• சயாகா முராட்டா உடன் ஒரு நேர்காணல் 
• நேர்காணல் கண்டவர் : மாரி சுகவரா
• தமிழில் : துருவா வாசுதேவன் 

 

 

புத்தகக் கடைகளில் ஒரு பெண்ணின் முகத்துடன் கூடிய காவாய் அரிசி உருண்டையைக் கொண்ட கடின அட்டைப் புத்தகத்தை நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம்; ஆனால் அதன் அழகான, வெளிர் நீலம் மற்றும் செர்ரி இளஞ்சிவப்பு ஜாக்கெட்டைக் கண்டு ஆர்வமடைவீர்கள்; Convenience Store Woman   என்பது பெருங்களிப்புடைய அதே சமயம் நம்பிக்கையற்ற, ஜப்பானிய சமுதாயத்தின் மீது கடுமையான விமர்சனங்கள் நிறைந்த ஒரு நாவல். இந்த நாவல் கெய்கோ ஃபுருகுரா என்ற முப்பத்தாறு வயதான ஜப்பானியப் பெண்ணை மையமாகக் கொண்டது, அவர் ஒரு கன்வீனியன்ஸ் ஸ்டோரில் பகுதிநேரமாகப் பணிபுரிகிறார் (இந்தப் பகுதிநேர வேலை, அந்த நாவலை எழுத மிகவும் உத்வேகமாக இருந்தது என்கிறார் முராட்டா)

“கண்வீனியன்ஸ் ஸ்டோரில், கடையின் விற்பனைக் கையேடு  மூலம் கணிக்கக்கூடிய உலகத்தை அவள் காண்கிறாள், இது தொழிலாளர்கள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும், அவர்கள் என்ன பேச வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறது, மேலும் அவர் தனது சக பணியாளர்களின் உடை மற்றும் பேச்சு முறைகளை நகலெடுக்கிறார். சாதாரண நபர். இருப்பினும், பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 36 வயதில், அவள் இன்னும் அதே வேலையில் இருக்கிறாள், காதலன் இல்லை, ஒரு சில நண்பர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். அவள் தன் வாழ்க்கையில் வசதியாக இருக்கிறாள், ஆனால் அவள் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப வாழவில்லை என்பதையும், அதனால் தன் குடும்பத்தை கவலையடையச் செய்வதையும் அவள் அறிந்திருக்கிறாள். 

மதிப்புமிக்க அகுதாகவா பரிசு பெற்ற Convenience Store Woman  – ன் ஆசிரியரான சயாகா முராட்டாவுடன் நாங்கள் அமர்ந்தோம். தனது முதல் புத்தகம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, டொராண்டோ இலக்கிய விழாவுக்குச் சென்றதைக் குறிக்கும் வகையில், முராட்டா தனது நாவல் வெளிநாட்டில் படிக்கப்படுவதன் அர்த்தம், வசதியான கடைகளில் காணப்படுவதற்கான உத்வேகம் மற்றும் ஜப்பானிய சமுதாயத்தைப் பற்றிய தனது எண்ணங்கள் பற்றி உரையாடினார்.

***

டொராண்டோவைப் பற்றிய உங்கள் அபிப்ராயம் என்ன?

இது ஒரு உற்சாகமான நகரம். வெளிநாட்டில் உள்ள நாடுகளை நான் அதிகம் அறிந்திருக்கவில்லை, ஆனால் இந்த நகரம் மிகவும் பாதுகாப்பானது மற்றும் இலையுதிர்கால இலைகளின் வண்ணங்கள் மிகவும் அழகாக இருந்தன. நான் ஏரிக்கரையில் நடந்தேன், பக்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெஞ்சுகளில் பலர் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன், அது அற்புதம் என்று நினைத்தேன்.

 

நீங்கள் டொராண்டோ சர்வதேச இலக்கிய விழாவில் கலந்து கொள்வீர்கள், ஜப்பானுக்கு வெளியில் இருந்து பல வாசகர்கள் உங்களின் ஆங்கில மொழி அறிமுகமான Convenience Store Woman   வாசிப்பார்கள். அதைப் பற்றி நீங்கள் எப்படி உணருகிறீர்கள்?

நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், மேலும் வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் வாசகர்கள் எனது புத்தகத்தைப் படிப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எனது நண்பரான Fuminori Nakaura – வின் புத்தகம் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, டொராண்டோ சர்வதேச இலக்கிய விழாவில் பங்கேற்று வெளிநாட்டில் இருந்து எழுத்தாளர்களை அறிந்திருக்கிறது. வெளிநாட்டில் உள்ளவர்களின் கருத்துக்களைக் கேட்கும் எண்ணம் என்னைக் கவர்ந்தது. ஆனால், Convenience Store Woman   என்பது புதுவகையான எழுத்து பாணியுடனும், மிகவும் ஜப்பானிய மொழியாகவும் இருப்பதாக நான் எப்போதும் நினைத்தேன், மேலும் அவை எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைச் சித்தரிப்பதும் ஜப்பானிய மொழியாகும், எனவே அது ஆங்கிலத்தில் வாசிக்கப்பட்டதற்கு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். இது ஒரு அதிசயம் போல் உணர்கிறேன் மற்றும் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.

உலகெங்கிலும் உள்ள மற்ற இலக்கிய விழாக்களில் மக்கள் பெற்ற பதிவுகள் என்ன?

அக்டோபர் தொடக்கத்தில் நடைபெற்ற செல்டென்ஹாம் இலக்கிய விழா, இலக்கிய விழாவில் நான் முதல்முறையாக கலந்து கொண்டது, அது ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தது. நான் மேடையில் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜின்னி டேப்லே  டேக்மோரியுடன் ஜப்பானிய இலக்கியம் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஜப்பானிய இலக்கியம் பற்றிப் பரிச்சயமில்லாதவர்களிடமிருந்து பல கேள்விகள் வந்தன, அவர்கள் ஆர்வத்துடன் கேட்பவர்கள் என்பதால் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

ஷிராஹா என்ற கதாபாத்திரத்திற்கு வாசகர்களின் எதிர்வினையைப் பொறுத்தவரை, ஜப்பானிய சமூகத்தில் சாதாரணமாகக் கருதப்படுவது வெளிநாடுகளில் இருந்து வேறுபட்டதாக நீங்கள் உணர்ந்தீர்களா?

வித்தியாசமாக இருப்பதாக உணர்கிறேன். ஜப்பான் மிகவும் பின்தங்கியிருப்பதாக நான் உண்மையிலேயே நினைக்கிறேன். ஜப்பானில், “இந்தப் பிரச்சினையில் நாம் எதிர்ப்பைக் காட்டலாம்”  என்ற முடிவுக்கு மக்கள் வருகிறார்கள். நான் இங்கிலாந்துக்குச் சென்றேன், LGBTQ+ சமூகத்தைப் பற்றிய ஒட்டுமொத்த புரிதல் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன், ஆனால் கூட்டாளிகள் இல்லாதவர்கள் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படுகிறார்கள். ஜப்பானில், நாங்கள் அந்த கட்டத்தில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். முக்கிய நபர்கள் தங்கள் பாலுறவு அல்லது ஒரே பாலின துணையைப் பற்றி பேசும்போது, அவர்கள் தங்கள் பாலியல் நோக்குநிலை அல்லது பாலின அடையாளத்தை  மற்றவர்களுடன் வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது அது ஒரு செய்தியாகிறது, அதை நோக்கி நான் ஒருமைப்பாட்டை உணர்கிறேன். டோக்கியோ மருத்துவப் பள்ளியின் முடிவுகளை பெண்களை விலக்கி, மாற்றுவது போன்ற பல சிக்கல்கள் உள்ளன. (டோக்கியோ மருத்துவப் பல்கலைக்கழகம் 2011 ஆம் ஆண்டு முதல் பெண் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை குறைவாக வைத்திருக்க பெண்களின் நுழைவுத் தேர்வு முடிவுகளைக் கையாள்வதாக Yomiuri Shimbun செய்தித்தாள் கூறியது. அந்தக்கட்டத்தில் சர்வதேச ஊடகங்களில் இந்த செய்திகள்  சர்ச்சைக்குள்ளாயின )

இந்தப் பிரச்சனைகள் வெளிச்சத்துக்கு வருவதும், மக்கள் பிரச்சனைகள் மீது கோபம் கொண்டு குரல் கொடுப்பதும், இந்தப் பிரச்னைகள் மறைக்கப்பட்டு, பேசப்படாமல் இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பது ஒரு முன்னேற்றம் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், எங்களுடைய நிலைமை பயங்கரமானது.
　

ஜப்பானில் சாதாரணமாகக் கருதப்படும் சில விஷயங்கள் என்ற பெயரில் செயல்படும் விதிமுறைகளை  நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

எனது முதல் புத்தகத்திலிருந்து, நான் எப்போதும் அசாதாரணமாகக் கருதப்படும் பெண்களைப் பற்றி எழுதி வருகிறேன். பெற்றோருடன் பிரச்சினைகள் இருக்கும் பெண்கள் அல்லது ‘சாதாரணமாக’ வாழப் போராடும் பெண்கள். ஆனால் அது எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை. நான் சிறு வயதிலிருந்தே ஒற்றுமை உணர்வு எனக்கு ஒரு பெரிய தீம். கெட்ட விஷயங்களில் மட்டுமல்ல, நல்லதாகக் கருதப்படும் விஷயங்களிலும் எனக்கு அந்த உணர்வு இருந்தது. உதாரணமாக, என் பெற்றோரால் நிபந்தனையின்றி நேசிக்கப்படுவதை நான் எப்போதும் கேள்விக்குள்ளாக்கினேன். எனக்கு நல்ல விஷயமாக இருந்தாலும் கேள்வி கேட்டு மகிழ்ந்த குழந்தையாக இருந்தேன்.

நீங்கள் சிறு வயதிலிருந்தே இந்த ஒற்றுமை உணர்வைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறீர்களா? நீங்கள் தொடர்ந்து எழுதும் போது அதை நோக்கிய உங்கள் எண்ணங்கள் மாறியதா?

நான் தொடக்கப்பள்ளியில் இருந்தே நாவல்கள் எழுதுகிறேன், ஆனால் நான் பல்கலைக்கழக மாணவியாக ஆன பிறகு என் கதைகளில் இந்த உணர்வை எடுத்துரைத்தேன். எனது முந்தைய படைப்புகளில் ‘கதாநாயகன் முழுமையடையாத உலகத்தால் காயப்படுகிறான்’ என்ற கலவையை நான் பலமுறை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன், ஆனால் இப்போது கதாநாயகர்களை முட்டுச்சந்தில் ஆழ்த்தும் உலகத்தை தெளிவற்றதாகச் சித்தரிக்கிறேன். எனது நாவல்களில் ஒன்றான ‘Satsujin Shussan’ ஒரு உலகத்தை சித்தரிக்கிறது, இது நிஜ உலகில் உள்ள சட்டங்களைப் போலல்லாமல், பொது அறிவு என்றால் என்ன என்று நான் கேள்வி எழுப்புகிறேன்.

நம்மிடம் உள்ள சட்டங்களைப் போலல்லாத சட்டங்களைக் கொண்ட உலகம் – நீங்கள் எங்கிருந்து உத்வேகத்தைப் பெறுகிறீர்கள்?

மிக எளிமையான கேள்விகளில் இருந்து. உதாரணமாக, ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு ஒரு பத்திரிகையில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு கதை, “Suteki na Sozai” இறந்தவர்களின் தலைமுடியுடன் ஸ்வெட்டர் பின்னுவது பற்றிய காட்சிகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்த கதைத்தளம், எனக்கு ஒரு எளிய கேள்வியில் இருந்து வந்தது. வெறுமனே வீணடிப்பதை விட “மனிதர்களை பொருளாகப் பயன்படுத்துவது” சிறந்தது என்று ஒருவர் நினைத்தால் அது மிகவும் விசித்திரமானது என்று நான் நினைக்கவில்லை. இருப்பினும், பலர் அவ்வாறு செய்யவில்லை, மேலும் மனித முடியைப் பயன்படுத்தும் ஸ்வெட்டர்களின் யோசனை கோரமானது. மனித நகங்களால் செய்யப்பட்ட சரவிளக்குகளும் உள்ளன, வெளிப்படையாக, நான் அதை மொத்தமாகக் காண்கிறேன். ஆனால் அதை நாம் ஏன் கோரமானதாகக் காண்கிறோம் என்பதற்குப் பின்னால் உள்ள காரணத்தை நான் சிந்திக்க விரும்புகிறேன்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய உங்கள் சித்தரிப்பு மற்றும் பாலினப் பாத்திரங்கள் உங்கள் எளிய கேள்விகளிலிருந்தும் வருகிறதா?

நான் அப்படித்தான் நம்புகிறேன். நான் சிறு வயதிலிருந்தே பாலின வேடங்கள் என்னை சித்திரவதை செய்தன. நான் ஒரு “பெண்” பாத்திரத்தில் நடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, மேலும் “நீங்கள் ஒரு பெண், எனவே நீங்கள் எப்படி சமைக்க வேண்டும் மற்றும் வீட்டு வேலைகளை செய்ய வேண்டும்” என்று கற்பிக்கப்பட்டது என்பது விந்தையானது மற்றும் திரிக்கப்பட்டது. குறிப்பாக நான் வெளிநாட்டில் இருக்கும்போது, சுற்றுச்சூழல் எவ்வளவு வித்தியாசமாக இருந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

 

கதாநாயகனுடன் உங்களுக்கு ஒற்றுமைகள் உள்ளதா அல்லது பாத்திரம் உங்களிடமிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதா?

நாங்கள் இருவரும் கன்வீனியன்ஸ் ஸ்டோரில் வேலை செய்கிறோம், முப்பதுகளில் இருக்கிறோம், ஆனால் எங்கள் ஆளுமைகள் மிகவும் வித்தியாசமாக இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். மற்றவர்கள் என்னை எப்படி உணருகிறார்கள் என்பதை நான் எப்போதும் உணர்ந்து, குழந்தையாக இருந்ததிலிருந்து அமைதியாக இருக்கிறேன். “ஒரு ஆற்றல் மிக்க குழந்தையாக” அல்லது “எனது எழுத்தை வகுப்பில் நன்றாக முன்வைக்க” என்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்து, மற்றவர்கள் என்னை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். “சுற்றுச்சூழலில் நல்லிணக்கம் இருந்தால் பரவாயில்லை” என்று நினைத்தே என் வாழ்க்கையை வாழ்ந்தேன். அந்த வகையில், ஜப்பானில் சமூக அழுத்தத்திற்கு நான் இடமளித்தேன்.

மறுபுறம், கதாநாயகி தன் மனதில் தோன்றுவதைச் சொல்கிறாள். நானும் அவளைப் போல் ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். விஷயங்கள் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன என்று அவள் கேள்வி எழுப்புகிறாள், மேலும் அவதூறு நிறைந்த பயங்கரமான வார்த்தைகளை வீசினாலும், அவள் அவற்றை காயப்படுத்தாமல் ஏற்றுக் கொள்கிறாள். நான் இளங்கலை மாணவியாக இருந்தபோது நான் உறவில் இருந்த நபருடன் பழக முயற்சித்தேன், ஆனால் அந்த விஷயத்தை, என் கதாநாயகி ஒருபோதும் செய்ய மாட்டாள். அந்த வகையில், அவள் தன் வாழ்க்கையை வழிநடத்தும் விதத்தை நான் பாராட்டுகிறேன்.

‘Convenience Store Woman  ‘ படத்தில் உங்கள் ஆளுமையை அதிகம் பிரதிபலிக்கும் பாத்திரம் உள்ளதா?
　
நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. கெய்கோ மற்றும் ஷிராஹா-சான் எப்படி உணர்கிறார்கள் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய சில காட்சிகள் உள்ளன, மேலும் கெய்கோவின் நண்பர்கள் எப்படி நினைக்கிறார்கள் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கெய்கோவின் நண்பர்கள் “பகுதி நேர வாழ் நிலை நிலையற்றது அல்லவா?” “ஏன் முழுநேர பணியாளராக ஆகக்கூடாது?” போன்ற விஷயங்களைச் சொல்கிறார்கள். மற்றும் கெய்கோ போன்ற ஒருவரை நான் சந்தித்தால் நான் ஏதாவது சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்த நாவல் என்னுடைய மற்ற படைப்புகளிலிருந்து வேறுபட்டது, இது இரண்டு கோணங்களில் எழுதப்பட்டது. இரண்டு கேமராக்களில் கதை எழுதுவது அதுவே முதல் முறை. நான் என்னை ஒரு சாதாரண பெண்ணாகக் கருதுகிறேன், மேலும் சாதாரண மனிதர்கள் காட்டிக் கொள்ளும் ஒருவித கோரமான தன்மை என்னிடமும் இருப்பதாக நினைத்து எழுதினேன்.

உங்கள் கதையில் பல கண்ணோட்டங்களில் ஏற்பட்ட மாற்றம் உங்கள் புதிய நாவலான Chikyuu Seijin இல் பிரதிபலிக்கிறதா?

 ஆம், நான் அப்படித்தான் நம்புகிறேன். கெய்கோவை விட கதாநாயகி நட்சுகி எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். அவள் ஒரு தப்பியோடியவள், அவள் ஒரு சூனியக்காரி என்று கற்பனை செய்து காயமடைகிறாள், எனவே கெய்கோவுடன் ஒப்பிடுகையில் அவள் மிகவும் இயற்கையானவர். அந்த வகையில், நட்சுகி கெய்கோவைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்—நட்சுகி கெய்கோவைச் சந்தித்தால் மிகவும் நிம்மதியாக இருப்பார், ஒருவேளை அவர்கள் நண்பர்களாகலாம். கெய்கோவிடம் இருந்து நாட்சுகி கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது.

உங்கள் பெரும்பாலான படைப்புகள் சமூக நெறிமுறைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன, அத்தகைய கருப்பொருளுடன் எழுத உங்களைத் தூண்டுவது எது, நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்கள்?

நான் ஒரு கூச்ச சுபாவமுள்ள, அமைதியான குழந்தையாக இருந்தேன் மற்றும் பலரை கவலையடையச் செய்தேன். நான் அழும் குழந்தையாக இருந்தேன், கெய்கோவில் இருந்து வித்தியாசமான முறையில் மிகவும் அப்பாவியாக இருந்தேன். நான் ‘சாதாரண பெண்கள்’ என்ற கருத்துருவத்தை நோக்கி ஒரு சிக்கலை உருவாக்கினேன். அப்போது நான் மிகவும் கூச்ச சுபாவமுள்ளவளாக இருந்ததால் பையன்களுடன் பேசவே முடியாது, ஆண்களிடம் கூச்சம் இல்லாத என் நண்பர்களை ‘சாதாரண பெண்கள்’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நான் தொடர்ந்து கதைகள் எழுதும்போது, சிறுவயதில் என்னை மிகவும் ஆட்கொண்ட இந்த விதிமுறைகள் என்ன என்று கேள்வி எழுப்ப ஆரம்பித்தேன். எழுத்தின் மூலம், நான் பணிவன்புடன் மாறினேன் என்பது புலப்பட்டது.

ஜப்பானில் சமூக விதிமுறைகள் மற்றும் பாலின பாத்திரங்களைக் கேள்வி கேட்காத பலர் இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். ஜப்பானிய சமுதாயத்தில் ஏதாவது மாற்றம் ஏற்படுமா?

சமுதாயம் மாற வேண்டும் என்று நான் உண்மையிலேயே விரும்புகிறேன். ஜப்பானில், #MeToo போன்ற இயக்கங்கள் “போலி பெண்ணியம்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன மற்றும் பெண் வெறுப்பு வார்த்தைகளால் தாக்கப்படுகின்றன, மேலும் அடிப்படை செய்தி பரப்பப்படுவதில்லை. “சிக்கன்” (பொதுச் சமூகத்தில் மக்களைத் துன்புறுத்தும் வக்கிரம் செய்பவர்கள்) என்ற வார்த்தை உலகம் முழுவதும் பரவுவது மிகவும் வித்தியாசமானது, மேலும் பல சிக்கல்கள் உள்ளன, நான் கடுமையான கோபத்தை உணர்கிறேன். 

நிச்சயமாக, ஷிரோஹா-சான் போன்று துன்புறுத்தப்படும் ஆண்கள் உலகில் உள்ளனர். LGBTQ+ சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பவர்கள் தங்கள் கூட்டாளர்களைக் குறிப்பிடுவதும், அவர்களைப் பற்றி சாதாரணமாகப் பேசுவதுமான சூழல்கள் உள்ளன, இது பொதுவானது—இது ஜப்பான் மாற்றமடைய வேண்டிய ஒன்று. வெளிநாட்டில் உள்ள “Convenience Store Woman  ” பற்றிய மக்களின் கருத்தைக் கேட்டால், அதை இன்னும் அதிகமாக நம்பலாம்.

உங்கள் வேலையின் மூலம் நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அனுபவித்த கோபங்களை வெளிப்படுத்த முயற்சித்த தருணங்கள் உண்டா?

என் வேலை என்னை விட கதாநாயகனுக்கு சொந்தமானது என்று நினைக்கிறேன். என்னுடைய சொந்தக் கருத்துகளைப் பற்றி என் வேலை அதிகம் பேசுவதை நான் விரும்பவில்லை; அவை கதாநாயகனின் கருத்துக்கள். நான் கதை சொல்லலைக் கற்றுக் கொண்ட முன்னோடியாகக் கருதும் எழுத்தாளர் அகியோ மியாஹாரா அத்தகைய நம்பிக்கையைக் கொண்டுள்ளார், அதனால் நான் அதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், கதை தன்னைத்தானே நகர்த்துவது, எனவே நான் எப்போதும் எனது சொந்த கோபங்களை என் வேலையின் மூலம் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முயற்சிப்பேன். நான் ஒரு கோபத்தை வைத்திருந்தாலும், ஒரு எழுத்தாளராக நான் அந்த உணர்ச்சியை விமர்சிக்க வேண்டும், அதனால் என் வேலையில் என்னால் அதைக் கடக்க முடியாது. நீங்கள் எப்போதும் இந்த வகையான உணர்ச்சிகளுடன் குளிர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

கனடாவில் இருக்கும் இளம் ஜப்பானிய வாசகர்களுக்கு உங்களிடமிருந்து ஒரு செய்தியைப் பெற முடியுமா?

எனக்கு வெளிநாட்டில் படித்த அனுபவம் இல்லை, சமீபத்தில் நான் இளமையாக இருந்தபோது அந்த அனுபவம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். வெளிநாட்டில் வாழ்வதை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்கவே முடியவில்லை, ஆனால் இப்போது எனது படைப்புகள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளிநாட்டில் உள்ளவர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகமாக இருப்பதால், எனது பார்வை விரிவடைந்தது.

ஆனால் இப்போது நான் ஜப்பானின் சுற்றுச்சூழலைப் பற்றி விமர்சிக்கிறேன் மற்றும் அறிந்திருக்கிறேன். கனடாவில் உள்ள அனைத்து ஜப்பானிய வாசகர்களுக்கும், வெளிநாட்டில் வசிக்கும் நீங்கள் அனைவரும் அற்புதமான அனுபவங்களைப் பெறுகிறீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். நீங்கள் ஜப்பானில் இருந்தபோது உங்களிடம் இல்லாத முன்னோக்கைப் பெறுவது உண்மையிலேயே மதிப்புமிக்கது, அதைச் சாதிப்பவர்கள் மீது எனக்குப் பாராட்டும் மரியாதையும் உண்டு.

***

தற்கால ஜப்பானிய நாவலாசிரியரான சயாகா முராட்டா,  ஜப்பானின் சிபாவில் (டோக்கியோவின் கிழக்கே) பிறந்து வளர்ந்தார், பின்னர் டோக்கியோவின் மேற்கு விளிம்பில் உள்ள தமகாவா பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார். ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும், குறிப்பாக பாலின பாத்திரங்கள், பெற்றோர் மற்றும் பாலினம் தொடர்பாக சமூகத்தில் இணக்கமின்மையை ஆராயும் ஆய்வாளராகவும் அறியப்படுகிறார்.  முராட்டா டோக்கியோவில் ஒரு பகுதிநேர கன்வீனியன்ஸ் ஸ்டோர் எழுத்தராகப் பணிபுரிந்தார், மேலும் அங்குள்ள அன்றாட வாழ்க்கையைப் பற்றிய அவரது அவதானிப்புகளிலிருந்து அவரது உத்வேகத்தைப் பெறுகிறார். முராதா தனது முதல் நாவலான Breastfeeding -க்கு 2003 இல் புதிய எழுத்தாளர்களுக்கான குன்சோ பரிசைப் பெற்றார், 2013 ல் Of Bones, Of Body Heat, of Whitening City என்ற நூலுக்கு மிஷிமா யுகியோ பரிசு பெற்றார்.   2009 -ல், Silver Song நூலுக்கும் 2016 -ல் மதிப்புமிக்க அகுதாகவா பரிசு  Convenience Store Woman – க்கு வழங்கப்பட்டது, இது 2018 இல் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அவரது முதல் புத்தகம் ஆகும்.

 

***

நன்றி : Japan in Canada