• தற்கால ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர் நான்டி ஓகுகே உடன் ஒரு நேர்காணல்
• நேர்காணல் கண்டவர்: தேகா ஓகெனெகெவ்வே
• தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன்

 

தேகா: வாழ்த்துக்கள்! நீங்கள் இப்போது உங்கள் எழுத்து வாழ்க்கையில் ஒரு புத்தகம். இதைப் பற்றி நீங்கள் எப்படி உணருகிறீர்கள்?

நான்டி: நான் உற்சாகமாக இருக்கிறேன். எனது எழுத்தின் அடுத்த திசையைப் பற்றி நானும் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தேகா: ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர்கள் சில வகையான கதைகளைச் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள் என்று சொல்வீர்களா?

நான்டி: உலகெங்கிலும் உள்ள எழுத்தாளர்களைப் போலவே ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர்களும் ஒரு காரியத்தைச் செய்யக் கடமைப்பட்டிருப்பதாக நான் உணர்கிறேன்: ஒரு கதையைச் சொல்லி அதைச் சரியாகச் சொல்லுங்கள். இத்தகைய கதைகள் மனித நேயத்திற்கு ஒரு கண்ணாடியாக இருக்க வேண்டும். ஒரு தனிநபராக, கரீபியன் அல்லது அமெரிக்கன் அல்லது ஆசிய அல்லது ஐரோப்பிய எதுவாக இருந்தாலும், மனித நிலையின் மீது புதிய வெளிச்சத்தை வீசும் எந்தவொரு கதையிலும் நான் ஈர்க்கப்படுகிறேன். ஆப்பிரிக்க மக்களைப் பற்றிய கதைகளிலும் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன், ஆனால் அவை மனித வாழ்க்கையின் சிக்கலான தன்மைகளைப் பிடிக்கத் தவறிய ஒரு கிளுகிளுப்பான முறையில் சித்தரிக்கப்படாத வரை.

தேகா: கிளுகிளுப்பான கதைசொல்லல் மீதான எனது வெறுப்பை நீங்கள் பகிர்ந்து கொண்டதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். இது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது, தற்கால ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர் வரிசையில் உங்கள் கதையான “A Nice Job in Antananarivo” வில் நான் தடுமாறினேன், அதை நேசிப்பதை என்னால் நிறுத்த முடியவில்லை. இது வறுமை மற்றும் குறைந்த வாழ்க்கை போன்ற பரிச்சயமான கருப்பொருள்களைக் கையாள்கிறது ஆனால் நீங்கள் அதை நான் மிகவும் கிளர்ச்சியூட்டும் – புதியதாகக் கருதும் – விதத்தில் எழுதியுள்ளீர்கள். உங்கள் கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் கண்ணியத்தை அப்படியே வைத்திருக்கின்றன, மேலும் அவர்கள் தங்கள் கொடூரமான மற்றும் மன்னிக்க முடியாத நிலைமைகளுக்கு எதிராக துடிக்கிறார்கள். உதாரணமாக, வெலோரசா, மறுசுழற்சி உலோகத்தில் அற்புதமான பொம்மைகளை தயாரித்து விற்க முயற்சிக்கிறார்; ரசாவோ ஒரு சமையல்காரர், மேலும் பயன்படுத்திய பழைய ஆடைகளை விற்கும் ஒருவர், சமூகத்தின் உணர்வில், ரசோவோ அன்டனானரிவோவில் வேலை தேடும் போது ரசாவோக்கு ஒரு சூட் கொடுக்கிறார். அந்தக் கதையை எப்படி எழுத வந்தீர்கள்? சில தனிப்பட்ட அனுபவங்களிலிருந்து உள்நோக்கிப் பார்த்தீர்களா?

நான்டி: வறுமை அல்லது துன்பம் அல்லது எதிர்மறை என்று ஒரு பக்கமாக ஒரு கதையை எழுதுவது மிகவும் எளிதானது என்று நான் நினைக்கிறேன். கற்பனாவாதத்தைப் பற்றி எழுதுவது மிகவும் எளிதாக இருக்கும். ஆனால் ஒரு உண்மையான கதையை எழுதுவதில் பெரிய சவால், மனித இருப்பு மற்றும் நிகழ்வுகளின் சிக்கலான தன்மையை ஒருவரால் முடிந்தவரை சேகரிப்பதில் உள்ளது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், எளிய மனித முகங்களைப் பற்றி பேசும் ஒரு கதையைச் சொல்வது கடினமான பணியாகும் – நீங்கள் விரும்பினால், அது மனித வாழ்க்கையில் விளையாடும் பல்வேறு உண்மைகளைப் பற்றி பேசுகிறது. மனிதர்கள் வாழும் இடம் முற்றிலும் கெட்டது அல்லது ஏழ்மையானது என்று சொல்ல முடியாது. மற்றொரு இடம் முழுவதுமாக சொர்க்கத்தைப்போல என்றும் சொல்ல முடியாது. எனவே நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ள கதையில், “அன்டனானரிவோவில் ஒரு நல்ல வேலை,” நான் அங்கசினாவில் வறுமையையும், அங்குள்ள நற்குணத்தையும் காட்ட முயற்சித்தேன். ஒவ்வொரு நல்ல கதையும் நம் வாழ்க்கையை நிரப்பும் உண்மைகளின் வெவ்வேறு இழைகளை உருவாக்குவதற்கான வழியைக் கண்டுபிடிக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

தேகா: இது உங்கள் நாடு இல்லை என்று சொல்லாதீர்கள் (Do Not Say It’s Not Your Country) – என்னும் உங்கள் புத்தகம் ஒரு புத்தகத்திற்கான ஒரு அற்புதமான தலைப்பு, மற்றும் அட்டை வடிவமைப்பு மிகவும் உற்சாகமாகவும் அழைப்பு விடுக்கக்கூடியதாகவும் உள்ளது. சமூக நீதி மற்றும் சுதந்திரத்தின் அவசியம், தேசத்தின் மீதான நம்பிக்கையை புதுப்பித்தல்.. என்றெல்லாம் சொல்லலாம். புத்தகத்தின் அட்டையில் உள்ள கதாநாயகன் கையில் வைத்திருக்கும், புத்தகத்தின் அட்டையில் இருக்கும் கதாநாயகனின் கையில் இருக்கும் ரோஜாப் பூவின் காதலும் அன்பும் பின்னணியில் பிணைந்திருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். நான் இப்படி நினைப்பது தவறா?

நான்டி: புத்தகப் பிரியர்களின் கவனத்தைக் கவரும் வகையில், புத்தக அட்டைக் கலைஞர்கள் எப்போதும் தங்கள் கற்பனைகளைத் தூண்டிவிடலாம். அந்த புத்தகம் நமது பகிரப்பட்ட மனித நேயத்தை பேசுகிறது. இது பல, வெவ்வேறு நாடுகள் மற்றும் சூழ்நிலைகளை அடையாளம் காண வாசகர்களை அழைக்கிறது. நாடுகளுக்கு எதிராக ஒருபோதும் பாகுபாடு காட்டக்கூடாது என்று இது வாசகர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறது. ஒரு நாடு நீங்கள் பிறந்த நாடாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நீங்கள் மனிதர்களாக இருப்பதாலும், அங்கு மனிதர்கள் இருப்பதாலும் நீங்கள் அங்கு இருக்கிறீர்கள். நிச்சயமாக, ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் விசித்திரமான சூழ்நிலைகள் உள்ளன, ஆனால் அடிப்படையில், நாம் அனைவரும் ஒரு வழியில் அல்லது வேறு வழியில் ஒரே மனித நிலையில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். அதாவது, வாழ்க்கையை கடினமாக்கும் உணர்வுகள், நம்பிக்கைகள், பிரச்சனைகள் அல்லது கடந்த கால நிகழ்வுகள் : நம் வாழ்வில் அழகு மற்றும் அசிங்கம் கூட; மகிழ்ச்சி மற்றும் துக்கம்; சுதந்திரம் மற்றும் அடிமைத்தனம்; போர் மற்றும் அமைதி. இது முரண்பாடுகளின் முழு உருவம்.

தேகா: எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் நாவல்களுடன் புத்தக உலகில் வெளிவருகிறார்கள், மேலும் பதிப்பாளர்கள் பெரும்பாலும் புதிய எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிடத் தயங்குகிறார்கள். நீங்கள் ஒரு நாவலை முடித்துவிட்டீர்கள் என்று எங்கோ படித்தேன். இந்தத் தொகுப்பு ஏன் முதலில் வந்தது?

நான்டி: ஆம், நான் ஒரு நாவலை முடித்துவிட்டேன், அது எனது சிறுகதைத் தொகுப்பைப் பின்பற்றி அதைவிட சிறப்பாகச் செய்யும் என்று நம்புகிறேன். நாவல் வாசகர்களின் செல்லம், ஆனால் அதற்காக சிறுகதையை கைவிட விரும்பவில்லை. நீண்ட புனைகதையில் இது எனது முதல் காதல். நீண்ட புனைகதைகளில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பு நான் சிறுகதைகளை எழுத ஆரம்பித்தேன். மாப்பஸான் போன்ற எழுத்தாளர்களைப் படிப்பதன் மூலம் சிறுகதை வடிவத்தில் தேர்ச்சி பெற நான் நீண்ட காலமாக முயற்சித்தேன், அவரிடமிருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். அப்படியாக, நான் நாவல்களில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன், அவற்றில் பல ஆரம்பித்தவுடன் இறந்துவிட்டன அல்லது அவற்றை உருவாக்கும் பணியில் சிதைந்தன. ஆனால், ஒரு நாவல் மீந்தது,

தேகா: கதைக்கருக்களை சேர்த்து வைப்பதில் உள்ள உழைப்பைப் பற்றி பேச முடியுமா? மேலும், நீங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை நோக்கி கதைகளை நகர்த்தினீர்களா அல்லது யோசனைகள் வந்தபடி அவற்றை சுதந்திரமாக எழுதுகிறீர்களா?

நான்டி: ஆமாம், கதைக்கருக்களை அடைவதற்குச் சென்ற உழைப்பு கடினமானது. என் மனதில் இருந்து வரும் கதைகளை எழுதுவதையே நான் விரும்புவேன். ஆனால் இந்தக் கதைகளில் அப்படி இல்லை. இதைச் செய்ய ஆறு வருட காலம் தேவைப்பட்டது. பல்வேறு நாடுகளில் நிலப்பரப்பு, மனிதர்களின் பெயர்கள், ஆண் மற்றும் பெண் பெயர்கள், பொதுவான வெளிப்பாடுகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் சமூக சூழ்நிலைகள் குறித்து நிறைய ஆராய்ச்சிகள் உள்ளன. நான் வெவ்வேறு பத்திரிகை அறிக்கைகளைப் படித்தேன். ஆனால் என் கதைகளை மிகையான யதார்த்தத்தை விடாமல் இருக்க முயற்சித்தேன். எனது தொகுப்பில் உள்ள பல கதைகள் அந்தந்த நாடுகளில் உள்ள உண்மையான சூழ்நிலைகளில் இருந்து உருவானவை. உதாரணமாக, தென்னாப்பிரிக்காவில் உள்ள Blikkiesdorp உண்மையானது; லிபியாவில் அடிமை வர்த்தகம் மற்றும் ஜிம்பாப்வேயில் ராபர்ட் முகாபே வெளியேற்றப்பட்டது போன்ற உண்மையான நிகழ்வுகள். இந்தக் கதைகளில் நான் செய்தது கற்பனையான நபர்களை நம்முடன் பேச வைப்பதுதான். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், புள்ளிவிவரங்களைக் கொட்டும் ஒரு பத்திரிகையாளரின் குரலை நாங்கள் கேட்கவில்லை; மக்களின் குரல்களைக் கேட்கிறோம்.

தேகா: நைஜீரியா மற்றும் பெரும்பாலும் ஆப்பிரிக்கக் கலைஞர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை உருவாக்குவதற்கு ஏற்ற இடமாக இல்லை என்றும், இங்கு வாய்ப்புகள் குறைவு என்றும் எனது எழுத்தாள நண்பர்கள் சிலர் கூறுகிறார்கள். அவர்கள் வெளியே குதிக்க விரும்புகிறார்கள், ஏனெனில், எடுத்துக்காட்டாக, MFAக்கள் மேற்கு நாடுகளில் உள்ளன, பெரிய நிலைகள், எழுதும் குடியிருப்புகள், பெல்லோஷிப்கள் மற்றும் மானியங்களும் கூட. நீங்கள் கூர்ந்து கவனித்தால், நமது புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையிலானவர்கள் வீடு சார்ந்தவர்கள் அல்ல என்பதை நீங்கள் கவனிப்பீர்கள். இந்த உணர்வை நீங்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறீர்களா?

நான்டி: நான் என்ன சொல்ல முடியும் என்றால், ஒரு MFA உங்களுக்கு எழுதுவது தொடர்பான வேலையைப் பெறலாம், ஆனால் அது எப்படி எழுதுவது என்று உங்களுக்குக் கற்பிக்காது. டோரிஸ் லெஸ்ஸிங் கூறுவதுபோல, எழுதுதல் என்பது எழுதப்பட்ட சிறந்தவற்றைப் பற்றிய விரிவான வாசிப்பின் மூலம் கற்பிக்கப்படும் ஒரு கடினமான கைவினை. எனவே உங்களை எழுத்தாளராக மாற்றும் பட்டம் அல்ல. நைஜீரியாவில் ஒரு துடிப்பான இலக்கிய சூழலை செயல்படுத்தக்கூடிய கட்டமைப்புகள் போதுமானதாக இல்லை அல்லது அறவே இல்லை என்பது மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஆனால் நம்மால் முடிந்ததை நாம் செய்ய வேண்டும். இவ்வுலகில் நாம் எங்கு நம்மைக் கண்டாலும், சொல்ல முடிவற்ற கதைகள் உள்ளன என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். அவற்றைப் பார்க்கும் கண்களும், எழுதத் தகுந்தவை என்று நம்பும் தைரியமும் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.

தேகா: கலையை உருவாக்குவது என்பது உணர்ச்சிகரமான மற்றும் கற்பனையான ஈடுபாடாகும். எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் வேறு இடங்களில் இருக்கிறார்கள், அவர்களின் வடிவமைப்பின் கற்பனை உலகங்களை கடந்து, துரத்துகிறார்கள் அல்லது பெரிய வெடிப்புக்காக காத்திருக்கிறார்கள், சில நேரங்களில், தாங்க முடியாத சூழ்நிலைகளில். சிலர் மனச்சோர்வை எதிர்கொள்கிறார்கள், மாயைக்கு ஆளாகிறார்கள் அல்லது தங்கள் கனவுகளால் உண்ணப்படுகிறார்கள். அப்படி இல்லை என்றால், அன்றாட வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. எழுதும் கனவை யதார்த்தத்துடன் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துவது?

நான்டி: நான் அதே பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறேன், குறிப்பாக ஒரு நைஜீரியனாக. நைஜீரியா போன்ற வளரும் நாட்டில் வாழ்வதில் உள்ள கஷ்டங்கள் எப்போதும் என் எழுத்தின் வழியில் வருகிறது. மின்சாரப் பிரச்சனைகள், செலுத்த வேண்டிய மூர்க்கத்தனமான கட்டணங்கள், நம்மைச் சுற்றியுள்ள அதிகபட்சத் துன்பங்கள், தெருக்களில் அசைக்க முடியாத அயோக்கியத்தனம், மோசமான அரசாங்கம், பாதுகாப்பின்மை உணர்வு, குப்பைகள் மற்றும் பிற விரும்பத்தகாத விஷயங்கள். ஆனால் உயிர்வாழ்வதற்கான அதிசயம் உள்ளது, நம்மைச் சுற்றி மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் வெற்றிக் கதைகள் மற்றும் நம் வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள திடுக்கிடும் சிக்கல்கள் சிறந்த கதைகளை உருவாக்குகின்றன. இருப்பினும், நான் என் கணினியில் மிகுந்த மும்முரமாக எழுதும் போது, மின்தடை மற்றும் எனது பேட்டரி விரைவில் இறந்துவிடும் என்று எனக்குத் தெரிந்ததால், நான் சத்தமிட வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இந்த ஏமாற்றங்கள், அதிர்ஷ்டவசமாக, என் எழுத்துக்கு வலுவூட்டுகின்றன.

தேகா: நாளுக்கு நாள் வெளியிடுவது கடினமாகவும் எளிதாகவும் இருக்கிறது. கடினமானது, ஏனென்றால் எழுதுபவர்களின் எண்ணிக்கை எப்போதும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது, மேலும் சில பாரம்பரிய வெளியீட்டாளர்கள் தாங்கள் விற்கக்கூடியவற்றில் மட்டுமே முதலீடு செய்ய விரும்புகிறார்கள். எளிதானது, ஏனென்றால் மக்கள் இப்போது தங்கள் புத்தகங்களை நுழைவாயில் காப்பாளர்களால் அலட்சியப்படுத்தப்படாமல் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து எளிதாக வெளியிடலாம். சுயமாக வெளியிடுவது பற்றி யோசித்தீர்களா?

நான்டி: சுயமாக வெளியிடுவதை நான் கருத்தில் கொள்ளவில்லை. ஒருவேளை, நான் பழைய பாணியில் இருக்கிறேன். ஆனால் நான் சுயமாக வெளியிடுவதை எதிர்க்கவில்லை. சில சிறந்த எழுத்தாளர்கள் சுயமாக வெளியிட்டார்கள். வால்ட் விட்மேன் ஒரு கட்டத்தில் அதைச் செய்தார் என்று நினைக்கிறேன். உலகிற்குச் சொல்ல இது ஒரு வழியாக இருக்கலாம்: யாரும் என்னை நம்பாததால், நான் என்னை நம்பி அதை என் வழியில் செய்ய வேண்டும்! இது ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்க முடியும். ஆனால் ஒருவர் அதைச் செய்யும்போது போதுமான ஆய்வு இருக்காது என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். அதனால்தான் நிறைய சுயமாக வெளியிடப்பட்ட புத்தகங்கள் மோசமாக எழுதப்பட்டுள்ளன அல்லது மோசமாக திருத்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அதே சமயம், தனித்து நிற்கும் சிலவும் உள்ளன..

தேகா: புத்தகங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பலத்த எண்ணிக்கையில் வெளியிடப்படுகின்றன, உங்கள் பணி அந்த பொங்கி எழும் விருப்பங்களின் ஒரு துளியாக இருக்கும். நிதிக் கண்ணோட்டத்தில், இது உங்களை எப்படி உணர வைக்கிறது?

நான்டி: எனது புத்தகம் எப்படிப் பெறப்படும் என்பது பற்றி எனக்குத் தெரியவில்லை. உலகம் புத்தகங்கள் மற்றும் கதைசொல்லிகள் மற்றும் பல்வேறு வகைகளின் எண்ணற்ற தேர்வுகளால் நிரம்பியுள்ளது. எனது புத்தகத்திற்காக வேரூன்றிய வித்தியாசமான இடங்களில் யாரேனும் இருந்தால், நான் என்னை மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி என்று கருதுவேன். யாருக்குத் தெரியும், அவர் என் நற்செய்தியைத் தாங்கியவராக இருக்கலாம்.

தேகா: புதிய எழுத்தாளர்களின் வருகையால் ஆப்பிரிக்க இலக்கியக் காட்சி நாளுக்கு நாள் துடிப்பாகிறது. இந்தப் புதிய எழுத்தாளர்களின் வருகை என்பது எவ்வளவு முக்கியம், அவர்களில் யாரை நீங்கள் குறிப்பாகப் போற்றுகிறீர்கள்?

நான்டி: இங்கே ஒத்துழைப்பு என்றால் என்ன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நிச்சயமாக, எழுத்தாளர்கள் ஒன்றிணைந்து, இலக்கியத்தை மேம்படுத்துவதற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு விஷயங்களைத் தொகுக்கலாம். இது ஒரு நல்ல விஷயம். அவர்கள் வாசிப்பு மற்றும் எழுத்து செயல்பாடுகள்அதுபோன்ற விஷயங்களை அமைக்கலாம். எழுத்தாளர்கள் சில நேரங்களில் குழுக்களை உருவாக்குகிறார்கள். மேலும் சில சமயங்களில் அவர்கள் கும்பலாக செயல்படலாம். அது எப்படி யாருடைய எழுத்துக்கும் உதவும் என்று தெரியவில்லை. நான் போற்றும் புதிய ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர்கள்: சிமாமண்டா என்கோசி அடிச்சி, பெட்டினா கப்பா மற்றும் நோவயலெட் புலவாயோ. அவர்கள் அனைவரும் பெண்கள். ஆஹா.

தேகா: நீங்கள் சொன்ன எழுத்தாளர்கள் பல வருடங்களாக இருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் அவர்களை நேசிக்கிறார்கள். நீங்கள் படித்திருக்கக்கூடிய புதிய எழுத்தாளர்களைப் பற்றி பேச முடியுமா?

நான்டி : அப்படியானால் அது Romeo Oriogun ஆக இருக்க வேண்டும். அவரது கவிதை அற்புதம். மேலும், Fiston Mwanza Mujila மிகப் பெரிய பாராட்டுணர்வையும் மதிப்புணர்ச்சியையும் தூண்டுகிற உன்னதமானவர்.

தேகா: உங்கள் புத்தகத்தை எழுதும் தொடக்கத்தில் நீங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பிய ஏதாவது இப்போது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

நான்டி: கண்டிப்பாக! நான் புத்தகம் எழுதும் போது நான் அறிந்திராத நான் எழுதிய இடங்களைப் பற்றி புதிய கண்டுபிடிப்புகள் உள்ளன. அது முடிவற்றதாக இருக்கலாம். எனது கதைகளுக்கு அதிகமான பெயர்களையும் புதிய வாய்ப்புகளையும் கண்டுபிடித்துள்ளேன். யாரோ ஒரு பெரிய எழுத்தாளர் இப்படிச் சொன்னதில் ஆச்சரியமில்லை: “ஒரு புத்தகம் ஒருபோதும் முடிக்கப்படுவதில்லை; அது மட்டும் கைவிடுகிறது.” ஆனால் நான் எனது கதைகளை மாற்றியமைப்பதை நிறுத்திவிட்டு எனது கையெழுத்துப் பிரதியை எனது வெளியீட்டாளரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்தது.

தேகா: இந்தப் பயணத்தில் நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட எதிர்பாராத பாடங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா?

நான்டி: எனது மிகப்பெரிய பாடம், பொறுமை மற்றும் கடின உழைப்பு. நான் மிகவும் கடினமாக உழைத்திருக்கிறேன். மேலும் ஒவ்வொரு எழுத்தாளரையும் அவ்வாறே செய்ய நான் ஊக்குவிக்கிறேன். நமது சொந்தக் கதைகளைச் சொல்லும் தைரியம், வெற்றுப் பக்கத்தை நிரப்பும் மிகப்பெரிய உழைப்பு. வெற்றுப் பக்கத்தைத் திருத்த முடியாது. விடாமுயற்சியுடன் எதைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதை அறிய கற்றுக்கொண்டேன். மற்றவர்களின் கருத்துக்கும் இடம் கொடுக்க கற்றுக் கொண்டேன்.

தேகா: மிக்க நன்றி நான்டி ஓகுகே, உங்கள் நேரத்தை என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டதற்கு. உங்களுக்கு மேலும் சிறப்பான எழுத்து வாழ்க்கை அமைய வாழ்த்துகள்.

நான்டி: உங்களுக்கும் நன்றி தேகா, உங்களுடன் உரையாடியது மனதுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

***

* Blikkiesdorp என்பது ஒரு ஆப்பிரிக்க வார்த்தையாகும், இது “டின் கேன் நகரம்”. இது தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப் டவுனில் உள்ள ஒரு தற்காலிக இடமாற்றப் பகுதியின் பெயராகும். பழைய, நெளிந்த, இரும்புத் தகரங்களால் அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளால் ஆனது இந்த பகுதி. வீடற்ற குடும்பங்கள், இனவெறி தாக்குதல்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் பாதுகாப்பற்ற அல்லது கண்டனம் செய்யப்பட்ட கட்டிடங்களில் உள்ள மக்கள் உள்ளிட்ட வீட்டுப் பிரச்சனைகள் உள்ளவர்களை தங்க வைப்பதற்காக 2007 இல் நிறுவப்பட்டது.

*MFA – படைப்புத் துறைகளில் மேம்பட்ட திறன்களை வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்தும் முதுகலைப் படிப்பு.

***

தேகா ஓகெனெகெவ்வே -Tega Oghenechovwen ஒரு நைஜீரிய எழுத்தாளர். அவர் உளவியல் அதிர்ச்சி, சமூக நீதி மற்றும் அப்பாவித்தனத்திற்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையிலான எழுத்து வெளிப்பாட்டில் ஆர்வமாக உள்ளார். அவரது படைப்புகள் Litro Magazine, Black Sun Lit, Arts and Africa, Ile Alo, the Kalahari Review மற்றும் பிற இலக்கிய இதழ்களில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. தேகா பழங்காலப் படங்களைப் பார்ப்பது, கிளாசிக்கல் இசையைக் கேட்பது மற்றும் நீண்டதொலைவுப் பேருந்துகளில் இசையைக்கேட்டபடி பயணிப்பதை விரும்புவதாகச் சொல்கிறார்.

***

நன்றி : Africain Dialogue