• ஆங்கிலத்தில் : மோட்டோயுகி ஷிபாடா
• தமிழில் : துருவா வாசுதேவன் 

 

ஃபுகுஷிமாவிற்குப் பிந்தைய ‘அரசியல்’ எழுத்தில் *புதிய வகைத் திருப்பத்தை (Genre-Bending) உருவாக்கும் ஜப்பானிய நாவலாசிரியர் ஹிடியோ ஃபுருகாவா உடன் ஒரு நேர்காணல் 

 

ஜப்பானிய மொழியில் எழுதும் புதிய எழுத்துக்களை உதவேகமூட்டி அறிமுகப்படுத்தும் இலக்கிய இதழான Monkey Business இன் ஆசிரியர்கள் மற்றும் இணை நிறுவனர்களான Motoyuki Shibata மற்றும் Ted Goossen ஆகியோரால் நிர்வகிக்கப்படும் ஆசியா சொசைட்டி நியூயார்க் இதழுக்காக எடுக்கப்பட்டது இந்த நேர்காணல் 

ஃபுகுஷிமாவில் பிறந்த நாவலாசிரியர் ஹிடியோ ஃபுருகாவா (Hideo Furukawa 1966 -) ஆவார். இன்று ஜப்பானில் மிகவும் மரியாதைக்குரிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான, அவரது கதை திறமை மற்றும் ஒரு புதிய வகை கதை சொல்லல் அல்லது எந்த வகையிலும் இருக்க மறுக்கும் ஒரு கணிக்க முடியாத அருங்காட்சியகத்திற்கு சமமாக அறியப்பட்டவர், அவரது கதை சொல்லலின் செழுமைக்காகவும், பரிசோதனை செய்வதற்கான விருப்பத்திற்காகவும் அவர் மிகவும் மதிக்கப்படுகிறார்; ஒவ்வொரு புதிய புத்தகத்திலும் அவர் தனது பாணியை மாற்றிக் கொள்கிறார். அவரது Slow Boat என்னும் நாவல் ஹாருகி முரகாமியின்  “A Slow Boat to China”  சிறுகதையின் ரீமிக்ஸ் என்று ஆசிரியர் இதை விவரிக்கிறார். ஃபுருகாவா ஜப்பான் சங்கத்தின் Mystery Writers of Japan Award, ஜப்பான் SF கிராண்ட் பரிசு,  மற்றும் யுகியோ மிஷிமா பரிசை வென்றவர்.  மிக சமீபத்தில், ஃபுருகாவா மார்ச் 2011 பேரழிவு தனது பிறப்பிடத்தை பேரழிவிற்கு உட்படுத்தியது மற்றும் ஜப்பானிய சமுதாயத்தில் வெளிப்படுத்திய பிளவுகள் ஆகியவற்றுடன் அவரது தீவிர எழுத்துச் செயல்பாட்டிற்காக அறியப்பட்டார்.

 

***

 

 ஜப்பானிய புது எழுத்து வகையை அறிமுகப்படுத்தும் Monkey Business இதழ் எண் 4 -ல் உங்கள் பங்களிப்பானது, கென்ஜி மியாசாவாவின்  “The Bears of Mount Nametoko.”  என்ற கிளாசிக் சிறுகதையின் “remix” எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கதைக்கு உங்களை ஈர்த்தது என்ன, உங்கள் மறுபரிசீலனையை “remix” என்று முத்திரை குத்த நீங்கள் ஏன் தூண்டப்பட்டீர்கள் என்பதை விவரிக்க முடியுமா?

கரடிகள்”Mount Nametoko”   கதையில் தோன்றும். ஜப்பானில் கரடிகளை,  மலைகளை (இயற்கை உலகம்) ஆளும் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிடுவார்கள். அவை நகரங்களில் (மனித உலகில்) தோன்றுவதில்லை. இருப்பினும், வேட்டைக்காரர்கள் அந்தத் தொன்மத்தை அலட்சியப்படுத்துகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் மலைகளின் ஒரு பகுதியை நகரங்களில் விநியோகிக்கப்படும் பொருட்களாக மாற்றுகிறார்கள். இங்கு நாம் காண்பது இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான வன்முறைத் தொடர்பு. கரடிகள் என்பது கால்நடைகள் அல்ல, ஆனால் உண்ணப்படும் ஒன்று என்ற உண்மையை நாம் எதிர்கொள்ள வைக்கப்படுகிறோம் , மேலும் இந்த உலகில் தங்களை உயிருடன் வைத்திருக்க இயற்கையிலிருந்து எதையாவது எடுத்துக் கொள்ள மனிதர்கள் தங்களை அனுமதிக்கிறார்கள். கென்ஜி மியாசாவா, எழுத்தாளர் என்ற முறையில், இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மையைப் பற்றி தொடர்ந்து எழுதினார். 2011 இல் ஜப்பான் இயற்கையால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டபோது (The Great East Japan Earthquake) நான், சமகால எழுத்தாளர் என்ற முறையில், கென்ஜி எழுதிய அந்தக் கதைகளை மீண்டும் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

நான் கதைகளை துல்லியமான தரவுகளின் அடிப்படையில் மீண்டும் சொல்ல முடிந்தது, ஏனென்றால் கென்ஜி ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தார்.

அந்த சாத்தியப்பாட்டில், கெஞ்சி எங்களுக்காக உருவாக்கிய கதையை ரீ-மிக்ஸ் செய்கிறேன் என்று தெளிவுபடுத்தினேன்.

 

இசையில் ரீமிக்ஸ்களை நாம் அனைவரும் நன்கு அறிந்திருக்கிறோம், மேலும் இது கிறிஸ்டியன் மார்க்லேயின் The Clock** போன்ற படைப்புகளுடன் திரைப்படத்தில் தோன்றத் தொடங்கிய ஒரு கருத்தாகும். இலக்கியத்தில் ரீமிக்ஸ்களுக்கு ஆராயப்படாத சாத்தியங்கள் இருப்பதாக உங்களுக்குத் தெரியுமா? அல்லது பாரம்பரியக் கதைகள் சோர்வடையும் நிலையை அடைந்ததற்கான அறிகுறியாக எடுத்துக்கொள்ளலாமா?

இசையை மெல்லிசை மற்றும் மீதமுள்ளவை எனப் பிரிக்கலாம், மேலும் அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை நீங்கள் தனித்தனியாக எடுக்கலாம். நீங்கள் முந்தையதை வெளியே எடுத்தால், அந்த இசையை “கவர்” செய்கிறீர்கள்; பிந்தையதை முழுவதுமாக வெளியே எடுத்தால், அதை “ரீமிக்ஸ்” செய்கிறீர்கள். அதேபோல், புனைகதையைப் பொறுத்தவரை,  கதை மற்றும் மீதமுள்ளவை எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. கதையில் நீங்கள் பயணம் செய்ய ஒரு வாகனம் தேவை, அது, ஒவ்வொரு வயதினருக்கும் வெவ்வேறு கதைசொல்லிகளால் வழங்கப்படுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அதே விவரிப்பு அவர்களின் வாகனத்தை மாற்றலாம், மேலும் அந்த அர்த்தத்தில் எளிமையான மறு – சொல்லல்  எப்போதும் சாத்தியமாகும். ரீமிக்ஸ் செய்வது, என்னைப் பொறுத்தவரை, அதைத் தாண்டி, முந்தைய வேலையை முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்வதற்கான முயற்சி.

எனவே, கதை சொல்லும் பாரம்பரிய முறைகள் தீர்ந்துவிட்டன என்று நான் நம்பவில்லை.

 

உங்கள் நாவல்களில் ஒன்றான  Tribes of the Arabian Nights  , 2002ல் ஜப்பானின் Mystery Writers of Japan Award  மற்றும் ஜப்பான் SF Grand Prize ஆகிய இரண்டையும் வென்றது என்பதை அறிந்து நான் வியப்படைகிறேன்.  தனித்தனி புனைகதை வகைகளின் முழுக் கருத்தும் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் காலாவதியாகி இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறீர்களா?

நான் அந்த நாவலை எழுதினேன், வகைகளைப் பற்றி முற்றிலும் சிந்திக்காமல். ஆனாலும், புத்தகத்தின் ஆற்றல், வாசகர்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றது. உங்கள் வகைக்கு முற்றிலும் சொந்தமில்லாத ஒன்றை அங்கீகரிக்க நீங்கள் பரந்த மனதுடன் இருக்க வேண்டும். எனவே அறிவியல் புனைகதை படிப்பவர்களும், துப்பறியும் புனைகதை வாசகர்களும், “இது எங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்று, ஆனால் நாங்கள் எதிர்பார்த்த வகையின் அடிப்படையில் இது நன்றாக இருக்கிறது” என்று சொல்லும் அளவுக்கு பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன். அதேசமயம் சீரியஸ் புனைகதை விரும்புபவர்கள் என்று சொல்லப்படும் வாசகர்கள் தலை கனத்த உணர்வுடன், “இது எங்களுக்குத் தெரியாத விஷயம், எனவே இதை எங்கள் வட்டத்திற்குள் அனுமதிக்க முடியாது” என்று சொல்லும் அளவுக்கு குறுகிய மனப்பான்மையுடன் இருந்தனர்.

இலக்கியத்தின் பயிற்சியாளர்கள் தங்களுக்குப் பரிச்சயமில்லாத புதிய விஷயங்களை ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தால், இலக்கியம் அதன் ஆற்றலை இழந்துவிடும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அதிர்ஷ்டவசமாக, ஜப்பானில் உள்ள பயிற்சியாளர்கள் என்னை தங்கள் வட்டத்திற்குள் அழைக்கும் அளவுக்கு பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்.

 

2011 ல் ஃபுகுஷிமா பேரழிவிற்குப் பிறகு, Monkey Business இதழாசிரியர்  மோடோயுகி ஷிபாடாவுடனான ஒரு நேர்காணலில், “நான் உணர்ந்து கொண்டேன் … ஒரு எழுத்தாளராக இருப்பது ஒரு வகையான அரசியல் செயல்பாடு. இந்த விழிப்புணர்வோடு தொடர்ந்து எழுதுவேன், வாழ்வேன் என்று நினைக்கிறேன்.” என்று உரையாடினீர்கள். அன்றிலிருந்து மூன்று வருடங்களில் அந்த விழிப்புணர்வு உங்கள் எழுத்தில் விளைந்திருக்கிறதா?

ஆம், அது விளையாடியது, அது தொடர்ந்து விளையாடுகிறது. நான் ஒரு விஷயத்திற்காக, ஜப்பானின் முக்கியமான இலக்கிய இதழ்களில் ஒன்றான Shincho -வில் தொடராகத் தொடங்கினேன், இது ஒரு பெரிய நாவலாக இருக்கும், இது ஹெயன் காலத்தில் (794-1192) அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஜப்பானியர்கள் தங்கள் முடிவுகளை எடுக்கும் அடிப்படை அமைப்பை ஒளிரச் செய்ய நாம் குறைந்தது ஆயிரம் ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் இந்தத் திட்டத்தைத் தொடங்கினேன். வடக்கு ஜப்பானைத் தாக்கிய மிகப்பெரிய பூகம்பம் “ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் ஒன்று” என்று அழைக்கப்பட்டதால் நானும் ஓரளவு உந்துதல் பெற்றேன் என்று நினைக்கிறேன்.

எவ்வாறாயினும், இது போன்ற கலை நடவடிக்கைகளில் உள்ள அரசியல், முறையான அரசியல் செயல்பாடுகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது மற்றும் இலக்கிய நிலைப்பாட்டில் நிலையானது.

கடந்த ஆண்டு, மோட்டோ ஷிபாட்டா உட்பட எனது நண்பர்களின் பெரிய உதவியுடன், நான் ஃபுகுஷிமாவில் ஒரு கோடைகாலப் பள்ளியை உருவாக்கினேன், நான் எங்கிருந்து இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் பொருத்திப் பார்க்கலாம் : இது நீங்கள் இலக்கியம் கற்கக்கூடிய ஒரு இலவச பள்ளி. இந்த கோடையில் எங்கள் இரண்டாவது திட்டத்தை நாங்கள் இயக்குவோம், மேலும் வடக்கு ஜப்பானில் உள்ள மற்றொரு மாகாணமான இவாட்டில் ஒரு கிளையையும் நடத்துவோம். இலக்கியத்தில் நிலைத்திருப்பதன் மூலம் நீங்கள் செய்வது அரசியலாகவும் மாறுகிறது என்பதற்கு இது மற்றொரு எடுத்துக்காட்டு.

 

***

 

* துணைத் தலைப்பில் உள்ள “புதிய வகைத்திருப்பம்” (Genre-Bending) என்பது, பாரம்பரிய வகைப்பாட்டை மீறும் புதிய, புதுமையான படைப்பை உருவாக்க பல வகைகளில் இருந்து கூறுகளை இணைக்கும் நடைமுறை. இது இசை மற்றும் இலக்கியம் இரண்டிற்கும் பொருந்தும்.  

** 24 மணி நேரத் திரைப்படமான The Clock என்பது,  கிறிஸ்டியன் மார்க்லேயின் திரைப்படம். இது திரைப்படங்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான கிளிப்களால் ஆன  ரீமிக்ஸ் ஆகும். இது ஆயிரக்கணக்கான திரைப்படம் மற்றும் தொலைக்காட்சி கிளிப்களின் தொகுப்பாகும், இந்தப்படத்தை தொகுக்க மூன்று ஆண்டுகள் ஆனது. இயக்குனரும் அவரது உதவியாளர்கள் குழுவும் நேரத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளைக் கண்டறிய பல மாதங்கள் திரைப்படக் காட்சிகளைத் தேடினர். இயக்குனர் மிகவும் சிரமப்பட்டு கிளிப்களை ஒன்றாக இணைத்து இத்திரைப் படத்தை உருவாக்கினார். இது கடிகாரங்கள் மற்றும் நேரத்தைப் பற்றிய பிற குறிப்புகளை சித்தரிக்கிறது. இந்தத் திரைப்படம்,  திரைப்பட வரலாற்றின் ரீமிக்ஸ் ஆகும், இது த்ரில்லர்கள், மேற்கத்தியங்கள் மற்றும் அறிவியல் புனைகதைகள் உட்பட பலதரப்பட்ட படங்களின் கிளிப்களை இணைக்கிறது. மற்றும், சினிமாவிற்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை ஆராய்கிறது, மேலும் சினிமா எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது மற்றும் யதார்த்தத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியும். காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது.

 

***