• ஹான் காங் உடன் ஒரு நேர்காணல் 
• நேர்காணல் கண்டவர் : சபின் பேஷல்
• தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன்

 

45 வயதான படைப்பு எழுத்தின் ஆசிரியர், ஹான் காங் எழுத்தாளர்களின் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்; அவரது சொந்த நாடான தென் கொரியாவில், அவர் சிறுகதைகள், நாவல்கள் மற்றும் கவிதை புத்தகத்தை வெளியிட்டு, அவரது தலைமுறையில் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட பெண் எழுத்தாளர் ஆவார். அவர் பாடுவதை விரும்புகிறார், அதை நீங்கள் YouTube இல் பார்க்கலாம், அங்கு அவர் தனது சொந்த ballads  காணொளிகளை வெளியிட்டார்.

டி டபிள்யு என்னும் ஜெர்மன் சார்ந்த இணையப் பத்திரிகைக்காக, ஹான் காங்கின் விருது பெற்ற புத்தகமான “The Vegetarian” பற்றி விவாதிக்க 2016 செப்டம்பரில், பெர்லினில் நடந்த இலக்கிய விழாவில் ஆசிரியருடன் அமர்ந்து எடுக்கப்பட்ட நேர்காணல்.

***

தற்போது இந்த வருடத்திற்கான (2024)நோபல் பரிசை வென்றிருக்கிறார்.

 

***

 

நீங்கள் முதலில் “The Vegetarian” ஐ 2007 இல் வெளியிட்டீர்கள். அது ஏன் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மொழிபெயர்க்கப்பட்டது?

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிற்கான உரிமம் 2013 இல் மட்டுமே விற்கப்பட்டது,  அதற்கு முன், புத்தகம் ஜப்பானிய, சீன, வியட்நாம், போலந்து, ஸ்பானிஷ் மற்றும் போர்த்துகீசிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

இந்த வசந்த காலத்தில் நீங்கள் சர்வதேச மேன் புக்கர் பரிசை 2016 – “தி வெஜிடேரியன்” அசல் வெளியீட்டிற்கு ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பெற்றுள்ளீர்கள். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வெளிவந்த பிறகு அதன் வெற்றியைக் கண்டு வியப்படைந்தீர்களா?

நான் ஆச்சரியப்பட்டேன், இது மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது – நல்ல முறையில். குறிப்பாக இந்த நாவலை நான் 11 வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதியிருந்தேன்.

உங்கள் புத்தகம் கொரியாவில் அதிகம் விற்பனையாகி உள்ளதா?

இப்போதுதான் அந்த நிலை. ஆனால் அது தோன்றிய ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அல்ல. இது ஒரு நிலையான விற்பனையாக இருந்து வருகிறது, ஆனால் இது சாதாரணப் பார்வையாளர்களால் பரவலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை. இந்த ஆண்டு முதல் – பரிசுக்குப் பிறகு – இது சிறந்த விற்பனையாக மாறியுள்ளது.

நீங்கள் பல பரிசுகளைப் பெற்றுள்ளீர்கள். சர்வதேச மேன் புக்கர் பரிசு உங்களுக்கு ஒரு சிறப்பு அர்த்தம் தருவதாக உணர்கிறீர்களா?

பரிசுக்குப் பிறகு, கொரியாவில் எனது அன்றாட வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது.

வித்தியாசமானது என்ன?

நான் மிகவும் பிஸியாகி விட்டேன்.

நிறைய பேச்சு நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்கிறீர்களா?

இல்லை. நான் நிறைய விளம்பரத்தில் இருந்து ஓடிவிட்டேன். மீண்டும் என் மேசைக்கு வர என்னால் முடிந்தவரை முயற்சித்தேன். எனது அடுத்த வேலைக்காக எனக்கு ஒரு அமைதியான சிறு மூலை தேவை. ஆனால் அதற்கு நேரம் பிடித்தது. இப்போது நான் இந்தப் புதிய சூழ்நிலைகளுக்கு என்னை மாற்றிக்கொள்கிறேன். கூடிய விரைவில் எனது அடுத்த புத்தகத்தை எழுத முயற்சிக்கிறேன்.

உங்கள் அடுத்த புத்தகம் என்ன?

இது “The Vegetarian ” போன்ற முத்தொகுப்பாக இருக்கும். நான் ஏற்கனவே ஒரு பகுதியை முடித்துவிட்டேன், மீதமுள்ள இரண்டை எழுத வேண்டும். என் எழுத்தில் கவனம் செலுத்த எனக்கு தனிமை நேரம் தேவை.

தலைப்பு என்ன?

நான் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.

அது எதைப் பற்றியது?

“The Vegetarian” க்குப் பிறகு, என்னுடைய மற்றொரு படைப்பு ஆங்கிலம், டச்சு மற்றும் பிரெஞ்சு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அடுத்த ஆண்டு ஜெர்மனியில் வெளியிடப்படும். ஆங்கிலத் தலைப்பு “Human Acts”. இந்த நாவல் 1980 இல் எனது சொந்த ஊரில் நடந்த குவாங்ஜு படுகொலைகளைக் கையாள்கிறது.

நான் மனித வன்முறை மற்றும் மனித கண்ணியத்தை சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது. பின்னர் மனித வன்முறையிலிருந்து மனித கண்ணியத்தை நோக்கி மாற்றுவதில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் இந்தத் தலைப்பை மேலும் நீட்டிக்க விரும்பினேன். மனிதநேயம், மனித கண்ணியம் மற்றும் வலிமை ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகளே இந்தப் பக்கத்தைக் கையாள்கின்றன.

நீங்கள் குவாங்ஜுவில் பிறந்தீர்கள். அந்த இடம் உங்களுக்கு எதைக் குறிக்கிறது? வரலாற்று வன்முறை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று ஏன் நினைக்கிறீர்கள்?

எனது படைப்பு மனம் அதை மிகவும் உள்வாங்கியுள்ளது. எனவே நான் “Human Acts” வெளியிட்டபோது அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர், ஏனெனில் இது ஒரு வரலாற்று சம்பவத்தைக் கையாள்கிறது. ஆனால் இந்த நாவல் மனிதனாக இருப்பது பற்றிய எனது நீண்ட நாள் கேள்வியிலிருந்து தொடங்கியது. நான் ஒன்பது வயதாக இருந்தபோது குவாங்ஜுவை என் குடும்பத்துடன் விட்டுவிட்டு சியோலுக்குச் சென்றேன்.

12 வயதுக் குழந்தையாக இருந்தபோது, படுகொலைக்குப் பிறகு சாட்சி சொல்ல ரகசியமாகப் பரப்பப்பட்ட ஒரு புகைப்படப் புத்தகத்தைப் பார்த்தேன். நான் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தேன், புகைப்படப் புத்தகத்தில் தீர்க்க முடியாத இரண்டு கேள்விகள் இருந்தன: இது மனித மிருகத்தனத்தைப் பற்றியது, நிச்சயமாக, அது மனித கண்ணியமற்ற மற்றும் அதிகார வலிமையைப் பற்றியது. மக்களின் மீதான துப்பாக்கிச் சூட்டுக்குப் பிறகு காயமடைந்தவர்களுக்கு இரத்த தானம் செய்ய விரும்பிய மக்கள் மிக நீண்ட வரிசையில் நின்றதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன். இந்தக் கேள்விகள் எனக்குள்ளேயே மூடி முத்திரை வைக்கப்பட்டன. அந்தப் படுகொலையைப் பற்றியே நான் எழுத விரும்பவில்லை. நான் மனிதனாக இருப்பதன் அர்த்தத்தை ஆராய விரும்பினேன்.

நான் இறுதியாக 42 வயதாக இருந்தபோது, மனிதனாக இருப்பது பற்றிய எனது முடிவில்லாத கேள்வியின் மூலத்தை நான் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன். நான் குவாங்ஜுவைப் பற்றிய விஷயங்களையும், மேலும் மனித வன்முறையின் நாஞ்சிங் படுகொலை அல்லது இரண்டாம் உலகப் போர் அல்லது போஸ்னியா போன்ற பல போர்ச் செயல்பாடுகளையும் சேகரிக்க ஆரம்பித்தேன். பின்னர் என்னால் “Human Acts” -ஐ முடிக்க முடியும்.

மனித இயல்பு பற்றிய கேள்வி “The Vegetarian ” மையத்திலும் உள்ளது. உங்கள் கதாநாயகி யோங்-ஹே ஒரு தாவரமாக மாறும் யோசனையால் வெறித்தனமாக இருக்கிறார். இந்த யோசனை உங்களுக்கு எப்படிக் கிடைத்தது?

1997 -ல், திடீரென்று ஒரு பெண் ஒரு செடியாக மாறுவாள் என்ற காட்சி எனக்குள் வந்தது. நான் ஒரு சிறுகதை எழுதினேன், ஆங்கிலத் தலைப்பு “The Fruit of my Woman” – அது ஜெர்மன் மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அந்த சிறுகதையில், ஒரு பெண் உண்மையில் ஒரு செடியாக மாறுகிறாள், அவளுடைய கணவன் அவளை ஒரு தொட்டியில் வைத்து தண்ணீர் ஊற்றுகிறான். அவள் வாடிவிடுகிறாள், சிறுகதையின் கடைசிக் காட்சியில் அவள் கணவன் தன் மனைவி மீண்டும் அடுத்த வசந்த காலத்தில் மலரப் போகிறாளா என்று ஆச்சரியப்படுகிறான். இது மிகவும் இருண்ட கதை அல்ல. இது ஒருவித மந்திரம்; மந்திரக் காரணிகள் அமைதியாகக் குறைத்து காட்டப்பட்டாலும்,  இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்கள் நடக்கும்.

“The Vegetarian” ஐ, சர்ரியல் என்றும், ஒருவேளை ஒரு கற்பனை நாவல் என்றும் வகைப்படுத்த ஒருவர் ஆசைப்படலாம். ஒத்துக் கொள்வீர்களா?

“The Fruit of my Woman ” சிறுகதைக்குப் பிறகு இன்னும் முடிக்கவில்லையே என்ற இந்த இனம் புரியாத உணர்வு. செடியாக மாறும் ஒருவரின் இந்தப் படத்துடன் மீண்டும் வேலை செய்ய விரும்பினேன். சில வருடங்கள் கழித்து இந்த நாவலை எழுத ஆரம்பித்தேன். இந்த நாவல் மிகவும் இருண்மையானதும் கடுமையானதுமாகும். இந்த நாவல் மேஜிக் அல்லது சர்ரியல் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால் சிலரால் இந்த நாவலை உவமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும், ஏனென்றால் என் கதாநாயகி யோங்-ஹே இனி மனித இனத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை. அவள் ஒரு செடியாக மாறுவதாகவும், தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதாகவும் அவள் நம்புகிறாள் – முரண்பாடாக மரணத்தை அணுகுவதன் மூலம். இப்படி ஒரு உவமையாகப் படிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

உங்கள் நாவல் காஃப்காவின் “The Metamorphosis” உடன் ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஒப்பீட்டோடு நீங்கள் உடன்படுகிறீர்களா?

கொரியாவில் வெளியானதால் – “The Fruit of my Woman” என்ற சிறுகதையைக் கூட – சிலர் காஃப்காவின் “The Metamorphosis” உடன் ஒப்பிட்டனர். நிச்சயமாக நான் எல்லோரையும் போல ஒரு இளைஞனாக இருந்தபோது காஃப்காவைப் படித்தேன், மேலும் காஃப்கா இந்த உலகின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு அவருடைய படைப்புகள் பிடிக்கும்.

பழைய கொரியாவின் ஜோசன் வம்சத்தில் ஒரு அறிஞரைப் பற்றிய ஒரு பாரம்பரிய கதையும் உள்ளது. இந்தக் கதையில், தனது கடினமான அலுவலகப் பணியில் இருந்து வரும் அறிஞர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவரது அறை, பூக்களும் மரங்களும் நிறைந்திருக்கும். அவர் தனது அறைக்குள் நுழைந்ததும் மரங்களின் அருகே சென்று, மரங்களுடன் பேசுகிறார், இரவு மரங்களுடன் தூங்குகிறார்; அதுவே அவர் அமைதியைத் தேடும் வழி. 1920 களில் ஒரு கவிஞரின் ஒரு வரியை நான் படித்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது, அந்தக் கவிஞரின் பெயர் யி சாங். அந்தக் கவிதை வரி:   “மனிதர்கள் தாவரங்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நம்ப விரும்புகிறேன்.” நான் பல்கலைக்கழக மாணவியாக இருந்தபோது படித்தேன். எனவே, காஃப்கா, இந்த பாரம்பரியக் கதை, யி சாங் மற்றும் பல விஷயங்கள் எனக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால், அவர்களில் யாரும் நேரடியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

சில விமர்சகர்கள் உங்கள் நாவல்கள் எப்போதும் வன்முறை மற்றும் துக்கம் அல்லது வாதை ஆகியவற்றைக் கையாள்வதாக எழுதியுள்ளனர். உங்கள் நாவலான “The Vegetarian” கொரிய சமூகத்தில் வேரூன்றியதா?

இந்த நாவலில் மனித வன்முறையை நிராகரிப்பதற்கான சாத்தியக்கூறு அல்லது இயலாமையைக் கேள்வி கேட்பது, ஒரு பரிபூரண வழியில் குற்றமற்ற தன்மையைப் பெறுவது, மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்வதில் சிரமம், பைத்தியம் மற்றும் அறிவு பூர்வமான தெளிவு..  போன்ற சில அடுக்குகள் இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். நான் நாவலை எழுதும் போது அவை மிகவும் உலகளாவிய கேள்விகளாக உணர்ந்தேன். இந்த நாவல் கொரிய சமூகத்திற்கோ அல்லது ஆணாதிக்கத்திற்கோ எதிரான ஒரு ஒற்றைக் குற்றச்சாட்டு என்ற வரவேற்பில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

இந்த சிறப்புப் பெண்ணுக்கு எதிரான பல வன்முறைகள் மற்றும் அவள் விருப்பத்தை கரையச் செய்யும் போக்கை  இது விவரிக்கிறது. பெண்களுக்கு எதிரான மிருகத்தனத்தின் பொதுவான நிகழ்வு உங்களுக்கு ஆர்வமாக இருந்ததா?

மௌனமாக அலறும் பெண்களின் குரல் நாவலில் ஒரு அடுக்கு இருக்கிறது என்று சொல்லலாம், ஆம். ஆனால் நீங்கள் நாவலை ஒரு பெண் குரலாக விளக்கினால், அது இந்தப் புத்தகத்தின் தீவிரத்தைக் குறைத்து விடும் என்று நினைக்கிறேன். ஆம், இந்த கதாநாயகி யோங்-ஹேயின் தந்தை இருக்கிறார், அவர் வியட்நாம் போரின் மூத்தவர். அவர் தனது மகளை உடல் ரீதியான செயலால் இறைச்சி சாப்பிடும்படி வற்புறுத்தும் மிகவும் வன்முறை காட்சி உள்ளது. மனநல மருத்துவமனையில் யோங்-ஹேக்கு மருத்துவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக உணவளிக்கும் போது இந்தக் காட்சி மேலெழுகிறது. மிகைப்படுத்துதலின் ஆபத்தில், யோங்-ஹேயின் உறுதிப்பாட்டிற்கு எதிரான வன்முறையை அவர்கள் வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்று நீங்கள் கூறலாம்.

அவள் எதிர்ப்புத் தன்மை கொண்ட கதாநாயகியா?

அவள் மிகவும் செயலற்றவள் அல்லது மிகவும் பலவீனமானவள் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். ஆனால் நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. அவள் மிகவும் உறுதியான மற்றும் வலிமையான நபர் என்று நான் நினைக்கிறேன். மிகவும் விடாமுயற்சி. அவளுக்கு சொந்தக் குரல் இல்லை. அவள் ஒரு பொருளாக கவனிக்கப்படுகிறாள். ஆனால் அவள் மிகவும் உறுதியான நபர். அவளைச் சுற்றியுள்ள மக்களின் அவதானிப்புகளின் துண்டுகளை வாசகர்கள் சேகரிக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். ஆமாம், நீங்கள் அவளை ஒரு எதிர்ப்பு ஹீரோயின் என்று அழைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

உங்கள் நாவல் முதலில் தனித்தனியாக வெளியிடப்பட்ட மூன்று பகுதிகளாக எழுதப்பட்டுள்ளது. முதல் பகுதி அவளது கணவரின் பார்வையில் எழுதப்பட்டுள்ளது – ஒரு இழிவான மனிதன் அவனுடன் இனி வாழ விரும்பாத பிறகு தன் மனைவியைக் கற்பழிக்கும் வன்மை கொண்டவரின் பார்வை. இரண்டாவது அவரது சகோதரியின் கணவரின் பார்வையில் இருந்து, மூன்றாவது அவரது சகோதரியின் பார்வையில் எழுதப்பட்டது. யோங்-ஹேயின் முன்னோக்கை நீங்கள் ஒருபோதும் எடுக்க மாட்டீர்கள்; அவள் எப்போதும் மற்றவர்களால் பார்க்கப்படும் ஒரு வெற்று இடமாக இருக்கிறாள். உங்கள் நோக்கம் என்ன?

யோங்-ஹேயின் இந்த ஆர்வமான வழியை முன்வைப்பதற்கான ஒரே வழி இதுதான் என்று நான் நினைத்தேன். அவள் மிகவும் உறுதியானவள், அவளுடைய உறுதியை என்னால் சாதாரணமாக சித்தரிக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் அவளுக்குக்  குரல் கொடுக்கவில்லை. அவள் தன் கனவை விவரிக்கும் போது முதல் பகுதியில் மட்டுமே அவள் பேசுகிறாள். வாசகர்கள் கனவை ருசித்து பின்னர் கற்பனையை தாங்களாகவே பின்பற்றலாம்.

யோங்-ஹே சாப்பிடுவதை நிறுத்துகிறார். அந்தக் காட்சியை மிகத் தீவிரமாக விவரிக்கிறீர்கள். பசியின்மை உள்ள ஒருவரை நீங்கள் கவனித்தீர்களா?

இது எனது எழுத்து முறை மட்டுமே – நான் என் கதாபாத்திரங்களுடன் ஒன்றாக உணர, அனுபவிக்க முயற்சிக்கிறேன். இந்த நாவலில் என்னுடைய தனிப்பட்ட காரணிகள் எதுவும் இல்லை.

கொரிய சமுதாயத்தில் உங்களுக்கு விருப்பமான ஒரு நிகழ்வா?

இல்லை, ஆனால் “The Vegetarian” எனது மூன்றாவது நாவல். எனது இரண்டாவது நாவலில் பசியின்மையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பாத்திரம் உள்ளது. அதனால்தான் எனக்கு அந்த நோயைப் பற்றி ஓரளவு தெரியும். ஆனால் யோங்-ஹேயின் நோய் “சாதாரண” அனோரெக்ஸியாவிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. எனது இரண்டாவது நாவலை எழுதுவதற்கு நிறைய விஷயங்களைப் படித்தேன்.

நாவலின் இரண்டாம் பாகம் யோங்-ஹேயின் சகோதரியின் கணவரின் பார்வையில் எழுதப்பட்டுள்ளது, அவர் தனது உடலை பூக்களால் வரைந்து அவளை ஒரு கலைப்பொருளாக மாற்றும் எண்ணத்தில் அவளைக் காதலிக்கிறார். இது ஒரு பெரிய அளவிற்கு பாலியல் மற்றும் ஆர்வத்தைப் பற்றியது. காதல் இல்லாமல் காதலற்றது மட்டும் ஏன்?

இந்த நாவலின் பிரபஞ்சத்தில் காதல் இல்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் கடைசிக் காட்சியில், மூத்த சகோதரி யிங்-ஹே, ஆம்புலன்ஸின் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்க்கிறார். அவளது பார்வை எதையோ எதிர்க்கிறது, பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. இந்த நாவல் அப்படித்தான் என்று நான் நினைக்கிறேன்: எதிர்ப்பு மற்றும் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. அதுதான் இந்த நாவலின் பிரபஞ்சம்.

இப்போது நான் கேட்க வேண்டும்: நாவல், மனிதாபிமானமற்ற மற்றும் மனித துன்பங்களுக்கு எதிரான போராட்டமா?

யோங்-ஹே  இனி மனித இனத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை. அவளுடைய துன்பமும் அவளுடைய உறுதியும்தான் இந்தப் புத்தகத்தின் அடிப்படை என்று நான் நினைக்கிறேன். என் எழுத்தும் என் கேள்விகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து, ஒன்றாகப் போகிறது. எனது கேள்விகள் அனைத்தும் உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

***