• அலெஹாந்த்ரோ ஸாம்ப்ராவுடன் நேர்காணல்
• நேர்காணல் கண்டவர்: சாமுவேல் ரட்டர்
• தமிழாக்கம் : கௌதம சித்தார்த்தன்

 

சாண்டியாகோவில் உள்ள லா ரெய்னாவின் அருகிலுள்ள சிலி எழுத்தாளர் அலெஹாந்த்ரோ ஸாம்ப்ராவின் வீட்டிற்கு நான் வந்தபோது, அக்டோபரில் பிற்பகல் ஆகிவிட்டது, நாங்கள் இருவரும் சாப்பிடவில்லை. பெருவின் தேசிய உணவான செவிச் என்னும் மீன் உணவைப் பரிந்துரைத்தார் ஸாம்ப்ரா: ‘அருகில் ஒரு பெரிய பெருவியன் உணவகம் இருக்கிறது, அவர்கள் என் பெயரை அறிவார்கள்.’ என்று என்னிடம் சொன்னார், அங்கேதான் சாப்பிடுவேன் என்றும் கூறினார். நாங்கள் உணவை எடுத்து வந்து, புத்தகங்களால் மூடப்பட்டிருந்த சுவர்களும், பேனாக்கள், காகிதங்கள் மற்றும் சாம்பல் கிண்ணங்கள் பரப்பப்பட்டிருந்த, சூரியன் நிறைந்து வழியும் அவரது அறையில் சாப்பிட்டோம்.

1975 ஆம் ஆண்டில் சாண்டியாகோ டி சிலியில் பிறந்த ஸாம்ப்ரா, சிலி எழுத்தாளர்களின் வணிக ரீதியான வெற்றி மற்றும் விமர்சன ரீதியான பாராட்டுக்களை எதிர்கொண்ட முன்னணி நட்சத்திரம், மேலும் அகஸ்டோ பினோசேவின் இராணுவ சர்வாதிகாரத்திலிருந்து (1973– 1990) எழுதியவர். அவரது அபாரமான கதைகளுக்கு முதன்மையாக அறியப்பட்ட, தனது முதல் நாவலான BONSÁI 2006 -ல் வெளியிடப்பட்டது, அதைத் தொடர்ந்து 2007 ஆம் ஆண்டில் THE PRIVATE LIFE OF TREES தொடர்ந்தது. மேலும் நாவலான WAYS OF GOING HOME, இது ஆசிரியரின் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டது, 2011 இல் வெளியிடப்பட்டது, மற்றும் 2013 ஆம் ஆண்டில் ஸாம்ப்ரா MY DOCUMENTS என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார், இந்த படைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக கர்ப்பமாக இருந்தன. மேகன் மெக்டொவல் மற்றும் கரோலினா டி ராபர்டிஸின் சிறந்த மொழிபெயர்ப்புகளில் ஆங்கிலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய இந்த கதைகளுக்கு மேலதிகமாக, சாம்பிரா இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளையும், MULTIPLE CHOICE என்ற தொகுப்பையும் வெளியிட்டுள்ளார், தேர்வு திறன் சோதனை. இவை அனைத்தும் போதாது என்பது போல, பல வடிவங்களில் உள்ள இது ஒரு வகையான விவரிப்புக் கவிதை ஆகும். சாண்டியாகோவில் உள்ள டியாகோ போர்டேல்ஸ் பல்கலையில் சமீபகாலம் வரை சாம்பிரா கற்பித்தார், பல ஆண்டுகளாக LA TERCERA நாளிதழின் இலக்கிய விமர்சகராக இருந்தார். உருகுவே முதல் ஜெர்மனி, ஜப்பான் முதல் அர்ஜென்டினா, மற்றும் இடையில் உள்ள பெரும்பாலான இடங்களை இணைக்கும் அவரது கட்டுரைகளின் தொகுப்பு, NOT TO READ என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்துள்ளது.

வரலாற்றின் அச்சுறுத்தல் ஆசிரியரின் படைப்பில் எல்லா இடங்களிலும் உள்ளது: லத்தீன் அமெரிக்காவில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் கருத்தியல் மோதலில் பக்கங்களை எடுக்க மிகவும் இளமையாக இருந்த ஒரு நபரின் கண்ணோட்டத்தில் ஸாம்ப்ரா எழுதுகிறார். சாம்பிராவின் எழுத்தின் புகழ் இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் ‘உலக இலக்கியம்’ என்பது ஒரு ஆழமான உலகமயமாக்கப்பட்ட நிகழ்வு என்று வாதிடும் ஒரு தெளிவற்ற விமர்சனக் கருத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம் என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

***

சாமுவேல் ரட்டர் : இன்று சிலியில் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களை விவரிக்கும் போது, குறைந்தது இரண்டு தொடர்ச்சியான கண்ணிகள் உள்ளன: ஒருபுறம், கடந்த இராணுவ சர்வாதிகாரத்தின் போது குழந்தைகளாக இருந்த ஒரு தலைமுறை ஆசிரியர்களைப் பற்றி அதிகம் எழுதப்பட்டுள்ளது; எழுத்தாளர் நோனா பெர்னாண்டஸ் இதை ‘சற்று அனாதையான’ ஒரு தலைமுறை என்று விவரிக்கிறார். மறுபுறம், சமகால லத்தீன் அமெரிக்க ஆசிரியர்கள் இப்போது உலகமயமாக்கப்பட்ட இலக்கிய நிலப்பரப்பில் முழுமையாக வாழ்கிறார்கள் என்ற உணர்வு உள்ளது. விமர்சகர் பாட்ரிசியா எஸ்பினோசா, குறைந்தபட்சம், ஒரு ‘தேசிய இலக்கிய பாரம்பரியத்தின்’ இருப்பு அல்லது வேறு தீவிரமான உரையாடலின் தலைப்பாக திரும்பி வந்துள்ளது என்று கூறியுள்ளார். உங்கள் புத்தகங்கள் பல அம்சங்களில் சிலி என்று கருதப்படலாம் என்பதால், இந்த விஷயத்தில் உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன?

அலெஹாந்த்ரோ ஸாம்ப்ரா : எனது புத்தகங்கள் முதன்மையாக சிலியை சார்ந்தவை என்று நான் நம்புகிறேன், இருப்பினும் நான் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருக்கிறேன், ஏனென்றால் நான் சிலியன். எல்லா இலக்கியங்களும் ஒரே நேரத்தில் தேசிய மற்றும் தனிப்பட்டவை என்று நான் நினைக்கிறேன். தனிப்பட்டதும் தேசியமும். தனியாரும் பொதுமையும். தேசிய மற்றும் பிராந்திய அடிப்படையில் இலக்கியத்தைப் பற்றி பேசுவதை நிறுத்த இன்னும் ஒரு காரணத்தை நான் காணவில்லை. எல்லாமும் எழுத்தில் மறுக்கமுடியாதவற்றைக் குறிக்கிறது, என்னைப் பொறுத்தவரை மறுக்கமுடியாத அடிவாரமானது தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டுணர்வு கொண்டது. ஒரே மொழியைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் அவற்றுக்கிடையேயான வித்தியாசத்தைப் பிடிக்க விரும்புகிறேன்.

ரட்டர் : உங்கள் இலக்கியத்தின் மொழி தெளிவானது, மிக முக்கியமானது, மேலும் உங்கள் உரைநடை சிலி என்பதை அடையாளம் காணமுடியாது. 1990 களின் சிலி நாவல்களில் ஒன்றான ஆல்பெர்டோ ஃப்யுகெட் – MALA ONDA வின் ஒரு பத்தியை நான் நினைவுபடுத்துகிறேன். ஆஸ்திரேலியர்கள் ஆங்கிலம் பேசும் விதத்தில் சிலியர்கள் ஸ்பானிஷ் பேசுகிறார்கள் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். உங்கள் எழுத்தில் மொழிக்கான உங்கள் அணுகுமுறையை விவரிக்க முடியுமா?

ஸாம்ப்ரா : எனது புத்தகங்களில் உள்ள சொற்கள் நான் சொல்லும் சொற்கள்; சில சூழ்நிலைகளில், நானே பயன்படுத்துவேன். எனது எழுத்து நடைக்கு வாய்வழி, வாய்வழி சார்ந்த ஆர்வம் ஆகியவற்றுடன் நிறைய தொடர்பு உள்ளது.

ரட்டர் : முதலில் வெளிவந்த உங்கள் படைப்புகள், BAHA INÚTIL (1998) மற்றும் MUDANZAS (2003) ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள், ஆனால் உங்கள் உரைநடைக்காக இந்த நாட்களில் நீங்கள் மிகவும் பரவலாக அறியப்படுகிறீர்கள். இரண்டு வடிவங்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடுகளை நீங்கள் எவ்வாறு வரையறுக்கிறீர்கள்? கவிதையிலிருந்து உரைநடைக்கு நீங்கள் நகர்ந்த சந்தர்ப்பத்தில் குறிப்பாக ஏதாவது விஷயம் இருந்ததா?

ஸாம்ப்ரா : அந்த முதல் இரண்டு புத்தகங்கள் எஸ்ரா பவுண்டால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன; நான் ஒரு கவிஞன், என் வாழ்க்கையில் நான் படித்தவற்றில் பெரும்பாலானவை சிலி கவிதைகள். நான் ஒருபோதும் சமகால உரைநடைகளைப் படித்ததில்லை, கிளாசிக்ஸ் மட்டுமே. எனது சமூகம் எப்போதுமே கவிதைதான், அது இன்றும் உள்ளது – இன்று எனது பெரும்பாலான நண்பர்கள் நாவல்களை எழுத ஆர்வமில்லாத கவிஞர்கள். உரைநடைக்கான எனது நகர்வு, கவிதை தோல்வியுடன் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்; நான் தோல்வியுற்றேன் என்ற பொருளில் அல்ல, ஆனால் கவிதையில் நான் விரும்பிய விஷயங்களை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை என்ற பொருளில். மறுபடியும், எனது கவிதை எப்போதுமே மிகவும் விவரிப்பு வடிவத்தில் இருந்தது, எனவே எனது கவிதைகளுக்கும் எனது உரைநடைக்கும் இடையில் இவ்வளவு பெரிய வித்தியாசத்தை நான் காணவில்லை.

நான் ஒருபோதும் கவிதை எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை, ஆனால் ஒரு உரைநடை எழுத்தாளராக வேண்டும் என்பது எனது நோக்கமல்ல. நான் எப்போதுமே சகமனிதனுக்கு வாழ்வியலின் அம்சங்களை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன், மேலும், சிறு வயதிலிருந்தே ஒரு நாட்குறிப்பை வைத்திருக்க ஆரம்பித்தேன், இப்போது பல ஆண்டுகளாக, நடக்கும் எல்லாவற்றையும் குறைத்துவிட்டேன்.

ரட்டர் : நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் நாட்குறிப்புகளை மீண்டும் படிக்கிறீர்களா?

ஸாம்ப்ரா : மரியோ லெவ்ரெரோ ஒருமுறை கூறியது போல், டயரி என்பது சலிப்பின் வகையாகும். எனது நாட்குறிப்பு எந்த இலக்கிய பாசாங்கும் இல்லாமல் எழுதப்படுவது. இது மிகவும் ஏழ்மையாக எழுதப்பட்டுள்ளது. சில நேரங்களில் நான் மனச்சோர்வடைவதற்காக அதைப் படித்தேன், எனவே நான் யாராக இருக்க விரும்புகிறேன், அல்லது நான் என்ன செய்ய விரும்புகிறேன் என்பதை மறந்துவிடவில்லை. நாம் மறந்துவிடுவதற்கான மகத்தான திறனை ஒவ்வொரு முறையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

ரட்டர் : நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் எழுதுகிறீர்களா?

ஸாம்ப்ரா : நான் ஒவ்வொரு நாளும் எழுதுகிறேன், ஆனால் முழுமையான இலக்கியத்தன்மையுடன் அல்ல, இருப்பினும், நான் பகுதிபகுதியாக வேலை செய்யும் போது இது மாறுகிறது. அது ஒழுங்கு பெற்று, நான் ஒரு புத்தகத்தில் முழுமையாக உள்வாங்கப்படும்போது, அத்தருணம் குறித்து நான் அதைப் பற்றி அதிகம் ஆர்வமாக இருக்கிறேன். ஒரு சிலர், ஒரு நாவலை எழுத வேண்டும் என்பதால் அவர்கள் தினமும் இரண்டு மணி நேரம் எழுதப் போவதாகக் கூறும் எழுத்தாளராக நான் எப்போதும் இருந்ததில்லை. இது எனக்கு ஒத்து வராது. நான் மிகவும் வெறித்தனமாக இயற்கையோடு ஒருங்கிணைந்து இருக்கிறேன்.

ரட்டர் : செயல்முறைக்கும் படிவத்திற்கும் இடையில் செயல்படும் உங்கள் எழுத்து வேலையில் இரண்டையும் சிறப்பாக இணைத்துவிடும் தன்மை உள்ளதா? உங்கள் நாவல்கள் குறிப்பாக சிக்கலானதாக உணரப்படுகின்றன; நீங்கள் ஒரு பெரிய உரையுடன் தொடங்கி அதைக் குறைக்கிறீர்களா அல்லது அவற்றை துண்டு துண்டாக வைக்கிறீர்களா?

ஸாம்ப்ரா : செயல்முறை எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும், மேலும் ஒவ்வொரு புத்தகமும் அதன் சொந்த வடிவத்தை பரிந்துரைக்கும். BONSÁI என்பது கச்சிதமாக ஒருங்கிணைந்து, பிறகு, நேர்த்தியாக கத்தரிக்கப்பட்ட ஒரு நாவல். ஒரு கட்டத்தில் அது ஒரே நேரத்தில் பல வேறுபட்ட புத்தகங்களாக மாறும் தன்மை இத்தகையதுதான். THE PRIVATE LIFE OF TREES ஒரு விதத்தில் சிம்போனிக் நாவல், இது ஒரு பிறை போல வளரும் ஒலியின் தன்மையானது. நான் எழுதும் போது என் பல்வேறு உள்ளுணர்வுகள் எனக்குள் வெடிக்கின்றன. கிளாரிஸ் லிஸ்பெக்டருக்கு ஒரு வகை எழுத்துமுறை உள்ளது, அது குறித்து அவர் சொல்லும்போது, ‘இது மிக எளிதாக வருகிறதே, நான் சந்தேகப்பட வேண்டும்..’ என்று அதற்காக மெனக்கெடுவாராம். WAYS OF GOING HOME வடிவத்திற்காக நான் கடுமையாக தேட வேண்டியிருந்தது. முதல் பத்தியை எழுதி தலைப்பைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்பு நான் இரண்டு வருடங்களாக என் தலையில் புத்தகத்துடன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். பின்னர் நான் புதிதாக ஆரம்பித்தேன், அதை ஒரு பெரிய நீட்டிப்பில் எழுதினேன், ஆனால் நிச்சயமாக அந்த பதிப்பில் முந்தைய மன பதிப்புகள் அனைத்தும் இருந்தன என்பது ஆசுவாசம்.

ரட்டர் : நீங்கள் ஒரு புத்தகத்தை முடித்தவுடன், ஒரு புதிய புத்தகத்தை உடனே தொடங்க விரும்புகிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன், ஏனென்றால் ஒரு புத்தகம் முடிந்தவுடன், அது இனி உங்களுக்கு சொந்தமானது அல்ல என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்…

ஸாம்ப்ரா : ஒரு புத்தகத்தை வெளியிடுவது ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பது போன்றது என்று மக்கள் அடிக்கடி கூறுகிறார்கள், ஆனால் அது உண்மையல்ல. உங்கள் குழந்தைகளை வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது இது போன்றது என்று நான் நினைக்கிறேன். மிக நிச்சயமாக, உங்கள் குழந்தைகள் நன்றாக நடத்தப்பட வேண்டும், நேசிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள், ஆனால் நீங்கள் அவர்களை வளர்த்துவிட்டீர்கள் என்ற உணர்வும் இருக்கிறது, நீங்கள் அவர்களை உலகிற்கு வெளியே செல்ல அனுமதித்தீர்கள், எனவே இப்போது நீங்கள் உண்மையிலேயே அக்கறை காட்டுவது நீங்கள் வளர்க்கும் அடுத்த குழந்தையைத்தான்.

ரட்டர் : 2011 ஆம் ஆண்டில், உங்கள் முதல் நாவலான BONSÁI இயக்குனர் கிறிஸ்டியன் ஜெமெனெஸால் ஒரு திரைப்படமாக உருவாக்கப்பட்டது, மேலும் அடிப்படை அம்சம் தக்கவைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தழுவலில் பெரும்பாலான அமைப்புகள் மாற்றப்பட்டன…

ஸாம்ப்ரா : BONSÁI ஒரு படமாக மாற்றப்பட்டபோது, இயக்குனர் அவர் விரும்பியதைச் செய்தார், அது நன்றாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் நானும் ஒரு இழப்பின் உணர்வை உணர்ந்தேன்.

ரட்டர் : ஆகவே, அந்தக் குழந்தைகளை வெளி உலகிற்குச் செல்ல அனுமதிப்பது கடினம்தானே?

ஸாம்ப்ரா : என்னைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு நாவலின் வரைவுகளிலும் கூட, கடைசி நிமிடம் வரை மாற்றங்களைச் செய்கிறேன்; எனது வெளியீட்டாளர்களிடம் எனக்கு பெரும் நற்பெயர் இருக்க வேண்டும். இந்த செயல்முறையின் இறுதிப் பகுதியைப் பற்றி நான் நம்பமுடியாத அளவிற்கு பதற்றத்துடன் இருக்கிறேன், குழந்தை வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு கடினமாக உள்ளது. என்றாலும்…

ரட்டர் : பூம் சகாப்தத்தின் ‘மொத்த நாவல் உலகம்’ என்று அழைக்கப்படுவதற்கு ஒரு காலத்தில் லத்தீன் அமெரிக்கா பிரபலமானது. கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸின் ONE HUNDRED YEARS OF SOLITUDE மற்றும் மரியோ வர்காஸ் லோசாவின் CONVERSATION IN THE CATHEDRAL போன்றவை அதன் மொத்த இடத்தையும் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் புத்தகங்கள். இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில், நாவல் சிறியதாகவும், துண்டு துண்டாகவும், சுவாரஸ்யமான முறையில் வலைப்பின்னலாக வடிவமைக்கப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது. உங்கள் புத்தகங்கள் இணைக்கப்பட்ட முழுமையை உருவாக்குவதாகக் கருதுகிறீர்களா? BONSÁI இன் கதாநாயகர்களுக்கும், PRIVATE LIFE OF TREES, ஜூலியன் மற்றும் ஜூலியோவிற்கும் இடையே வெளிப்படையான தொடர்பு இருக்கிறதா?

ஸாம்ப்ரா : ஒரு வாசகனாக, என் புத்தகங்களை ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டதாக புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். எனது முதல் இரண்டு நாவல்கள் மிகவும் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் PRIVATE LIFE OF TREES என்பது BONSÁI க்கு எதிராக எழுதப்பட்ட ஒரு நாவல் என்று நான் நினைக்கிறேன். இது செயல்படும் முறை என்னவென்றால், THE PRIVATE LIFE OF TREES இன் கதாநாயகனான ஜூலியன், BONSÁI ஐ எழுதினார். மேலும் இதுபோன்ற ஒரு குறுகிய மற்றும் விசித்திரமான புத்தகத்தை எழுதியதற்காக அவர் தன்னைப் பற்றி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். அவர் அதை தனது மனைவியிடம் காட்ட விரும்புகிறார், ஆனால் அவரது மனைவி ஒருபோதும் வீடு திரும்புவதில்லை, அவர் எழுதிய புத்தகத்தை விட மிக முக்கியமானது, அது.

சிறந்த லத்தீன் அமெரிக்க நாவலைப் பொறுத்தவரை, அல்லது ஒருவேளை நாம் அதை ‘சர்வாதிகார நாவல்’ என்று அழைக்கலாம், எனக்கு அவ்வளவு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. இது ஒரு கவனம் பெற்ற குழுவால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தயாரிப்பு போன்ற மிக உயர்ந்த உள்நோக்கம் மற்றும் பிரதிநிதித்துவத்தை முன்வைக்கிறது. இதுபோன்ற வெளிப்பாடுகளை நான் எப்போதும் சந்தேகிக்கிறேன். WAYS OF GOING HOME என்பது ஒரு நாவல், இது சில நிகழ்வுகளை அணுகும் வழிகளைக் காட்டிலும் நிகழ்வுகளைப் பற்றி குறைவாகவே உள்ளது. ஆனால் நான் வெளியேறும்போது எழுத விரும்புவது என்னவென்று எனக்கு எப்போதும் தெரியவில்லை. நான் எப்போதுமே ஒரு படத்திலிருந்தே ஆரம்பிக்கிறேன், பின்னர் ஒரு புத்தகத்தை எழுதுவது ஒரு உள்ளார்ந்த இடத்திற்குத் திறக்கும் ஒரு செயல்முறையாக நான் கருதுகிறேன், நிச்சயமற்ற தன்மைக்கு தன்னைக் கொடுப்பேன். ஒரு புத்தகம் ஒருபோதும் நீங்கள் முதலில் வைத்திருந்த கருத்தை ஒத்திருக்காது.

ரட்டர் : உங்கள் எழுத்துக்கள் அனைத்திலும், குறிப்பாக உங்கள் நாவல்களில், கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையில் மிகவும் ஆற்றல்மிக்க உறவு உள்ளது. கதாநாயகன் தனது நண்பரான கிளாடியாவுடன் தேசிய அரங்கத்தில் நடந்து செல்லும் WAYS OF GOING HOME -ல் அந்த பிரதான பத்தியில் நான் குறிப்பாக யோசித்து வருகிறேன், மேலும் அவர் பல்வேறு வகையான நினைவகங்களை தன்னைச் சுற்றியுள்ள பௌதீக இடத்துடன் ஒரு உரையாடலாக இணைக்கத் தொடங்குகிறார். அந்த உரையாடல். இரண்டு பக்கங்களுக்கு மேல், நீங்கள் குறைந்தது ஐந்து கால அவகாசங்கள் அல்லது கதை காலவரிசைகளை ஒன்றிணைக்க முடிகிறது: நடைபயிற்சி மற்றும் உரையாடலின் தற்போதைய தருணம், அருகிலுள்ள பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த கதாநாயகனின் தனிப்பட்ட நினைவுகள், தேசிய அரங்கத்தின் கூட்டு வரலாறு பினோசேவின் சர்வாதிகாரத்தின் போது சித்திரவதை தளம், மற்றும் கிளாடியாவின் அரங்கத்தின் முதல் நினைவுகள்: அவரது பெற்றோருடன் குழந்தைகள் இசை நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வது. இறுதியாக, பெற்றோரின் பரம்பரை விவரிப்பு அதன் வழியை நோக்கிச் செல்கிறது. தங்கள் மகளை கச்சேரிக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது, அவர்கள் பதற்றத்துடன் பார்த்து, அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரங்கத்தின் உருவத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவும், குழந்தைகளின் சிரிப்போடு உயிருடன் இருக்கவும் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். அந்த இடத்தின் இருண்ட வரலாற்றால் அவர்கள் ஆழ்ந்த கலக்கத்தில் உள்ளனர். அடுக்கும் நேரம், இடம் மற்றும் அகநிலைகளின் இந்த செயல்முறை உங்கள் வேலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முக்கியமாகத் தெரிகிறது.

ஸாம்ப்ரா : அந்த காட்சி புத்தகத்தில் மிகவும் இயல்பாக வெளிவந்தது என்று நினைக்கிறேன். இப்போது நீங்கள் ஐந்து வெவ்வேறு காலவரிசைகளின் அடுக்குகளைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறீர்கள், நான் அதை முதல் முறையாக நினைத்திருக்கிறேன் என்று சொல்ல வேண்டும், ஏனென்றால் இது பதினெட்டு வயதில் இருந்தபோது கடந்த காலத்தை உருவாக்க முயற்சித்த விதத்தில் இருந்து வந்த ஒன்று, வயது. கடந்த காலம் நம்முடையதல்ல என்ற எண்ணம், அதைப் பற்றி எழுதுவதால் வரும் முறையற்ற உணர்வு எனது புத்தகங்களின் தொடர்ச்சியான கருப்பொருள். எனக்கு சுமார் பன்னிரண்டு வயதாக இருந்தபோது, தேசிய நிறுவனத்திற்குச் செல்ல நான் தினமும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது, அங்கு நான் சாண்டியாகோ நகரத்தில் உள்ள பள்ளிக்குச் சென்றேன். சில நேரங்களில் நான் என் பெற்றோர் காலையில் புறப்படுவதற்காகக் காத்திருப்பேன், பின்னர் நான் நகரத்திற்குச் செல்வேன், ஆனால் பள்ளிக்குச் செல்வதில்லை. என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது போன்ற நகரத்தின் வழியே நானே நடப்பதை நான் மிகவும் விரும்பினேன்: அரசியல் நிலைமை அவசியமில்லை, ஆனால் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது, தெருவில், மக்களிடமிருந்து மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்த இந்த மக்கள் அனைவருமே பிரச்னைகள் நிறைந்தவர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆழமாக இருந்தாலும் அவர்கள் ஒரே மக்கள். பின்னர் நான் குறிப்பாக ஒரு நாளை நினைவில் வைத்திருக்கிறேன் – ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நான் கண்ணீரை வெடிக்கப் போகிறேன், பின்னர் திடீரென்று (நிச்சயமாக, நான் இப்போது உங்களிடம் இதைச் சொல்லும்போது அது ஒருவித உத்வேகம் போல் தெரிகிறது, ஆனால் விஷயங்கள் இல்லை ‘ நிஜ வாழ்க்கையில் அப்படி இல்லை, அவர்கள் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் இருப்பதைப் போல நேர்கோட்டுடன் இல்லை) இந்த மக்கள் அனைவருக்கும் வாழ்க்கை இருந்தது, அனைவருக்கும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது, அனைவருக்கும் பிரச்சினைகள் உள்ளன, அவர்கள் அனைவரும் பசியுடன் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள் என்பதை நான் முதன்முறையாக உணர்ந்தேன் ஒரு சாண்ட்விச் சாப்பிட எண்ணுவார்கள், அல்லது அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினர் வீட்டிற்கு வருவதற்காகக் காத்திருக்கலாம், பின்னர் அவர்கள் ஒன்றாக இரவு உணவருந்தலாம், இந்த உணர்வு என் புத்தகங்களில் மிகவும் இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருவேளை நான் இதை உங்களுக்குச் சொல்லக்கூடாது, ஆனால் எனது புத்தகங்களில் ஆயிரம் தடவைகள் நான் இதே உணர்தலுக்கு வந்துவிட்டேன்: இது வீட்டிற்கு செல்லும் வழிகளின் முடிவு, இது போன்சாயின் முழு முன்மாதிரி, இது வலியின் நியாயத்தன்மையின் பிரதிபலிப்பு, இது எனது ஆவணங்களில் கடைசி கதையை உயிரூட்டுகிறது. இறுதியில், உங்களை மற்றவர்களுக்குப் பதிலாக வைக்கும் உணர்வு இது. இது இன்று கிட்டத்தட்ட ஒரு கிளிஷே போல் தெரிகிறது. ஆனால் இன்னும் குறிப்பாக, உங்களை மற்றவரின் இடத்தில் நிறுத்துவது சாத்தியமற்றது, உங்கள் தந்தையின் இடத்தில், சித்திரவதை செய்யப்பட்ட ஒருவரின் இடத்தில் அல்லது உண்மையான பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குழந்தைகளின் இடத்தில் உங்களை வைத்துக்கொள்ள இயலாமை. இவை அனைத்தும் தயக்கத்தின் சூழலை உருவாக்குகின்றன, அங்கு உண்மையும் நேர்மையும் முடிவில்லாத தேடலில் சிக்கிக் கொள்கின்றன. கடந்த காலத்தை நீங்கள் அனுபவித்ததாக நினைத்ததல்ல என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது போன்றது. இது மிகவும் சிக்கலான மற்றும் வேதனையான விஷயம், ஏனென்றால் இது உங்களைப் பற்றியும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியும் உங்கள் கருத்தை முற்றிலுமாக உயர்த்தும்.

ரட்டர் : உங்கள் நாவல்கள் இசை மற்றும் இலக்கியத்தின் முன்னிலையுடன் துடிக்கின்றன: உங்கள் முழு வேலை அமைப்பிலும் புத்தகங்கள் மற்றும் வாசிப்புச் செயல்பாட்டில் தொடர்ச்சியான ஆர்வம் உள்ளது, மேலும் இலக்கியம் அடையாளம் மற்றும் உறவுகளை பாதிக்கும் விதம், உங்கள் எழுத்தில் இடைச்செருகலாக எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

ஸாம்ப்ரா : எனது எல்லா புத்தகங்களிலும், குறிப்பாக BONSÁI ஐ படிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடனும், வாசிப்பு மற்றும் யதார்த்தத்தின் இணையான உலகங்களை இணைப்பதற்கான ஏக்கத்துடனும் நிறைய தொடர்பு இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். இது வாசிப்பின் ஏமாற்றத்தைப் பற்றியது. அடையாளத்தின் நிரந்தர மாயையாக இது இலக்கியத்தைப் பற்றியது, அது எப்போதும் உங்களைக் காட்டிக் கொடுக்கிறது, ஏனென்றால் அது எதையாவது உங்களைப் பார்க்க உங்களைத் தூண்டுகிறது; இது ஆரம்பத்தில் எல்லாவற்றையும் ஒப்படைக்காது. நீங்கள் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்காத ஒன்றைத் தேட இது உங்களைத் தூண்டுகிறது, அதே நேரத்தில் அதைக் கண்டுபிடிப்பதற்கான முழுமையான அவசியத்தை இது உங்களுக்கு உணர்த்துகிறது. எனவே BONSÁI இல் ஆசிரியர்கள் மற்றும் இசையின் இருப்பு மிகவும் இயல்பானது என்று நான் நினைக்கிறேன், பின்னர் அங்கிருந்து அது எல்லா வகையான திசைகளிலும் திறக்கப்பட்டது. புத்தகங்கள் உங்களிடம் ஒரு அடையாளத்தை வைக்கின்றன, மேலும் அவை பழக்கமாகின்றன. நான் சந்திக்காத நபர்களுக்கு நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்; எடுத்துக்காட்டாக, குஸ்டாவ் ஃப்ளூபர்ட். இது சம்பந்தமாக, நான் முக்கியமான வாழ்க்கை முடிவுகளை எடுத்துள்ளேன். இப்போது நான் சத்தமாகச் சொல்வது பயங்கரமானது. ஃப்ளூபர்ட் என் முகத்தில் சிரிப்பார் என்று நான் பந்தயம் கட்டுகிறேன்!

ரட்டர் : உங்கள் நாவல்களைப் படிக்கும்போது நான் பெயரிடக்கூடிய பல ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் நான் குறிப்பாக மரியோ லெவ்ரெரோ மற்றும் கிளாரிஸ் லிஸ்பெக்டரைப் பற்றி சிந்திக்கிறேன்.

ஸாம்ப்ரா : மரியோ லெவ்ரெரோவின் படைப்பு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும், அவரைப் படிப்பது ஒரு வெளிப்பாடு. அவர் எப்போதும் ஜூலியோ ரமோன் ரிபைரோவுடன் என் மனதில் இணைந்திருப்பதால் நான் அவற்றை ஒரே நேரத்தில் படித்தேன். அவை முற்றிலும் வேறுபட்டவை, ஆனால் அங்கே பகிரப்பட்ட உணர்திறன் மற்றும் நகைச்சுவை உணர்வும் இருக்கிறது. நான் என் வாழ்க்கையில் கிளாரிஸ் லிஸ்பெக்டரைப் படித்தேன். நான் படித்த அவளது முதல் கதை ‘காதல்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவளுடைய உளவியல் ஊடுருவலையும், அவளது நகைச்சுவை உணர்வையும் நான் பாராட்டுகிறேன், இது ஃப்ளூபர்ட்டின் கிளாசிக்கல் நகைச்சுவை போன்ற நெருக்கமான கவனிப்பின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ரட்டர் : உங்கள் வேலையைப் புரிந்துகொள்வதில் நகைச்சுவையான உணர்வு மிகவும் முக்கியமானது.

ஸாம்ப்ரா : இந்த வார்த்தையின் பரந்த அர்த்தத்தில் நான் நகைச்சுவையில் ஆர்வமாக உள்ளேன், ஸ்லாப்ஸ்டிக் தன்மை கொண்ட பெருங்களிப்பு அல்ல அது, உங்களை புரிந்து கொள்ள அனுமதிக்கும் தூர உணர்விலிருந்து வெளிப்படும் நகைச்சுவை. வாழ்வியல் ரீதியாக இதைப் பார்க்கும்போது, நான் நகைச்சுவை உணர்வை இழந்துவிட்டேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை, அது எப்போதும் எங்கோ இருந்தது, ஆனால் என் இளமை பருவத்தில் நான் கவிதையை ஒரு பயங்கரமான தீவிரத்தோடு அணுகினேன். எனக்கு நாவல்கள் எழுதுவது என் நகைச்சுவை உணர்வை மீட்டெடுப்பதில் மிகவும் முக்கியமானது. அதாவது, ஒன்று முதல் பத்து வரை வேலை செய்தால், நகைச்சுவை என்பது பத்தாம் நிலை என்றால், என்னைப் பொறுத்தவரை ஒன்று என்பது வேறு ஒரு நிலை. இந்த முரண்பாட்டைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் முக்கியமானது. நீங்கள் நிலைகள் வழியாக மேலும் கீழும் செல்ல முடியும், பின்னர் திடீரென மற்றொரு திசையில் செல்லலாம்.

ரட்டர் : நகைச்சுவைக்கும் மெட்டா-இலக்கிய விளையாட்டுகளுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறதா, எழுத்தாளர் வாசகரிடம் ‘கண் சிமிட்டுகிறார்’ என்று கூறப்படும்போது? உங்கள் உரைநடை அதன் பாலுணர்வை லேசாக அணிந்துகொள்கிறது, மேலும் உங்கள் நாவல்கள் ஆரோக்கியமான அளவிலான ஏமாற்றத்துடன் படமாக்கப்படுகின்றன.

ஸாம்ப்ரா : இத்தாலிய எழுத்தாளர் டினோ புசாட்டி மற்றும் அவரது நாவலான THE TARTAR STEPPE, இது பல வழிகளில் ஒரு அருமையான புத்தகம். மறுபுறம், உங்களிடம் இட்டாலோ ஸ்வெவோவின் ZENO’S CONSCIENCE உள்ளது, இது அற்புதமாக தன்னை முற்றிலும் முரண்பாட்டின் மூலம் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. அல்லது உங்களிடம் எலியாஸ் கனெட்டி மற்றும் ராபர்டோ போலானோ ஆகியோரின் புத்தகங்கள் உள்ளன – போலானோ, கனெட்டியின் AUTO DA FÉ ஐ மிகவும் ஆச்சரியத்துடன் படித்தார் என்று நினைக்கிறேன். 2666 இல் இலக்கிய விமர்சகர்களைப் பற்றி போலானோ எழுதுவதைப் போல, ஒரு கதாபாத்திரத்தை முழுவதுமாக திருகாமல் நீங்கள் கேலி செய்ய முடியும். மாநாடுகளில் கலந்துகொள்ள உலகெங்கும் பயணம் செய்யும் அசிங்கமான கல்வியாளர்களைக் காட்டிலும் மோசமான அல்லது குறைவான சுவாரஸ்யமான ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆனால் அந்த உலகத்தை சுவாரஸ்யமானதாகவும், வேடிக்கையானதாகவும் மாற்றுவதற்கு போலானோ நிர்வகிக்கிறார். இது நகைச்சுவைக்கான ஒரு உன்னதமான, செர்வாண்டிய அணுகுமுறை.

ரட்டர் : ஒரு மட்டத்தில் முரண்பாடாகச் செயல்படும் எந்த எழுத்தாளர்களையும் குறிப்பாகச் சிந்திக்க முடியுமா?

ஸாம்ப்ரா : எனக்கு மெட்டா-இலக்கிய விளையாட்டுகள் ரொம்பவும் பிடிக்கும். ஆனால் நான் எப்போதும் நகைச்சுவையாக, ‘மாசிடோனியோ பெர்னாண்டஸ், ஆண்டுக்கு ஆறு மாதங்கள் எனக்கு பிடித்த எழுத்தாளர்’ என்று கூறுகிறேன், ஏனெனில் அவரது முரண்பாட்டின் இடைவிடாத தாக்குதலில் இருந்து எனக்கு ஒரு இடைவெளி தேவைப்படுகிறது. ஃபெர்னாண்டஸ் எப்போதும் உருகுவேய எழுத்தாளர் பெலிஸ்பெர்டோ ஹெர்னாண்டஸுடன் சேர்ந்து பழகுவார், ஆனால் அவர்கள் மிகவும் வித்தியாசமான எழுத்தாளர்கள், துல்லியமாக ஃபெலிஸ்பெர்டோ ஒருபோதும் வாசகரைப் பார்த்து சிரிப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாறாக, அவர் தனது வாசகர்களுக்கு ஒரு வேடிக்கையான கதையைச் சொல்கிறார், அவர்களுடன் சேர்ந்து சிரிக்கிறார். ஆனால் நான் இன்னும் மாசிடோனியோவை விரும்புகிறேன்.

ரட்டர் : நாம் நம்மை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறோமா? இலக்கியத்தில் நாம் அதிகம் சிரிக்க வேண்டுமா?

ஸாம்ப்ரா : இந்த வார்த்தையின் பரந்த அர்த்தத்தில், நகைச்சுவை என்று நாம் அழைக்கும் முதல் அளவீடு இல்லாமல் இலக்கியம் இருக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அதே சமயம், உங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நீங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும், அதே வசதியான கதையிலிருந்து குறைந்தபட்சம் கொஞ்சம் கூட பின்வாங்கவில்லை என்றால் உங்களைப் பற்றி எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியாது.

***

மெடாஃபிக்சன் எழுத்தின் வெற்றிகாரமான அடையாளமாக விளங்கும், அலெஹாந்த்ரோ ஸாம்ப்ரா (Alejandro Zambra -1975) ஒரு சிலியன் கவிஞர், சிறுகதை எழுத்தாளர் மற்றும் நாவலாசிரியர். தற்கால இளம் லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளரான இவர், 2010 ஆம் வருடம் உலகப்புகழ் பெற்ற இலக்கிய இதழான கிராண்டாவால் சிறந்த ஸ்பானிஷ் மொழி எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1970கள் மற்றும் 1980 களில் சிலியில் வளர்ந்த தனது எண்ணங்களை ஸாம்ப்ரா தனது நெருங்கிய நண்பருடன் ஒரு பத்திரிகை நேர்காணலில் விளக்கும்போது, “அத்தகைய நேரத்தில் வளர்ந்த தன்னையும் தனது தலைமுறையையும் “சர்வாதிகாரத்தின் குழந்தைகள்” என்று கருதுகிறார். சர்வாதிகாரி அகஸ்டோ பினோஷேவின் அதிகாரத்திற்குப் பிறகு அவரது வாழ்க்கை எப்படி மாறியது என்பதை, “தொண்ணூறுகள் கறைபடிந்த காலம் சர்வாதிகாரம், அந்த முட்டாள்தனமான சொற்பொழிவுகள் அனைத்தையும் திணிக்க முயன்றன, அந்த சொற்பொழிவுகள் எம்மை பெரும்பாலும் அழித்துவிட்டன.” என்று சொல்கிறார்.

ஸாம்ப்ரா தனது எழுத்து வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தை விவரிக்கும்போது, “உண்மையில் நான் எழுத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததாக நான் நினைக்கவில்லை. எழுத்துதான் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தது” என்கிறார். உரைநடையைத் தொடர்ந்து, கவிதை எழுதத் தொடங்கும்போது, காணப்பட்ட நேர்காணலில், நிக்கனோர் பர்ரா, ஜார்ஜ் டெய்ல்லியர், கோன்ஸலோ மில்லன் மற்றும் என்ரிக் லின் போன்ற ஆளுமைகளின் தாக்கங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார். மேலும் அவரது சுருக்கமான நாவல்கள் அவற்றின் கவிதை இயல்புகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்கவை. அவர் தனது நாவல்களில் மெட்டாஃபிக்சனை வெற்றிகரமாக பயன்படுத்தியதற்காக அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறார். ஸாம்ப்ராவின் சிறுகதைகள் மற்றும் கட்டுரைகள் நியூ யார்க்கர், பாரிஸ் ரிவ்யூ போன்ற புகழ்பெற்ற பத்திரிகைகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

ஸாம்ப்ராவின் முதல் நாவலான போன்சாய் சிலியில் அதிக கவனத்தை ஈர்த்தது இது 2006 ஆம் ஆண்டில் ஆண்டின் சிறந்த நாவலுக்கான சிலி விமர்சகர்கள் விருதைப் பெற்றது. மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க சாண்டியாகோ செய்தித்தாள் El Mercurio பாராட்டியதால், இந்தநாவல் உலக மொழிகளின் கவனம் பெற்று பல்வேறு மொழிகளில் வெளிவந்தது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்த நாவல், கிறிஸ்டியன் ஜிமினெஸ் இயக்கத்தில் திரைப்படமாக அதே பெயரில் வெளிவந்தது. மேலும் 2011 இல் கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு பெரும் கவனம் பெற்றது.

அவரது இன்னொரு நாவலான Ways of Going Home பினோசே சர்வாதிகாரத்தின் கீழ் ஸாம்ப்ராவின் குழந்தை பருவ அனுபவத்தை பெரிதும் ஈர்க்கிறது. கட்டுப்பாடான சர்வாதிகாரத்தின் போது வளரும் ஒன்பது வயது சிறுவனின் நினைவாற்றலுக்கும் கதையை எழுதும் கதை சொல்பவரின் வாழ்க்கைக்கும் இடையே சுழலும் இந்த நாவல், மெட்டாஃபிக்சன் என்பதற்கான சிறந்த உதாரணமாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

அவரது மனைவி மெக்சிகன் எழுத்தாளரான ஜாஸ்மினா பரேரா. இவர்களுக்கு ஒரு மகன் உள்ளார்.

***

சாமுவேல் ரட்டர் ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்போர்னைச் சேர்ந்த எழுத்தாளரும் மொழிபெயர்ப்பாளரும் ஆவார். அவரது படைப்புகள் பல்வேறு புகழ்பெற்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்துள்ளன. அவர் ஐந்து நாவல்களை மொழிபெயர்த்துள்ளார் மற்றும் அவரது படைப்புகளுக்கு ஆங்கில PEN அமைப்பு மொழிபெயர்ப்பு விருது தந்து அங்கீகரித்துள்ளது. தற்போது அவர் டென்னசியின் தலைநகரான நாஷ்வில்லில் வசிக்கிறார்.

***

நன்றி : ஒயிட் ரெவ்யூ இதழ்