• குராஹாஷி யுமிகோ
• ஆங்கிலத்தில் : இயன் மெக்டொனால்ட் 
• தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன் 

 

***

அது இலையுதிர்காலத்தின் பிற்பகுதியில் ஒரு இனிமையான மாலை. உயரமான ஜின்கோ மற்றும் ஜெல்கோவா மரங்கள் நிறைந்த எனது பல்கலைக்கழகத்தின் மரங்கள் நிறைந்த வளாகத்தின் வழியாக நீளும், எனது வழக்கமான குறுக்கு வழியில் வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த உலா,  அழகான சில ஜின்கோக்களின் கிளைகளூடே சூரிய ஒளி படர்ந்த இடத்துக்கு கொண்டு போய்ச் சேர்த்தது. அவற்றின் மஞ்சள் இலைகள் சங்குக் கிளிஞ்சல்களைப் போல மின்னி மின்னி, மெல்லிய தங்கநிற மாலையின் காற்றை உசுப்பின. என் பியானோ டீச்சரிடம் நான் பயிற்சி செய்த ஸ்க்ரியாபின் –  சொனாட்டா எண் : 2 (1)  என் தலையில் ரீங்கரிக்க, அவை தரையில் நர்த்தனம் செய்தன.

திடீரென்று, ஒரு மரத்தின் அடிவாரத்தில் ஒரு வெளிர் ஒளி என் கண்களைத் தாக்கியது. மரத்தடிப் புதர்களுக்குள் எட்டிப் பார்த்தபோது, நீல நிறச் சுடர் ஒரு தங்க ஒளியால் சூழப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதை அறிவதற்கு முன்பு, அதன் மூலத்தைக் கண்டுபிடிக்க, சூழ்ந்திருந்த முள் செத்தைகளை ஒதுக்கித் தள்ளினேன். என் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு இளைஞனின் தலை இருந்தது – அல்லது நான் ஒரு பையன் என்று சொல்ல வேண்டும். நான் மற்ற பெண்களிடமிருந்து வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் நான் அந்த இடத்திலேயே மயங்கி விழுந்து விடவில்லை, அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடவில்லை. விசித்திரமான ஒளிரும் தலையில் இருந்து கண்களை எடுக்க முடியாமல் நிலை குலைந்து நின்றேன். ஒருவேளை அதை விவரிக்க சிறந்த வழி நான் மயக்கமடைந்ததாக உணர்ந்தேன். தெய்வங்களின் சிலைகளைத் தவிர நான் பார்த்திராத ஒரு உன்னதமான அழகு அத்தலையில் இருந்தது. சில விசேஷப் பொருட்களால் செய்யப்பட்ட பொம்மையின் தலையாக இருக்க வேண்டும் என்று சிறிது நேரம் நான் நினைத்தேன், ஆனால் அது உண்மையான மனிதத் தலைதான் என்பதை விரைவாக உணர்ந்தேன். தலை உயிரற்றது என்று இது அர்த்தப்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்றாலும், அது அவ்வாறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அதன் கண்கள் திறந்திருந்தன. கண்ணின் மணிகள் நகர்வதையும் கண் இமைகள் சிமிட்டுவதையும் பார்த்தேன். ஆனால் அதன் கண்கள் என்னிடமோ அல்லது குறிப்பாக எதிலோ கவனம் செலுத்தவில்லை. அது அல்லது அவன் ஒரு வெறுமையான பார்வையுடன் தோற்றம் கொண்டிருந்தான். தலை தன் பார்வையைத் தாழ்த்தியதும், அதன் நீண்ட, தடித்த, வெள்ளந்தியான இமைகள் முகத்தில் ஒரு துயர நிழலைப் பரத்தின. நான் மெல்ல தைரியமாகக் கையை நீட்டி நெற்றியில் இருந்த ஒரு முடியை பின்னுக்குத் தள்ளினேன். சிகை தொடுவதற்கு குளிர்ச்சியாக இருந்தாலும், அடியில் உள்ள சதை சூடாக இருந்தது.

கடைசியில் நான் சுய நினைவுக்கு வந்தேன், எந்த ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போலவும் பயத்தில் விதிர்த்தேன். தலையை அப்படியே விட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடினேன். அந்தப் பொன்னிற ஒளிவட்டத்தில் நான் பார்த்தது ஒரு மாயத்தோற்றம் அல்லது ஒரு பயங்கரமான குற்றத்தின் பின்விளைவாக இருக்கலாம் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். யாரோ அந்த ஏழைப் பையனைக் கொன்று, தலையை வெட்டி, காட்டில் எறிந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அது போல் எளிமையானது. இது, நாளை செய்தித்தாள்களிலோ தொலைக்காட்சியிலோ வரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. நான் அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதது போல் நடிக்கிறேன்.

இந்த அபத்தமான காரணத்தால் என் மனதை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டு, நான் படுக்கைக்குச் சென்றேன். ஆனால் என் தூக்கம் பீதி நிறைந்த கனவுகளால் அப்பியிருந்தது. அன்றிரவு நான் கண் சிமிட்டித் தூங்கவில்லை. தலை உயிருடன் இருந்த உணர்வை என்னால் அசைக்க முடியவில்லை. என் கனவில் அது அதன் நிர்வாண உடலுடன் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டதை நான் கண்டேன் – ஒரு சிறுவனுக்கும் ஒரு இளைஞனுக்கும் இடையில் பாதியளவு உடல். பென்டெலிக் அல்லது பாரியன் பளிங்குக் கல்லில் வெட்டப்பட்ட அப்பல்லோவின் தலை(2)  நினைவுக்கு வந்தது, ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், அவனது தோல் கல்லைப் போல கனமாக இல்லாமல் வெள்ளையாகவும், இளம் மரக்கன்று போல மிருதுவாகவும் இருந்தது. நான் நிர்வாணமாக இருப்பதாகக் கனவு கண்டேன், பளிங்குச் சிலையின் மரம் போன்ற தண்டுப் பகுதியைச் சுற்றி என் உடலும் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது. அவனுக்கு அடையாளம் காணக்கூடிய அடையாளம் அல்லது ஆளுமை இல்லாவிட்டாலும் – அல்லது ஒருவேளை அதன் காரணமாக –  அந்தச் சிலை எனது உண்மையான காதலனாகத் தோன்றியது. இந்த நேரத்தில் என் கனவு குழப்பமடைந்தது.  அடுத்ததாக நான் அப்பல்லோவை இடித்து தரைமட்டமாக்கினேன். குமாகாய் நௌசானே,  இச்சி-நோ-டானி போரின் போது,  டைரா நோ அட்சுமோரியின் தலையை அறுத்ததைப் போல (3), ஒரே அடியால் நான் அவனது தலையை வெட்டினேன். அது ஒரு கற்றாழை போல சிரமமின்றி வந்தது.

எந்தத் துரோகம் என்னை இப்படி ஒரு செயலுக்குத் தூண்டியது? நான் விழித்திருந்து இதைப் பற்றி யோசித்தபோது, ஏதோ ஒரு சுருக்கமான அர்த்தத்தில் நான் உண்மையில் என் காதலனைக் கொன்றுவிட்டேன் என்ற ஒற்றைப்படை உணர்வு எனக்குள் ஏற்பட்டது. மன உளைச்சல் தாங்க முடியாத அளவுக்கு மாறியபோது, நான் ஒரு முடிவை எடுத்தேன்: தலையை மீட்டெடுக்கத் தீர்மானித்தேன்.

அதே இரவில் ஒரு பையைச் சுமந்து கொண்டு நான் காட்டுக்குள் நுழைந்தபோது விடியற்காலை புலர்ந்து கொண்டிருந்தது. சிறுவனின் தலை முடியில் சிக்கிய சில ஜின்கோ இலைகளைத் தவிர, மாறாமல் நான் விட்டுச் சென்ற இடத்தில் அப்படியே கிடந்தது.

“காலை வணக்கம். நீங்கள் நன்றாகத் தூங்கினீர்களா?”

நிச்சயமாக, தலை பதிலளிக்கவில்லை. இலைகளை விலக்கிவிட்டு, விரைவாக அதை என் பையில் எடுத்துப் பதனமாக வைத்தேன். நான் அவ்வாறு செய்யும்போது, அவனது கழுத்தின் ஸ்டம்பிலிருந்து பல இரத்த நாளங்கள், தளிர்கள் போல் வெளியே தள்ளப்படுவதை நான் கவனித்தேன், ஆனால் நான் ஒரு தீவிரமான ஆய்வு செய்ய இதுவல்ல நேரம். தலையைப் பார்க்காமல் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வது முக்கிய விஷயம்.

எனது அதிகாலை சாகசத்தின் வெற்றி என்னை உற்சாகத்தில் ஆழ்த்தியது. தலை இப்போது என்னை பயமுறுத்தவில்லை. ஒருவேளை நான் இன்று இரவு அவனை என்னுடன் படுக்கைக்கு அழைத்துச் செல்வேன், என்று நானே எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால் அது உள்ளுணர்வின் பேச்சு என்று எனக்குத் தெரியும் – அப்படியான எதையும் செய்யும் எண்ணம் எனக்கு இல்லை. உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு விலங்குகள் மீது எப்போதும் வெறுப்பு இருந்தது, நாயையோ பூனையையோ கூட செல்லமாக வளர்த்ததில்லை.

தற்போதைக்கு நான் ஒரு ஆழமற்ற பீங்கான் கிண்ணத்தில் அந்தத் தலையை வைத்தேன்,  அதில் தண்ணீரை நிரப்பினேன். இல்லையேல் காய்ந்துவிடும் என்ற எண்ணம் வந்ததால்.  ஆனால், அவன் சற்றுத் தள்ளாடுவது போல் தோன்றியதை நான் கவனித்தேன், இயற்கையாகவே, பூவின் தண்டுகளைப் பிடிப்பதற்காக அந்தக் கூரான உலோகத் தகடுகள் ஒன்றில் அவனை வைக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. எதிர்பார்த்தபடி, அது ஒரு தந்திரத்தை மட்டுமே செய்தது. அது என் செயல்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டது, மற்றும் அவனது முகம் எந்த வலியையும் காட்டிக் கொடுக்கவில்லை, அது வலிக்கிறது என்பதை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதன் தந்திரம். அவன் தாவர மயக்கத்தில் இருப்பதைப் போல, பாதி திறந்த கண்களால் வெளியை வெறித்துப் பார்த்தான். ஆம், அவை தலையின் நடத்தையை விவரிக்கச் சரியான வார்த்தைகள். தலையை வீட்டுச் செடியாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பது எனக்குப் புரிந்தது. பின்னர் அவனைப் பானையில் வைப்பது  நல்லது என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் இப்போது நான் தாழம்பூ மற்றும் குங்குமப்பூக்களைப் போலவே ஹைட்ரோபோனிக் சாகுபடியில்(4) ஈடுபடுவேன்.

“அப்படியென்றால் இதுதான் – நீ பேசிய தலையா?”

டோரு, என் வருங்காலக் கணவர், கிட்டத்தட்ட ஏமாற்றமடைந்தார். உண்மையைச் சொன்னால், நான் தலையைப் பற்றி அவரிடம் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால் அவர் வாரத்தில் பலமுறை என் வீட்டிற்கு வந்து, எப்போதாவது இரவைக் கழித்ததால், என்னால் அதை அவரிடமிருந்து காலவரையின்றி ரகசியமாக வைத்திருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தேன்.

நான் தலையைக் கண்டுபிடித்ததிலிருந்து என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் முடிந்தவரை சாதாரணமாக டோருவிடம் சொன்னபோது, அவர் அதைப் பார்க்க ஒரு வலுவான விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினார். வெளிப்படையாக, ஒரு அழகான இளைஞனின் நேரடி தலையைப் பார்க்கும் எண்ணம் அவரில் பயங்கரமான ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. ஆனால் உண்மையில் தலையில் கோரமான எதுவும் இல்லை. ஜான் பாப்டிஸ்ட் தலையைப் பார்த்தபோது  சலோமிக்கு இருந்ததைப் போல(5), அது பரவசத்தைத் தூண்டவில்லை, ஆனால் நான் ஒப்புக்கொண்டேன், அவளைப் போலவே, நானும் விளையாட்டாக அதன் உதடுகளில் முத்தமிட முயற்சித்தேன். ஒரு பதிலைக் கண்டறிவதில் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன் – அவன் தனது நாக்கை என் வாயில் நுழைத்தான் என்பதல்ல, ஆனால் அவனது உதடுகள் என்னுடைய உதடுகளுக்கு எதிராகச் சற்று நகர்ந்தன. ஒரு அப்பாவிப் பையனை வலுக்கட்டாயமாக முத்தமிட்ட உணர்வு எனக்கு இருந்தது.

“அப்படியானால், இந்த விஷயம் உயிருடன் இருக்கிறதா, இப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறதா?” டோரு கேட்டார்.

“ஆமாம், அவன் உண்மையில் தண்ணீரை உறிஞ்சுகிறான். அவனது கழுத்தில் உள்ள நரம்புகள் எப்படி வேர்களைப் போல் வெளியேறியிருக்கின்றன என்று பாருங்கள்? இந்த விகிதத்தில் அவன் விரைவில் பூக்க ஆரம்பித்தால் நான் ஆச்சரியப்பட மாட்டேன்.

“இது மனித உணர்வு உள்ளதா என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது,” என்று டோரு கூறினார். “அதாவது, அது எங்களைப் பார்க்கிறது, ஆனால் அது எதையாவது யோசிக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்களா ?”

“துரதிர்ஷ்டவசமாக, தலையைப் பற்றி அவர் சொல்லியது, அவன் ஒரு தாவர நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றியது. உண்மையான அப்பல்லோவைப் போல, அவனது கண்களில் தீப்பொறி இல்லை. அவை திறந்திருந்தன, ஆனால் எதையும் பார்க்கவில்லை. இதை நான் டோருவிடம் விளக்கிய பிறகு, நாங்கள் வெட்கமின்றி தலையின் முன் காதல் செய்து, உணர்ச்சிவசப்பட்ட அணைப்பில் விழுந்தோம். சிறுவன் ஒரு பூவைப் போல அழகாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தான், மதிய வெயிலில் தூங்கும் லில்லி போல நேர்த்தியாக தனது கிண்ணத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

“நீ சொல்வது சரிதான்,” என்று டோரு மெல்லிய குரலில் பேசினார். “இது நிச்சயமாக மனிதர் அல்ல.”

அவர் நிச்சயமாக சரியாகச் சொன்னார். ஆனால் என்னைக் கேட்டால், எந்த மனிதனையும் விட தலை அழகாக இருந்தது. அவன் ஒரு உன்னதமான, மென்மையான- நறுமணமுள்ள – அழகைக் கொண்டிருந்தான். ஒப்பிடுகையில், என் வருங்காலக் கணவர் டோரு ஒரு துர்நாற்றம் வீசும் மிருகம். அது எப்படியிருந்தாலும், அடுத்த ஆண்டு, நாங்கள் திருமணம் செய்துகொண்டவுடன், டோருவும் நானும் ஒன்றாக ஐரோப்பா செல்லவிருந்தோம். அவரது ஒரே உண்மையான பண்பு, அவரது இசை மேதைமை. அன்று நாங்கள் இரண்டு பியானோக்களில் அமர்ந்து ராவலின் லா வால்ஸ்(6) மற்றும் லுடோஸ்லாவ்ஸ்கியின் மாறுபாடுகளைப்(7) பயிற்சி செய்தோம்.

குளிர்கால மாதங்களில் தலையில் வியத்தகு மாற்றம் ஏற்பட்டது. மாதுளம்பழம் போல் சிவந்து கெட்டியாக மாறி அழகான இளைஞனைப் போல மாற்றமடையத் தொடங்கினான். வசந்த காலம் வந்ததும், அவன் திடீரென்று ஒரு தர்பூசணி அளவுக்கு வீங்கி ஒரு இலை பச்சை நிறத்தைப் பெற்றான். சிறிய வெள்ளை முடிகள், அல்லது மென்மையான முட்கள், அவனது மேற்பரப்பு முழுவதும் முளைத்து, அவனுக்கு ஒரு கவர்ச்சியான கற்றாழையின் காற்றைக் கொடுத்தது. அப்போது, இளஞ்சிவப்பு தாழம்பூ போன்ற வண்ணமயமான பூக்கள்,  மொக்குகளாக இருந்த இடத்தில் மலர்ந்தன. மேலும் பல மலர்கள் – லில்லி மலர்கள் மற்றும் ஊதாப்பூக்கள் – அனைத்தும் பருவத்திற்கு வெளியே பூக்கும். அதன் அசல் மனித வடிவத்தைத் தக்கவைத்து, ராட்சத கற்றாழை போன்ற தலை, மலர்களின் கலவையாக மாறியது, ஆர்கிம்போல்டோவின் ஓவியத்தை(8) நினைவூட்டுகிறது.

பூக்கள் மறைந்தவுடன், தலை பல்வேறு வடிவங்கள், வண்ணங்கள் மற்றும் அளவுகளில் பழங்களைத் தரத் தொடங்கியது, அது அவனுக்கு ஒரு வினோதமான புடைப்புத் தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. என் பசியைத் தூண்டிய பலவற்றை நான் மாதிரி எடுத்தேன். ஒவ்வொன்றும் ஒரு விசித்திரமான, தனித்துவமான சுவையைக் கொண்டிருந்தன, ஆனால் யாரும் என்னை அதிகமாக ஏங்க விடவில்லை. நான் எல்லாப் பழங்களையும் பறித்த பிறகு, தலை, நிலவின் பள்ளம் போன்ற மேற்பரப்பு போல இருந்தது. காலப்போக்கில், இந்தத் தோலின் ஆழமான அடுக்குகளுக்கு சேதம் ஏற்படுவதால் விழுந்த குழிவான வடுக்கள் மறைந்து, தலை மென்மையாகவும் கோளமாகவும் மாறியது, குளிர்கால முலாம்பழம் போலத் தோற்றமளித்தது. இது எனது, அப்பல்லோ தலையின் இறுதி அவதாரம் என்பதை நிரூபித்தது. நான் அவனைச் சமையலறைக் கத்தியால் வெட்டியபோது, குளிர்கால முலாம்பழத்தின் ஒற்றுமை மேலோட்டமானதை விட அதிகமாக நிரூபித்தது – சதை வெண்மையாகவும் விதையற்றதாகவும் இருந்தது. அதன் மந்தமான எளிமையால் என்னால் அசையாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஒரு காலத்தில் அந்த அழகான இளைஞனின் தலையை நிரப்பியிருக்க வேண்டிய மூளை திசுக்கள், நரம்புகள் மற்றும் இரத்த நாளங்களின் சிக்கலான நிறை என்ன ஆனது?

எப்படியிருந்தாலும், நான் பறித்த பழங்களைப் பயிரிடுவதில் நான் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றுள்ளேன், அவைகளைத் தலையைப் போலவே, நான் தண்ணீரில் வைத்தேன். கோடை காலம் வந்ததும், சூரிய ஒளி அதிகம் கிடைக்கும் இடத்தில் அவற்றை வைத்தேன், பின்னர் அவை செழித்து வளர்ந்தன. அவர்கள் இப்போது தலைகளாக மாறுகிறார்கள், ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனித்துவமான மனித முகத்துடன். இலையுதிர்காலத்தில் எனது சூரிய அறையில் டஜன் கணக்கான தலைகள் வளரும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். நீங்கள் ஆச்சரியப்படுகிறீர்கள் என்றால், டோரு எங்களுடைய நிச்சயதார்த்தத்தை முறித்துக் கொண்டு ஐரோப்பாவுக்குச் சென்று விட்டார். வளர்ந்து வரும் தலைகளால் ஆவேசப்பட்ட ஒரு பெண்ணுடன் தன்னால் வாழ முடியாது என்று அவர் கூறினார்.

***

தமிழ் மொ. பெ. குறிப்புகள்

1. ஸ்க்ரியாபின் –  சொனாட்டா எண் : 2  – அலெக்சாண்டர் ஸ்க்ரியாபின் (1871 –  1915) ஒரு ரஷ்ய இசையமைப்பாளர் மற்றும் பியானோ கலைஞர் ஆவார்.  அவர் பெரும்பாலும் ரஷ்ய குறியீட்டு இசையமைப்பாளராகவும், ரஷ்ய வெள்ளி யுகத்தின் முக்கிய பிரதிநிதியாகவும் கருதப்படுகிறார். ஸ்க்ரியாபினின் இரண்டாவது சொனாட்டா பெரும் புகழ் பெற்றது. அதன் நிரல் இவ்வாறு கூறுகிறது: “முதல் பகுதி கடற்கரையில் ஒரு தெற்கு இரவின் அமைதியைக் குறிக்கிறது; அதன் வளர்ச்சி என்பது இருண்ட கிளர்ச்சியாகும், புயல் கிளர்ச்சியில் விரிபடும் கடலின் விரிவு. அதாவது, ஆழமான, நீராழ்ந்த  கடல் பகுதி இரவின் முதல் இருளுக்குப் பிறகு வரும் நிலவொளியைக் காட்டுகிறது.

ஜி-ஷார்ப் மைனரில் வடிவமைக்கப்பட்ட இது, சொனாட்டா ஃபேண்டஸி என்றும் பெயரிடப்பட்டது. இதை அவர் எழுத ஐந்து வருடங்கள் எடுத்தது. அவரது பதிப்பாளரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் இது இறுதியாக 1898 இல் வெளியிடப்பட்டது. இது இரண்டு இயக்கங்களில் உள்ளது, ஒரு பாணியில் போலந்து இசை மேதை ஃபிரடெரிக் சோபின்  போன்ற ரொமாண்டிசத்தை ஒரு இம்ப்ரெஷனிஸ்டிக் தொடுதலுடன் இணைக்கிறது. இது, ஸ்க்ராபினின் மிகவும் பிரபலமான இசைத் துண்டுகளில் ஒன்றாகும்.

2. அப்பல்லோவின் சிலை : இசை மற்றும் கவிதையின் கடவுளானஅப்பல்லோவின் தலையில் உள்ள லாரல் மாலை, டாப்னே என்னும்  மலர்களையுடைய, பழங்களையுடைய புதர்ச்செடிகளின் தாவர வகையைக் குறிக்கிறது, ஏனெனில் அவர் ஒரு லாரல் மரமாக மாற்றப்பட்டார். 

3. குமாகாய் நௌசானே,  இச்சி-நோ-டானி போரின் போது,  டைரா நோ அட்சுமோரியின் தலையை அறுத்ததைப் போல :

குமாகாய் நௌசானே, ஜப்பானிய இடைக்கால வரலாற்றின் ஹெயன் காலத்திலும் காமகுரா சகாப்தத்திலும் ஜெஞ்சி குலத்திற்கும்  சேவை செய்த ஒரு பிரபலமான போர்வீரர்.  

இச்சி-நோ-டானி போரின் போது, டைரா நோ அட்சுமோரியும் குமாகாயும் நேருக்கு நேரான யுத்தத்தில் சந்தித்தனர்,  இருவரும் குதிரை மீதிருந்து தாக்குதல்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். ஒருகட்டத்தில், அட்சுமோரியை குமாகாய் பிடித்தார்.  மேலும் அட்சுமோரியின் தலைக்கவசத்தை கிழித்தார். நேர்த்தியான ஒப்பனை மற்றும் அங்கிகளின் அடிப்படையில் தான் ஒரு இளம் இளவரசனைப் பிடித்ததை குமாகாய் அப்போதுதான் உணர்ந்தார். அட்சுமோரி குமாகாயிடம் தன் தலையை வெட்டிவிடச் சொன்னார், ஆனால் குமாகாய் தயங்கினார், ஏனென்றால் அட்சுமோரியின் உருவமும் இளம் வயதும் தனது சொந்த மகனை நினைவூட்டின. ஆகவே, குமாகாய், அட்சுமோரியின் உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பினார், ஆனால் அவரது சக ஜெஞ்சி வீரர்கள் நெருங்கி வருவதைக் கண்டார். குமாகாய் கண்ணீருடன்,  அட்சுமோரிக்கு பிரார்த்தனை செய்வதாக உறுதியளித்தபடி, அட்சுமோரியின் தலையை வெட்டினார்.

4. ஹைட்ரோபோனிக் சாகுபடி : ஹைட்ரோபோனிக்ஸ் என்பது மண்ணை விட நீர் சார்ந்த ஊட்டச்சத்துக் கரைசலைப் பயன்படுத்தி தாவரங்களை வளர்க்கும் நுட்பமாகும்.  

5. ஜான் பாப்டிஸ்ட் தலையை முத்தமிட்ட சலோமி :

இந்தப் புகழ் பெற்ற செவ்வியல் கதையில், சலோமி, போதகர் ஜான் பாப்டிஸ்ட்டை காதலிக்கிறார். ஆனால் ஜான் மறுதலித்து விடுகிறார்.  

சலோமி மாற்றாந்தாயான ஹெரோதியாஸின் மகள் உறவு கொண்டவர். ஹெரோதியாஸ், ஹெரோது மன்னரின் சகோதரரை மணந்தார். போதகரான ஜான் பாப்டிஸ்ட் ஹெரோதியாஸுடனான ஏரோதுவின் திருமணத்தை விமர்சித்தபோது, ஏரோது ஜான் பாப்டிஸ்டைக் கைது செய்தார். ஜான் பாப்டிஸ்ட் மீது வெறுப்பும் ஆத்திரமும்  கொண்ட ஹெரோதியாஸ், ஒரு விருந்தில் ஹெரோதுக்காக நடனமாட சலோமியிடம் கூறினார். சலோமியின் நடனத்தில் ஏரோது மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டார், அவர் அவளுக்கு எந்த விருப்பத்தையும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். அவளுடைய தாயின் வேண்டுகோளின் பேரில், சலோமி ஜான் பாப்டிஸ்ட்டின் தலையை ஒரு தட்டில் கேட்டார். ஏரோது தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டார். பிறகு, சிறையில் இருந்த  ஜான் பாப்டிஸ்ட்  தலையைத் துண்டித்து, சலோமியிடம் வழங்கினார்.   

ஜான் பாப்டிஸ்ட்டின் துண்டிக்கப்பட்ட தலையை சலோமி தாபவேட்கையுடன் முத்தமிடுகிறார்.

இந்த உள்ளடக்கத்தை வைத்து ஆஸ்கார் வைல்ட் எழுதிய சலோமி என்ற நாடகம் உலகப்புகழ் பெற்றது:

“ஆ! நான் உன் வாயை முத்தமிட்டேன், ஜான், நான் உன் வாயில் முத்தமிட்டேன். உன் உதடுகளில் கசப்பான சுவை இருந்தது. இரத்தத்தின் சுவையா?… இல்லை; ஆனால் ஒருவேளை அது அன்பின் சுவையாக இருந்தது… காதலுக்கு கசப்பான சுவை உண்டு என்று சொல்கிறார்கள்… ஆனால் என்ன விஷயம்? என்ன விஷயம்? நான் உன் வாயை முத்தமிட்டேன், ஜான், நான் உன் வாயை முத்தமிட்டேன்.”

6. ராவலின் லா வால்ஸ் : பிரெஞ்சு இசையமைப்பாளரான மாரிஸ் ராவெல் இயற்றிய லா வால்ஸ் என்னும் இசைத்துண்டு  என்பது, பாலே நடனக் கவிதையாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால், அது குறித்த விமர்சகர்களின் கண்ணோட்டம் :  பெரும் போருக்குப் பிறகு ஐரோப்பிய நாகரிகத்தின் இக்கட்டான நிலைக்கு இது ஒரு உருவகமாக கருதப்படுகிறது, அதன் ஒரு இயக்க வடிவமைப்பு ஒரு இசை வகையின் பிறப்பு, சிதைவு மற்றும் அழிவு என்பதைக் குறிக்கிறது என்று கூறுகிறார்கள். 

7. லுடோஸ்லாவ்ஸ்கியின் மாறுபாடுகள் : இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளில் போலந்து மீது படையெடுத்தபோது , கிழக்கிலிருந்து சோவியத் மற்றும் நாஜிக்கள் மற்ற எல்லா திசைகளிலிருந்தும் போலந்தைத் தாக்கினர். அப்பொழுது போலந்து இசைமேதையான விட்டோல்ட் லுடோஸ்லாவ்ஸ்கி, அங்கிருந்து தப்பி, தலைமறைவானார்.  அந்தக் கட்டத்தில்,  இரண்டு பியானோக்களுக்கான இசைத் துண்டுகளை உருவாக்கினார். அவரும் சக பியானோ கலைஞரான ஆண்ட்ரெஜ் பானுஃப்னிக் உடன் இணைந்து இரட்டையரை உருவாக்கி, சில பிரபலமான இரவு விடுதிகளில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார், அங்கு லுடோஸ்லாவ்ஸ்கி இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட  இரண்டு பியானோக்களுக்கான துண்டுகளை இயற்றினார். இருப்பினும், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வார்சா எழுச்சி வெடித்த நேரத்தில், பியானோ கலைஞர்கள் இருவரும் தலைநகரை விட்டு வெளியேறினர்,  அந்த நிகழ்வில், லுடோஸ்லாவ்ஸ்கி இயற்றிய அனைத்தும் அழிந்து மாறுபாடுகள் மட்டுமே எஞ்சியது.

8. ஆர்கிம்போல்டோவின் ஓவியம் : ஆர்கிம்போல்ட் என்று உச்சரிக்கப்படும் கியூசெப் ஆர்கிம்போல்ட், பழங்கள், காய்கறிகள், பூக்கள், மீன் மற்றும் புத்தகங்கள் போன்ற பொருட்களைக் கொண்டு கற்பனையான உருவப்படத் தலைகளை உருவாக்குவதில் மிகவும் பிரபலமான ஒரு இத்தாலிய மறுமலர்ச்சி ஓவியர் ஆவார்.

***

குராஹாஷி யுமிகோ (Kurahashi Yumiko) புகழ் பெற்ற ஜப்பானிய எழுத்தாளர்.  பாலியல் உறவுகள், வன்முறை மற்றும் சமூக ஒழுங்கு தொடர்பான நடைமுறையில் உள்ள சமூக நெறிமுறைகளை கேள்விக்குட்படுத்தும் வகையில் அவரது பணி  யதார்த்தவாதத்திற்கு எதிரானது. அவரது எதிர்நாவல்கள் பின்நவீனத்துவ எழுத்தின் பொதுவான பேஸ்டிச் , பகடி மற்றும் பிற கூறுகளைப் பயன்படுத்தியது.

Pastiche என்ற சொல் இலக்கியப் பயன்பாட்டில், இச்சொல் மற்றொருவரின் பாணியைப் பின்பற்றும் ஒரு இலக்கிய நுட்பத்தைக் குறிக்கிறது; நகைச்சுவையாக இருந்தாலும், அது பொதுவாக மரியாதைக்குரியது. இந்த வார்த்தையானது அசல் தன்மை அல்லது ஒத்திசைவு இல்லாமை, ஒரு போலியான குழப்பம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது, ஆனால் பின்நவீனத்துவத்தின் வருகையுடன், வேண்டுமென்றே, நகைச்சுவையான மரியாதை அல்லது விளையாட்டுத்தனமான சாயல் என்று பேஸ்டிச் சாதகமாக விளக்கப்படுகிறது.

 

இயன் மெக்டொனால்ட் (Ian MacDonald) ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் ஜப்பானிய மொழியில் பி எச் டி பட்டம் பெற்றவர் மற்றும் ஷிசுவோகா சர்வதேச மொழிபெயர்ப்புப் போட்டியின் மாபெரும் பரிசைப் பெற்றவர். எடோ-கால கலை இலக்கியங்களில் நிபுணரான அவரது மொழிபெயர்ப்பு ஆர்வங்களில் வரலாற்று புனைகதை மற்றும் புனைகதை அல்லாதவை அடங்கும்.

 

***