சாரா வாட்டர்ஸ் (Sarah Waters) -ன் The Night Watch வேறு வேகத்தில், ஆனால் அதே விடாப்பிடியான உந்துவிசையில் நகர்கிறது. இந்தச் சிக்கலான,அழகிய நாவல் அதிவேகத்தில் பறப்பதில்லை. அது நான்கு கதாபாத்திரங்களை 1947 முதல் 1941 வரையிலான காலகட்டத்தின் மூன்று பகுதிகளுக்கு அழைத்துச் செல்வதால்,போருக்குப் பிந்தைய நாட்களில் இருந்து போருக்கு முந்தைய லண்டன் நோக்கிப் பயணிப்பதால் ஆழ்சிந்தனையைத் தூண்டக் கூடியதாக, மந்த வேகத்தில் நகர்வதாக இருக்கிறது. ஆனால் வைல்டின் நாவலைப் போலவே, யார் இந்த மனிதர்கள், அவர்கள் வாழ்க்கை எது, எதற்காக இப்படி இருக்கிறது எனத் தெரிந்து கொள்ளும் பசி, முக்கியத்தும் வாய்ந்த உயிர்ப்புடன் இயங்கும் உலகைப் படைக்கிறது. மேலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் அறிந்து வைத்திருக்கு மனிதர்களை வடிவமைத்த காரணிகளையும், அது உருவாக்கிய தாக்கங்களையும், துண்டுகளாக இணைத்துத் தெரிந்து கொள்கிறோம்.

என் மனதுக்கு, ஏறக்குறைய இது ஒரு தனி திருப்தியைத் தருகிறது. என் உடல்நிலையை மோசமாக்கியது எது? எனது கணவர் பிரிந்து செல்வதற்கு உந்துதலாக இருந்தது என்ன? என்பது போன்ற சில வாழ்க்கைச் சூழலுக்கு எவ்வாறு வந்து சேர்ந்தோம் என்கிற தெளிவான பார்வை இல்லாதபோது, அனைத்தும் சீர்குலைவதுபோல தோன்றும் தருணங்களில் பின்னோக்கிய கதையாடல் ஒருவிதத் தெளிவை மீட்டுத் தருகிறது. கண்டுபிடிக்க இயலாது எனக் கருதியதை மீண்டும் கண்டுபிடித்துத் தருவதில் இது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இதற்குத் தடயவியல் குணநலன் உண்டு. கடந்த காலத்தை ஒளியூட்டி,நிகழ்வுகளில் பங்கு பெறும் கதாபாத்திரங்களை விட, வாசகரை அதிகம் தெரிந்தவராக்குகிறது.

இந்த மனச்சோர்வு உணர்வில் மீட்சிக்கும் ஒரு பங்குள்ளது. தலைகீழ் கதையாடல் அதன் முகப்பிலேயே நம்பிக்கையை வரவழைக்கிறது. ஏனென்றால் பின்னோக்கிச் செல்வது ஒருவகையான அப்பாவித்தனத்திற்குத் திரும்புவதைச் சுட்டுகிறது. ஆனால் இது நம்பிக்கை வரவழைப்பதையும், நம்பிக்கையை மறுப்பதையும் சரிசமமாகச் செய்கிறது. வைல்ட், வாட்டர்ஸ் இருவரின் நாவல்களிலும் இது முற்றிலும் உண்மை.

The Night Watch-ன் கதாபாத்திரங்கள் சோர்வடைந்த, குண்டுகளால் சீர்குலையப்பட்ட, திவாலான பிரிட்டனில் வாழ்கின்றனர். அந்தக் காதாப்பத்திரங்கள் சோர்வடைந்து, தளர்ந்துபோய், பேய்களாய் சுற்றுகிறார்கள்.அதன் கதையாடல், அக்கதாபாத்திரங்களை ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அவர்கள் வீரியமானவர்களாகவும், உறுதியான நோக்கம் கொண்டவர்களாகவும் இருந்த சந்தர்ப்பத்தில் விடுகிறது. போர் இன்னும் நான்கு வன்முறை நிறைந்த ஆண்டுகளுக்கு இழுத்துச் செல்லும் என்ற உண்மை அப்போது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. All the Birds singing நாவலின் கதைசொல்லியான ஜேக், தனது வலிமிகுந்த கதையை, வீட்டில் தனது குடும்பத்தில் நிறைவு செய்கிறாள். ‘நான் எப்போதும் இங்கேயே இருப்பேன்’ எனும் நம்பிக்கை வாய்ந்த உறுதியுடன்முடிக்கிறாள். எனது சொந்த நாவலிலும், திருச்சபை பாதிரியால் சொல்லப்படும் கதை, வெளிப்படையான வாய்ப்புகள் நிறைந்த இடத்தில் முடிகிறது. பாதிரி தன் திருச்சபையைச் சேர்ந்த ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அனைத்தும் மோசமாகப் போகலாம் என்று அதுவரை கற்பனை செய்து வைத்திருந்த எதுவும் நடைபெறாது என்ற ஆறுதலான எண்ணத்துடன் இருக்கும் போது கதை முடிவுறுகிறது. ஆனால் நிச்சயமாக அப்படி நடக்காது. அவர்கள் என்ன செய்வார்கள் என்பதும் நமக்குத் தெரியும். பின்னோக்கிச் செல்வதனால் நாம் காட்ட விரும்பும் அப்பாவித்தனம் என்பது அவர்கள் இழப்பின் வீரியத்தை வெளிக்காட்டுவதற்காக மட்டுமே.

இது என்னை மார்டின் அமிஸ் (Martin Amis) -ன் Time’s Arrow பற்றியும் சிந்திக்க வைக்கிறது. எதிர்த்திசை காலவரிசையைப் பயன்படுத்தியிருக்கும் பெரும்பாலான நாவல்களில் கதை பின்னோக்கிச் சொல்லப்படும், ஆனால் நிகழ்வுகள் வழக்கமான பாணியில் செல்லும். உங்களுக்கு பசிக்கும். நீங்கள் சாப்பிடுவீர்கள். உங்கள் வயிறு நிரம்பும். ஆனால், அமிஸுடைய உலகில் எல்லாமும் பின்னோக்கியதாக இருக்கும். வாழ்வின் ஒவ்வொரு துகளும். உங்கள் வயிறு நிரம்பி இருக்கும், நீங்கள் சாப்பிடுவீர்கள், உங்களுக்குப் பசிக்கும்.இந்த வகையில் கதாநாயக வாழ்க்கை முதிய வயதில் இருந்து பிறப்பு நோக்கி அவிழ்க்கப்படும். தலைகீழ் காரண, விளைவுகளால் தினசரி நிகழ்வுகளே விநோதமாகத் தோன்றும். (வேறு எந்த நாவலும் இதுபோன்ற ஆழமான முயற்சியை தலைகீழ் கதையாடலில் எடுத்ததில்லை. பிலிப் கே.டிக் (Philip K. Dick) -ன் Counter Clock Work ஒரு அளவுக்குச் செய்தது. ஆனால் இலகுவாக, திட்டவட்டமாகச் செய்தது.

Time’s Arrow – ல் ஒரு மீட்சி இடம் பெறுகிறது. ஆனால் கடுமையான, சங்கடங்கள் நிறைந்த மீட்சி. கதாநாயகன் ஒடிலோ ஒரு மருத்துவன். யூத இன அழிப்புக்குத் துணைபோனவன். பின்னோக்கிய கதையாடலில் அவன் படுகொலைகளுக்குத் துணைபோவதில் இருந்து குணமடைந்து, தன் வாழ்க்கையை மீட்டெடுக்கிறான். ஆஷ்விட்ஸுக்கு (வதைமுகாம் பகுதி) அவன் செல்லும்போது, அங்குள்ள கைதிகள் உயிருடன் கொண்டு வரப்படுகிறார்கள், கொல்லப்படுவதில்லை. அந்த நாவலின் கதைச்சொல்லி ஒடிலோ கிடையாது. ஆனால், அவனுடைய ஊசலாடும் இருப்பு புரிதலில்லாமல் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் கவனிக்கிறது.

மேலும், இந்தக் கூறில் சக்திவாய்ந்த ஒன்று வெளிப்படுகிறது – ஏன் மக்கள் சாப்பிட்டும் பசியாக இருக்கிறார்கள் என்று கதைசொல்லி ஆச்சரியப்படுகிறான். மருத்துவரைப் பார்த்துவிட்டு ஏன் காத்திருப்பு அறையில் அமர்ந்திருகிறார்கள்? இந்தப் புரிந்து கொள்ள முடியாத நடத்தை இன அழிப்பின் அர்த்தமற்ற தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. மனிதர்கள் ஏன் இந்த மாதிரி நடந்து கொள்கிறார்கள்? இந்த நாவலின் காலவரிசை ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பும் அதேநேரத்தில், அது ஒடிலோவை மனிதாபிமானச் செயலுக்குத் தள்ளுகிறது. அது அவனது கொடூரத்தை மறுக்கிறது. இறுதியில் அவனையே மறுத்து, அவன் பிறக்காதபடி தகர்க்கிறது. அதைச் செய்வதன் மூலம் சுத்திகரித்து, பாவத்தை நிவர்த்தி செய்கிறது.

இறுதியில், காலம், திரும்பிப்  பயணிப்பதை கதைசொல்லி புரிந்து கொள்வதால் ஒடிலோ யார் என்பதையும், அவன் என்ன செய்தான் என்பதையும், அவன் செய்ததை நிர்வர்த்தி செய்ய முடியாது என்பதையும் உணர்கிறான். பின்னோக்கிய கதையாடலில் மீட்சியின் இந்தச் சிதைவு, Time’s Arrow -ல் வெளிப்படையாக அமைந்தது தவிர்க்க முடியாதது என நினைக்கிறேன். ஈவி வைல்டினுடைய ஜேக், எப்போதும் அங்கேயே இருக்கப் போவதில்லை, நாம் அவளுக்கு என்ன நடந்தது எனப் பார்த்து விட்டோம். என்னுடைய பாதிரியாரின் ஆறுதலும் வெறுமையானது என்பது நமக்குத் தெரியும்.

தலைகீழ் கதையாடல்கள், வாசகரின் இயல்பான அபிலாஷைகளான எதிர்பார்ப்பு, உந்துதல், நம்பிக்கை, மீட்சி, ‘அடுத்தது என்ன’ என்பவற்றில் ஆர்வம்.. என அனைத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது. அது இந்தத் தூண்டுகோல்கள் எதையும் மறுக்கவில்லை. சொல்லப்போனால் நமது நம்பிக்கைகள் எவ்வளவு அற்பமானது, இருப்பினும் நாம் நம்பிக்கையை விடாமல் எப்படித் திடமாக இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்ட எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்கிறது.

எனது நம்பிக்கைகளையும், வாசிப்பின் தூண்டுதல்களையும் தலைகீழாக மாற்றித் தடைசெய்வதன் மூலம்,‘அடுத்தது என்ன நடக்கப்போகிறது’ என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆசையைவிட, அடுத்து நடக்கப்போகும் விஷயம் தரும் நிறைவை விட, ஆழமான, மிகச் சுவாரஸ்யமான ஒன்று அப்போது வெளிபடுகிறது. The Night Watch-ன் விமர்சகராக அதன் கதாபாத்திரங்கள் பற்றி நான் சொல்வது, ‘அவையல்ல, நாம்தான் நாவலின் இறுதியில் முதிர்ச்சியை, ஞானத்தை, வருத்தத்தை உணர்கிறோம்’ இதுதான் உண்மை. புத்தகம் கீழே வைக்கப்பட்டு விட்டது. ஆனால் நிறைவடையவில்லை.அது தொடர்கிறது. இதற்கு மேல் சாத்தியமில்லை எனக் கருதும் எல்லாவற்றிலும், நமக்குத் தெரிந்த, நன்கு புரிந்து கொண்ட அதற்கு மேல் முன்னோகிய இயக்கம் இல்லை என்றான வாழ்க்கையிலும் அதன் உயிர்ப்பு வெளிபடுக்கிறது. அச்சு இல்லாமல் சுழலும் சக்கரத்தைப்போல.

The Night Watch -ன் முதல் வரியில் வாட்டர்ஸ் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “கே தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொள்கிறாள் : கடிகாரங்களும் கைக்கடிகாரங்களும் நின்றுபோன ஒரு மனிதராகத்தான் நீ ஆகியிருக்கிறாய்.”

நிச்சயமாக, அங்கிருந்து அவளது கதையும் நின்றுவிடுகிறது. மற்றது அனைத்தும் முடிந்த சரித்திரமாகி விட்டது – அதிலிருந்து நாவல் தொடங்குகிறது.