவசரக் காலடியிலும் தண்ணீர் பக்கவாட்டில் அறைந்து, படுக்கை அறையின் தரையில் சாய்ந்தது. நான் அதை என் மனைவியின் மார்பில் தெறித்தவுடன், அவளுடைய முழு உடலும் ஒரு பெரிய செடியின் இலையைப் போல ஒரு நடுங்கும் புத்துயிர் பெற்றது. நான் திரும்பிச் சென்று அந்தக் குடுவையை மீண்டும் நிரப்பி, எடுத்து வந்து, என் மனைவியின் தலையில் ஊற்றினேன். ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத எடை அதை அமுக்கிக் கொண்டிருப்பது போல, அவள் தலைமுடி முளைத்தது. என் ஞானஸ்நானத்துடன் அவள் பளபளக்கும் பச்சை நிற உடல் புதிதாக மலர்வதை நான் பார்த்தேன். எனக்கு மயக்கம் வந்தது.

என் மனைவி இவ்வளவு அழகாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

7

அம்மா,

என்னால் இனி உனக்குக் கடிதம் எழுத முடியாது. அல்லது நீ இங்கே விட்டுச் சென்ற ஸ்வெட்டரை அணிய வேண்டும். அந்த ஆரஞ்சு நிற கம்பளி ஸ்வெட்டர், கடந்த குளிர்காலத்தில் நீ பார்க்க வந்தபோது தற்செயலாக விட்டுச் சென்றது.

அவர் தனது வணிகப் பயணத்திற்கு சென்ற மறுநாள், நான் அதை அணிந்தேன். நான் குளிர்ச்சியை எப்படி உணர்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியும்.

அது கழுவப்படாமல் இருந்ததால், உன் தோலின் வாசனையுடன் பழமையான பக்க உணவுகளின் வாசனை கலந்திருந்தது. வேறொரு நாளில் நான் அதைக் கழுவியிருப்பேன், ஆனால் அது மிகவும் குளிராக இருந்தது, தவிர, நான் அந்த வாசனையை சுவாசிக்க விரும்பினேன், அதனால் நான் அதை வைத்திருந்தேன், அதை அணிந்து கொண்டு தூங்கினேன். மறுநாள் காலையில், பனி இன்னும் அதன் பிடியைத் தளர்த்தவில்லை, ஒருவேளை நான் மிகவும் குளிராகவும் தாகமாகவும் இருந்ததால், காலையின் சூரிய ஒளி படுக்கையறை ஜன்னல் வழியாக ஊடுருவிப் பிரகாசித்தபோது, அந்த அழுகை என்னிடமிருந்து வெடித்தது: அம்மா. அந்த வெதுவெதுப்பான வெளிச்சத்தில் இருக்க விரும்பி, பால்கனியில் சென்று என் ஆடைகளைக் களைந்தேன். கதிரவனின் கதிர்கள் என் சதையை ஊடுருவியதில் உனது வாசனையைப் போலவே இருந்தது, நான் அங்கே மண்டியிட்டு அம்மா, அம்மா என்று அழைத்தேன். வேறு வார்த்தைகள் இல்லை.

எவ்வளவு நேரம் கடந்தது என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள்? குறிப்பாக, காற்று சூடாகத் தெரியவில்லை என்பதைக் கவனித்த பிறகு, நான் பதிவு செய்ததெல்லாம் வெப்பநிலையில் சிறிது உயர்வு, அதைத் தொடர்ந்து ஒப்பிடக்கூடிய சரிவு.

இப்போது எந்த நேரத்திலும், சுங்னாங் ஓடையின் மீது உள்ள தொலைதூர அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளின் ஜன்னல்கள் ஆரஞ்சு நிற ஒளியுடன் எரியும்.

அங்கு வசிப்பவர்கள் என்னைப் பார்க்க முடியுமா? பிரதான சாலையில் ஓடும் கார்கள், அவற்றின் ஹெட்லைட்களில் இருந்து வீசும் ஒளி பற்றி? நான் இப்போது எப்படி இருக்கிறேன்?

*

அவர் மிகவும் அன்பானவர். ஒரு பெரிய பூந்தொட்டியை வாங்கி அதில் என்னை நடவு செய்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், அவர் காலை நேரம் முழுவதும் பால்கனி வாசலில் அமர்ந்து அசுவினிப் பூச்சிகளைப் பிடிப்பார்.
எப்பொழுதும் மிகவும் சோர்வாக இருக்கும் அவர், தினமும் காலையில் எங்கள் பிளாக்கின் பின்னால் உள்ள மலையில் ஏறி, என் கால்களுக்கு தண்ணீர் ஊற்ற மினரல் வாட்டருடன் திரும்புவார் (எனக்கு குழாய் தண்ணீர் பிடிக்காது என்பது அவருக்கு நினைவிருக்கிறது). சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு, அவர் என் பூந்தொட்டியைக் காலி செய்து, என் மண்ணுக்குப் பதிலாக செழுமையான புதிய களிமண்ணைக் கொண்டு வந்தார். முந்தைய இரவில் பெய்த மழையில் நகரக் காற்றில் உள்ள அழுக்குகள் சிலவற்றைத் துடைத்தவுடன், புதிய காற்று பரவுவதற்கு, முன் கதவு மற்றும் சாளரங்களை அகலமாகத் திறந்து விடுகிறார்.

*

விசித்திரமாக இருக்கிறது அம்மா. பார்க்காமலும், கேட்காமலும், மணம் புரியாமலும், ருசிக்காமலும், இருந்தாலும், எல்லாமே புத்துணர்ச்சியாகவும், உயிரோட்டமாகவும் இருக்கிறது. கார் டயர்களின் கரடுமுரடான உராய்வு, டார்மாக்கைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, தோன்றும் விடியலில், அவர் முன்பக்கக் கதவைத் திறந்து, சாம்பல் நிற அரை வெளிச்சத்தில் என்னருகில் நடக்கும்போது, அவரது காலடிச் சுவடுகளின் ஒலிஅழுத்த அலைகளைக் கொண்டுள்ள நிமிட எதிரொலி, வளமான கனவுகளுடன் கூடிய மழை நிறைந்த காற்றை ஓங்க வைக்கிறது.

அருகிலும் தொலைவிலும் உள்ள இடங்களில் மொட்டுகள் துளிர்த்து, இதழ்கள் விரிவதை நான் உணர்கிறேன், அந்துப் பூச்சியிலிருந்து வெளிவரும் லார்வாக்கள், நாய்கள் மற்றும் பூனைகள் தங்கள் குட்டிகளைப் பெற்றெடுக்கின்றன, அடுத்த கட்டிடத்தில் உள்ள முதியவரின் நாடித் துடிப்பின் நடுக்கத்தை, கீரை ஒரு இடத்தில் கொதித்தேற்றுகிறது. மேலே உள்ள சமையலறையில் பான், கீழே உள்ள பிளாட்டில் உள்ள கிராமபோன் அருகே ஒரு குவளையில் துண்டிக்கப்பட்ட செவ்வந்திகள் வைக்கப்படுகின்றன. பகல் அல்லது இரவு, நட்சத்திரங்கள் ஒரு அமைதியான பரவளையத்தை* விவரிக்கின்றன, மேலும் ஒவ்வொரு முறையும் சூரியன் உதிக்கும் போது நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் உள்ள சைக்காமோர் மரங்களின் உடல்கள் கிழக்கு நோக்கி சாய்கின்றன. எனது சொந்த உடலும் இதே வழியில் பதிலளிக்கிறது.

உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா? விரைவில், எனக்குத் தெரியும், நினைவுகள் கூட என்னை இழக்கும், ஆனால் நான் நன்றாக இருக்கிறேன். காற்று, சூரிய ஒளி மற்றும் நீர் ஆகியவற்றைத் தவிர வேறொன்றிலும் வாழ முடியாது என்று நான் நீண்ட காலமாகக் கனவு கண்டேன்.

*

நான் இளமையாக இருந்த போது எண்ணங்கள்: நான் சமையலறைக்குள் ஓடி, உன் உள்ளாடையில் என் முகத்தைப் புதைத்தபோது, அந்த சுவையான வாசனை; எள் எண்ணெயின் வாசனை, வறுத்த எள் விதைகள். நான் எப்போதும் பூமியில் என் கைகளை வைத்திருந்தேன், உனக்குத் தெரியும். என் மண்ணில் படிந்த கை, உன் பாவாடையின் விளிம்பை அழுக்கு செய்கிறது.

எனக்கு எவ்வளவு வயது இருந்திருக்கும்? அந்த வசந்த நாள் தூறலுடன் மூடுபனியுடன் இருந்தது, தந்தை என்னை பவர் டில்லர் மீது தூக்கிக் கரைக்கு கொண்டு சென்றார். மழை உடை அணிந்த பெரியவர்களின் கவலையற்ற சிரிப்பு, நெற்றியில் ஈரமான கூந்தல் பூசப்பட்ட குழந்தைகள், சுற்றி வளைத்து அசைத்து, அவர்களின் முகம் சுழன்று, மங்கலாகிறது.

கடலோரத்தில் இருந்த அந்த ஏழைக் கிராமம்தான் உன் முழு உலகமாக இருந்தது. நீ அங்கே பிறந்து அங்கேயே வளர்ந்தாய். நீ அங்கே பிறந்தாய், அங்கே வேலை செய்தாய், அங்கேயே முதுமை அடைந்தாய்.

ஒரு கட்டத்தில், நீ நம் குடும்பத்தின் புதைகுழியின் அடிவாரத்தில், தந்தைக்கு அருகிலேயே கிடத்தப்படுவாய்.

அம்மா, உன்னைப் போல் முடிந்துவிடுவோமோ என்ற பயம்தான் எனக்கும் என் வீட்டிற்கும் இடையே என்னை இவ்வளவு தூரம் வைத்தது. பதினேழு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக இலக்கின்றி அலைந்த நிலங்களான புசான், டேகு, கங்னுங் ஆகிய நகர்ப்புறப்பகுதிகள் என் நினைவில் நிலைத்திருக்கின்றன. அந்தப் பகுதிகளின் திகைப்பூட்டும் விளக்குகள், அவற்றின் குடிமக்களது பளபளக்கும் கவர்ச்சி. ஒரு ஜப்பானிய உணவகத்தில் என் வயதைப் பற்றி பொய் சொல்லி, தனியாக வேலைகள் செய்தது, மாலை வேளைகளில் வாசகசாலையில் கரு நிலையில் உள்ள சிசுவைப் போல சுருண்டு கிடந்தது – எனக்கு அந்த இடம் பிடித்திருந்தது.

இந்த அந்நியர்கள் நிறைந்த தெருக்களில் சுற்றித் திரிந்த நான் வயதாகி, பாழாகிவிடுவேன் என்று எப்போது முதலில் உணர்ந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் வீட்டில் மகிழ்ச்சியில்லாமல் இருந்தேன், மற்ற இடங்களிலும் மகிழ்ச்சியில்லாமல் இருந்தேன், எனவே, சொல், நான் எங்கு சென்றிருக்க வேண்டும்?

நான் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியாக இருந்ததில்லை. என் முதுகில், என் தொண்டையில், என் கைகால்களைப் பற்றிக்கொண்டு, எப்போதும் சித்திரவதை செய்யப்பட்ட ஆத்மா இருக்கிறதா? நான் எப்போதாவது ஓடிப்போக விரும்பினேன், மிக அடிப்படையான தூண்டுதல், அழுகையைத் தூண்டும் வலி, அலறலை உருவாக்கும் பிஞ்சு. பேருந்தின் பின்புறத்தில் முழங்கால்களை உயர்த்தி உட்கார்ந்து, நான் ஒரு ஈயைக் காயப்படுத்தாதது போல் பார்த்து, என் முஷ்டியால் ஜன்னலை உடைக்க ஆசைப்பட்டேன். என் உள்ளங்கையில் ஓடும் இரத்தத்தின் மீது பேராசை கொண்ட நான், பூனை பால் குடிப்பது போல் அதை உறிஞ்சிக் கொண்டிருப்பேன். நான் எதை விட்டு ஓட முயற்சித்தேன், உலகின் மறுபக்கத்திற்கு ஓட ஆசைப்பட்ட என்னை மிகவும் வேதனைப்படுத்தியது எது? என்னைத் தடுத்து நிறுத்தியது, என்னைத் தள்ளியது, என்னை முடக்கியது எது? இந்த நோயுற்ற இரத்தத்தை ஏற்றிச்செல்லும் பாய்ச்சலைத் தடுத்து, என்னைக் கட்டுபடுத்தியவை எவை?

*

வயதான மருத்துவர் ஸ்டெதாஸ்கோப்பை விரலால் பலமுறை தட்டினார், என் உள்ளம் கல்லறை போல அமைதியாக இருக்கிறது என்று முணுமுணுத்தார். தொலைதூரக் காற்றின் எதிரொலிக்கும் சப்தங்கள் மட்டுமே ஒலித்தன. ஸ்டெதாஸ்கோப்பை மேசையில் வைத்து அல்ட்ரா சவுண்ட் மானிட்டரை மாற்றினார். அவர் என் வயிற்றில் ஒரு களிமண் ஜெல் தடவியபோது நான் அமைதியாகப் படுத்தேன், பின்னர் என் சதையின் மேல் ஒரு குளிர்ந்த குச்சி வடிவ கருவியைத் தேய்த்து, முறையாக என் சோலார் பிளெக்ஸஸிலிருந்து என் கீழ் வயிறு வரை பயணித்தார். அந்த கருவியின் மூலம், கருப்பு மற்றும் வெள்ளையில், என் உள்ளத்தின் ஒரு படம் மானிட்டருக்கு அனுப்பப்பட்டது.

‘இது சாதாரணம்’ என்று நாக்கை அழுத்தி முணுமுணுத்தார். “நாங்கள் இப்போது பார்ப்பது உங்கள் குடலைத்தான். . . அங்கே எதிலும் தவறில்லை.”

எல்லாம் ‘இயல்பு’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

‘வயிறு, கல்லீரல், கருப்பை, சிறுநீரகம், எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது.

இந்த உறுப்புகள் மெதுவாகச் சிதைந்து, விரைவில் மறைந்து போவதை ஏன் அவரால் பார்க்க முடியவில்லை? நான் ஒரு சில திசுக்களால் ஜெல்லின் பெரும்பகுதியைத் துடைத்தேன், ஆனால் நான் எழுந்திருக்க முயற்சித்தபோது அவர் என்னை மீண்டும் படுக்கச் சொன்னார். அவர் ஒரு சில இடங்களில் என் வயிற்றில் அழுத்தினார்; அது குறிப்பாக வலி இல்லை. அவர் சாதாரணமாக “வலிக்கிறதா?” என்று கேட்டு விட்டு, என் தலையை அசைத்துக் கொண்டே இருந்தபோது நான் அவருடைய கண்ணாடி முகத்தை உற்றுப் பார்த்தேன்.

“இங்கே பரவாயில்லையா?”

“இங்கே வலிக்கிறதா ?”

“அது வலிக்காது.”

நான் ஒரு ஊசி போட்டுக் கொண்டேன், வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் மீண்டும் வாந்தி எடுத்தேன். நான் சுரங்கப்பாதை நிலையத்தில் கீழே குனிந்து, மீண்டும் டைல்ஸ் வேயப்பட்ட சுவரில் பட்டு மருத்துவமனைக்குத் திரும்பினேன். வலி குறையும் வரை காத்திருந்தேன் என எண்ணினேன். டாக்டர் என்னிடம் ஓய்வெடுக்கவும், நீங்கள் பார்க்கவும், வசதியான, அமைதியான எண்ணங்களை சிந்திக்கவும் சொன்னார். எல்லாமே மனதுக்கு உட்பட்டது, ஏதோ புத்த மத குருவைப் போல அதை உள்வாங்கிக் கொண்டார். அமைதியான எண்ணங்கள், சுகமான எண்ணங்கள், ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, முடிவில்லாத அமைதி, எண்ணும் போது தூக்கி எறிய வேண்டாம்… வலி என் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது, நான் வயிற்றில் அமிலத்தை உறிஞ்சியபோது வலிப்பு என்னைப் பற்றிக் கொண்டது, மீண்டும், மீண்டும், இறுதியாக எதுவும் இல்லை, நான் தரையில் மூழ்கி விடுவேன். நடுங்கும் நிலம் நிற்கும், அடடா, நிற்கும் வரை காத்திருந்தேன்.
அது எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு?

*

அம்மா, நான் அதே கனவு காண்கிறேன். நான் ஒரு பாப்லர் மரம் போல உயரமாக வளர்கிறேன் என்று கனவு காண்கிறேன். நான் பால்கனியின் கூரை வழியாகவும், மேலே உள்ள தளத்தின் வழியாகவும், பதினைந்தாவது தளம், பதினாறாவது தளம், கான்கிரீட் கூரைகள் இறுக்கும் இருண்ட வெளியை, என் வலுவூட்டும் தண்டுகள் வழியாகச் சுடுவேன். வெள்ளை லார்வாக்கள் போன்ற மலர்கள் என் உயரமான முனைகளில் மலரும். என் மூச்சுக்குழாய் தெளிவான நீரை உறிஞ்சுகிறது, அதனால் அது வெடித்துவிடும் என்று தெரிகிறது, என் மார்பு வானத்தை நோக்கித் தள்ளுகிறது, மேலும் ஒவ்வொரு கிளை மூட்டுகளையும் நீட்ட நான் கஷ்டப்படுகிறேன். நான் எப்படி இந்தக் குடியிருப்பில் இருந்து தப்பிக்கிறேன். ஒவ்வொரு இரவும், அம்மா, ஒவ்வொரு இரவும் அதே கனவு.

*

நாட்கள் குளிர்ச்சியாகின்றன. இன்றும், பல இலைகள் தரையில் விழுவதையும், பல பாம்புகள் தோலை உதிர்ப்பதையும், பல பூச்சிகள் தங்கள் சின்னஞ்சிறு உயிர்களை உதிர்வதையும், பல தவளைகள் குளிர்கால உறக்கநிலையை சற்று முன்னதாகவே தொடங்குவதையும் இந்த உலகம் பார்த்திருக்கும்.

நான் உன் ஸ்வெட்டரை நினைத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். உன் வாசனையின் நினைவு இனி அவ்வளவு தெளிவாக இல்லை. அதை என் மேல் படும்படி நான் அவரிடம் கேட்க விரும்புகிறேன், ஆனால் இப்போது என்னிடம் பேச்சு இல்லாமல் போய்விட்டது. நான் என்ன செய்ய முடியும்? நான் வீணாகப் போவதைப் பார்த்து அவர் அழுகிறார், மேலும் அவர் கோபப்படுகிறார். உங்களுக்குத் தெரியும், அவருக்கு இருந்த எல்லாக் குடும்பமும் நான்தான். அவர் என் மீது ஊற்றும் மினரல் வாட்டரில் அவரது வெதுவெதுப்பான கண்ணீர் கலந்திருப்பதை என்னால் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது. காற்றின் மூலக்கூறுகள் சீர்குலைவதை என்னால் உணர முடிகிறது, அவரது முஷ்டி இலக்கில்லாமல் சுழல்கிறது.

*

எனக்கு பயமாக இருக்கிறது அம்மா. என் கைகால்கள் வெளியே விழ வேண்டும். இந்த பூந்தொட்டி மிகவும் தடைபட்டது, அதன் சுவர்கள் மிகவும் கடினமானது. என் வேர்களின் முனைகளில் சுடும் வலிகள். அம்மா, குளிர்காலம் வருவதற்குள் நான் இறந்து விடுவேன்.

மேலும் நான் இந்த உலகில் மீண்டும் பூப்பேனோ என்று சந்தேகிக்கிறேன்.

8

அன்றிரவு நான் எனது வணிகப் பயணத்திலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, என் மனைவிக்கு உடல் கழுவ, மூன்று பாத்திரங்களில் தண்ணீர் ஊற்றிய பிறகு, அவள் ஒரு மஞ்சள் வயிற்று அமிலத்தை வாந்தி எடுத்தாள். நான், அவளது உதடுகளைப் பிடுங்குவதைப் பார்த்தேன், என் கண்களுக்கு முன்பாக சதைக்குள் சதையாகப் பிணைத்துக் கொண்டாள். என் நடுங்கும் விரல்கள் அந்த வெளிறிய உதடுகளில் தடுமாறின, கடைசியாக ஒரு பலவீனமான குரலைக் கேட்டேன், ஆனால் அது என்ன சொல்கிறது என்று என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அதுதான் கடைசியாக என் மனைவியின் குரலைக் கேட்டது. அதன் பிறகு, ஒரு முனகல் கூட இல்லை.

அவளது உள் தொடைகளிலிருந்து வேர்மண்டலத்தின் அடர்த்தியான நுண்ணிய வெண்ணிழைகள் முளைத்தன. அவள் மார்பிலிருந்து அடர் சிவப்பு மலர்கள் மலர்ந்தன. இரட்டை மகரந்தங்கள், முனைகளில் வெள்ளை, மஞ்சள் மற்றும் வேர்களில் தடித்த, அவளது முலைக்காம்புகள் வழியாக வெளியே துளையிட்ட, அவளது உயர்த்தப்பட்ட கைகள் இன்னும் ஒரு சிறிய அளவு அழுத்தத்தைச் செலுத்த முடிந்த போது, என் மனைவி என் கழுத்தைப் பிடிக்க விரும்பினாள். அந்தக் கண்களைப் பார்த்து – அதில் ஒரு மங்கலான ஒளி இன்னும் இருந்தது – நான் அந்த கெமீலியா இதழ்களின் கைகளின் தழுவலில் முன்னோக்கி வளைந்தேன். “நல்லா இருக்கியா ?’ என்று கேட்டேன். அவள் கண்கள், நன்கு பழுத்த ஒரு ஜோடி திராட்சை; அவைகளின் அரக்கு மேற்பரப்பில் மின்னும், ஒரு புன்னகையின் பேய்.

இலையுதிர் காலம் ஆழமடையும் போது, ஒரு தெளிவான ஆரஞ்சு ஒளி படிப்படியாக என் மனைவியின் உடலில் பரவுவதை நான் கண்டேன். நான் ஜன்னலைத் திறந்ததும், அவளது நீட்டிய கைகள் காற்றின் நீரோட்டத்துடன் நகரும்.
இலையுதிர் காலம் நெருங்க நெருங்க, அவளுடைய இலைகள் இரண்டாகவும் மூன்றாகவும் விழ ஆரம்பித்தன. அவளுடைய உடல் மெதுவாக அதன் முந்தைய ஆரஞ்சு நிறத்தில் இருந்து ஒளிபுகா பழுப்பு நிறத்திற்கு மாறியது.
நான் என் மனைவியுடன் கடைசியாக தூங்குவதைப் பற்றி நினைத்தேன்.

உடல் திரவங்களின் புளிப்புக்கு பதிலாக, என் மனைவியின் கீழ் பாதியில் இருந்து அறிமுகமில்லாத, மெல்லிய இனிமையான வாசனை வந்தது. அந்த நேரத்தில், அவளை வேறு பிராண்ட் சோப்புக்கு மாற்ற வேண்டும், இல்லையெனில் அவள் கைகளில் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி, சில துளிகள் வாசனைத் திரவியத்தை அங்கேயே தெளிப்பதில் செலவழிக்க வேண்டும் என்று நான் கருதினேன். அதெல்லாம் எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு?

இப்போது, அவளுடைய வடிவம் அவள் ஒரு காலத்தில் இருந்த இருமுனையின் ஒரு தடயத்தை மட்டுமே தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. பளபளக்கும் உருண்டையான திராட்சைப் பழங்களாக உருமாறியது போல் தோன்றிய அவளது கண்மணிகள், படிப்படியாக பழுப்பு நிறத் தண்டுகளில் புதைபட்டன. என் மனைவியால் இனி பார்க்க முடியாது. அவளால் தண்டுகளின் முனைகளைக் கூட வளைக்க முடியாது. ஆனால் நான் பால்கனிக்கு வெளியே செல்லும்போது, எல்லா மொழிகளையும் தோற்கடிக்கும் ஒரு மங்கலான உணர்வை உணர்கிறேன், ஒரு நிமிட மின்னோட்டம் அவள் உடலிலிருந்தும் என்னுடைய உடலிலும் துடிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் என் மனைவியின் கை, கூந்தல் என இருந்த இலைகள் எல்லாம் உதிர்ந்து, அவள் உதடுகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்த இடம் பிளந்து, கைநிறையப் பழங்களை உதிர்த்தபோது, அந்த உணர்வு மெல்லிய இழையாக ஒடிந்தது போல முடிந்தது.

சின்னஞ்சிறு பழங்கள், மாதுளம்பழங்களைப் போல மொத்தமாக வெடித்துச் சிதறின; நான் அவற்றை என் கைகளில் சேகரித்து, பால்கனியை படுக்கை அறையுடன் இணைக்கும் வாசலில் அமர்ந்தேன். நான் முதல்முறையாகப் பார்த்த இந்தப் பழங்கள் மஞ்சள் கலந்த பச்சை நிறத்தில் இருந்தன. சூரியகாந்தி விதைகளைப் போல அவை கடினமாக இருந்தன, அவை பியர் அருந்தும்போது துணையாகப் பரிமாறப்படும் பாப்கார்ன் ஆக இருக்கின்றன.

நான் ஒன்றை எடுத்து என் வாயில் போட்டேன். மிருதுவான தோலானது, முற்றிலும் சுவையற்றதாகவோ அல்லது வாசனை இல்லாமலோ இருந்தது. நான் அதைக் கடித்து நசுக்கினேன். இந்த பூமியில் நான் பெற்ற ஒரே பெண்ணின் பழம், அவளது சிருஷ்டி. என் அண்ணம் முதலில் உணர்ந்தது, ஒரு அமிலத்தன்மை, கிட்டத்தட்ட எரியும் சுவை, மேலும் என் நாக்கின் வேரில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் சாறு, முற்றிலும் கசப்பான பின் சுவை கொண்டதாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் நான் ஒரு டஜன் சிறிய, வட்டமான பூந்தொட்டிகளை வாங்கி, வளமான மண்ணில் நிரப்பிய பிறகு, அவற்றில் பழங்களை நடவு செய்தேன். நான் என் வாடிய மனைவியின் அருகில் சிறிய பூந்தொட்டிகளை வரிசையாக வைத்து, ஜன்னலைத் திறந்தேன். கைப்பிடிச் சட்டகத்தின் மேல் சாய்ந்து ஒரு சிகரெட்டைப் புகைத்தேன், என் மனைவியின் கீழ்ப்பகுதியிலிருந்து திடீரென மலர்ந்த புதிய புல்லின் வாசனையைச் சுவைத்தேன். இலையுதிர்காலத்தின் பிற்பகுதியில் வீசிய குளிர்ந்த காற்று, என் சிகரெட் புகையை அலைக்கழித்து, என் நீண்ட முடியில் அளைந்து கோதியது.
வசந்த காலம் வந்ததும், என் மனைவி மீண்டும் துளிர்ப்பாளா? அவளுடைய பூக்கள் சிவப்பு நிறத்தில் பூக்குமா? எனக்குத் தெரியாது.

****

கதைக் குறிப்புகள்:

1. பொழுதுபோக்கு மாவட்டம் என்பது நாடகம் மற்றும் திரையரங்குகள் உட்பட பிற பொழுதுபோக்கு இடங்களின் அதிக செறிவு கொண்ட கலை மாவட்டமாகும்.

2. Energy level : ஆற்றல் மட்டம். கார்போஹைட்ரேட்கள், லிப்பிட்கள் மற்றும் புரதங்கள் (carbohydrates, lipids, and proteins)ஆகிய மூன்று வகை எரிபொருள் மூலக்கூறுகளிலிருந்து மனிதர்கள் ஆற்றலைப் பெறுகிறார்கள் . இந்த மூலக்கூறுகளின் சாத்தியமான இரசாயன ஆற்றல், வெப்ப, இயக்கவியல் போன்ற பிற வடிவங்களாக மாறுகின்றன.

3. “பச்சை விரல்” என்பது: தாவரங்களை நன்றாக வளர்க்கும் திறன் கொண்ட கலை.

4. மிகவும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒலிகளில் ஒன்று மஃப்லிங் விளைவு (muffling effect) ஆகும். நீருக்கடியில் ஆடியோ ஒலியை உருவாக்கவும், சுவர் வழியாக வருவதைப் போல குரல் ஒலிக்கவும், ஸ்பீக்கர்கள் தொலைவில் இருப்பதைப் போலவும் மேலும் பலவற்றைச் செய்யவும் இதைப் பயன்படுத்தலாம்.

5. பரவளையம் என்பது கணிதத்தில் குறிப்பிட்ட சாம்யத்தை விளக்கும் ஒரு கூம்பு வெட்டு.

6. பின் சுவை என்பது உணவு அல்லது பானத்தை வாயிலிருந்து அகற்றப்பட்ட பிறகு உணரப்படுவது. அதாவது,வெவ்வேறு உணவுகள் மற்றும் பானங்களை சாப்பிட்ட பிறகு அல்லது துப்பிய பிறகு, உணரப்படுவதுதான் பிந்தைய சுவையின் விஷேசமான அம்சம்.

*****

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு :

ஹான் காங் 1997 இல் இந்தக் கதையை எழுதினார், மேலும் இந்தக்கதை, பல வழிகளில் அவரது 2007 நாவலான தி வெஜிடேரியனுக்கு நேரடி முன்னோடியாகும், இரண்டிலும், முப்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் திருமணமான தம்பதிகள், பெண் ஒரு மாற்றத்திற்கு ஆளாகத் தொடங்கும் போது, இதுவரையிலான அவர்களின் சீரற்ற வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறுகிறது… ஆனால், The Vegetarian வெளிப்படையாக இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட எதையும் தவிர்க்கும் போது – யோங்-ஹே மரமாக மாற விரும்புவது, அவளைச் சுற்றியுள்ளவர்களால் மனநோயின் அறிகுறியாகப் பார்க்கப்படுகிறது, ஆனால், The Fruit of My Woman கதையில், ‘தி’என்னும் பெயரிடப்படாத கதாநாயகன் “என் பெண்ணின் பழம் உண்மையில் ஒரு தாவரமாக மாறும்: இலைகள், பெர்ரி, கனிகள்.. மேலும் அனைத்தையும் வழங்கும் என்று பெருமிதம் கொள்கிறான்.

இந்த உருமாற்றங்கள் சமூகத்துடனான அவர்களின் உருவக உறவுகளில் ஓவிட்டை விட காஃப்காவுடன் மிகவும் ஒத்திருக்கிறது. கொரியாவில் மாற்றத்திற்கு ஒப்பிடக்கூடிய பாரம்பரியம் இல்லை, மேலும் கிரேக்க புராணங்கள் அதன் இலக்கியத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. ஹான் காங்கின் படைப்புகள் பெரும்பாலும் நாட்டுப்புறக்கதைகளின் மறுபரிசீலனைகளாக என்னைத் தாக்குகின்றன, அதன் தீவிரத்தன்மைக்கு ஏற்ற விளக்கமாக கொரிய விமர்சகர்கள் அவரது எழுத்தை ‘கிளாசிசம்’ என்று பெயரிட்டனர் – அவரது எழுத்து அறிமுகமானபோது, நடைமுறையில் இருந்த நகைச்சுவையான, இலகுவான பின்நவீனத்துவத்திற்கு முற்றிலும் எதிரானதாக அமைந்தது. கொரிய பௌத்தத்தின் செல்வாக்கு, மனித விலங்கின் வன்முறை கூடிய உள்ளார்ந்த கருத்துடன், குறிப்பிட்ட சமூக ஊடுருவல்களை விட ஆழமாக செல்லும் ஹானின் போக்கில் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. நவீன உரைநடை புனைவுகளின் கதை உத்திகளுடன் புராணத்தின் தொன்மையான அடிப்படைகளை The Vegetarian இணைக்கிறது, இந்த ஆன்மரீதியிலான தொன்மங்களின் உலகளாவிய தன்மை மற்றும் சமூக கட்டமைப்புகள் இருக்கும் சமகால தென் கொரியாவில் அதன் அமைப்பின் தனித்தன்மை ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சிறந்த சமநிலையிலிருந்து அதன் சக்தியின் பெரும்பகுதியைப் பெறுகிறது.

The Vegetarian நாவல், – ‘The Fruit of My Woman ‘ என்ற உலகளாவிய சக்தியைக் கடன் வாங்கும் இடத்தில், அதன் சமூக அமைப்பைப் பற்றிய நுணுக்கமான மற்றும் பன்முக விமர்சனத்தை வழங்க அதே முன்மாதிரியைப் பயன்படுத்துகிறது. சைவ உணவு உண்பவரின் கணவரான சியோங்கை விட, பெயரிடப்படாத கணவர் மிகவும் அனுதாபமுள்ள குணம் கொண்டவராக இருந்தாலும், அவர் தனது சொந்த நிலையான யதார்த்தவாதமாக கருதுவதில் பெருமிதம் கொள்ளும் அதே வேளையில், தனது மனைவியின் வித்தியாசமான வாழ்க்கைக்கான ஏக்கத்தை காதல் இலட்சியவாதம், பொதுவாக பெண்ணியம் என்று நிராகரிக்கும் பாலின விதிமுறைகளை இன்னும் பிரதிபலிக்கிறார்… தென் கொரியாவின் பல முன்னணி பெண் எழுத்தாளர்கள் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் இடத்தை பெண் குடும்ப வாழ்க்கைக்கு வடிவமைக்கும் காரணியாக ஆய்வு செய்துள்ளனர் – தங்கள் நாட்டின் தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் ஒரே மாதிரியான தன்மை, அதன் முதலாளித்துவம் மற்றும் அதன் இணக்கம். இதனுடன், உள்ளூர் மற்றும் பிராந்திய சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடிகளுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில் கிழக்கு ஆசிய இலக்கியங்கள் முழுவதும் ‘சூழல் தெளிவின்மை’ என்ற சொற்பொழிவின் ஒரு பகுதியாக ‘The Fruit of My Woman’ – ஐ படிக்கப்படலாம். இக்கதையில் எல்லா இடங்களிலும் இயற்கை அதன் மகிமையான கருவூலம், சீல் வைக்கப்பட்ட, மலட்டுத்தன்மையற்ற அடுக்குமாடி குடியிருப்பு – மற்றும் தம்பதியரின் குழந்தை இல்லாமை ஆகிய இரண்டையும் கூர்மையாக ஆக்குகிறது. இது மொழியிலேயே உள்ளது, இதன் பாணியானது தி வெஜிடேரியன் பாணியில் இருந்து குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வேறுபட்டது – இங்கே நீண்ட, சற்றே கூடுதலான மலர்ந்த வாக்கியங்கள், பல வடிவ இலைகளைப் போல விரிகின்றன, உவமை, ஒப்புமையணி போன்ற இலக்கணப் பதங்களை, பிற கற்பனையான ஒப்பீடுகளுடன் முன்வைத்துச் சொல்வது அலாதியானது. எப்போதும் போல, ஹானின் எழுத்தை மொழிபெயர்ப்பில் வழங்குவது மகிழ்ச்சியான சவாலாக இருக்கிறது, நான் நீதி செய்திருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன்.

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு : மரக்கறி, சைவம், பழம் – சில மொழிபெயர்ப்புக் குறிப்புகள்