• மோடோயுகி ஷிபாடா உடன் ஒரு நேர்காணல்
• ஆங்கிலத்தில் : சூசன்னா கிரீன்பிளாட்
• தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன்

 

 

ஜப்பானிய மொழிபெயர்ப்பாளரும், ஜப்பானிய புது எழுத்து வகையை அறிமுகப்படுத்தும் விதமாக Monkey Business என்ற இலக்கிய இதழை நடத்தும் தலைமைஆசிரியருமான மோடோயுகி ஷிபாடா (Motoyuki Shibata), இணை நிறுவனர் (Ted Goossen உடன்) ஆகியோருடன் நாங்கள் அமர்ந்தோம், இந்த இதழ் ஜப்பானில் இருந்து புதிய எழுத்துக்களை முதல் முறையாக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டுவருகிறது. ஹாருகி முரகாமியுடன் பணிபுரிவது, ஜப்பானில் செயல்படும் இலக்கிய இதழ்கள், ஜப்பானில் அவருக்குப் பிடித்த சில புதிய இலக்கியக் குரல்கள் மற்றும் புகழ்பெற்ற ராக் இசைக்குழுவின் அமெரிக்க பாடகரும் கிதார் கலைஞருமான சக் பெர்ரி(Chuck Berry) யின் இசை பாணி மீதான அவரது காதல் பற்றியெல்லாம் பேசினோம்.

***

Monkey Business இதழ்  எப்படி தொடங்கியது என்பதைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா ?

நான் 2008 இல் ஒரு ஜப்பானிய இலக்கியப் பத்திரிகையைத் தொடங்கினேன்—பாதி ஜப்பானிய இலக்கியத்திலும் பாதி மொழிபெயர்ப்பிலும் கவனம் செலுத்தும் காலாண்டு இதழாகும். டொராண்டோவில் உள்ள யோர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பிக்கும் எனது நண்பர் Ted Goossen, ஜப்பானிய சிறுகதைகளின் ஆக்ஸ்போர்டு புத்தகத்தின் ஆசிரியராக உள்ளார் – இது ஒரு உன்னதமான, ஜப்பானிய இலக்கியப் பாடங்களில் ஒரு வகையான பாடநூல் – மேலும் ஆக்ஸ்போர்டு அவரை சமகாலத்திய பாடங்களைச் செய்ய வற்புறுத்தியது. அந்தத் தொகுப்பின் பதிப்பு. ஆனால், இப்போது சமகால சிறுகதைகளின் தொகுப்பை உருவாக்கினால், அது மிக விரைவாக வெளியிடப்படலாம் என்று டெட் நினைத்தார்.  எனவே, சமகால ஜப்பானிய புனைகதைகளில் பாதி கவனம் செலுத்தி, இந்த இதழில் நான் என்ன செய்கிறேன் என்று அவர் பார்த்தார், மேலும் மேற்கத்திய பார்வையாளர்களுக்கு சில நல்ல கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தால், அதை ஆண்டுதோறும் செய்தால், பிரமாதமாக இருக்கும் என்று அவர் நினைத்தார். சமகால ஜப்பானிய இலக்கியத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அமெரிக்க வாசகர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதற்கு ஏற்றதாக இருக்கும். அதனால் அவர் என்னிடம் சமகால புது எழுத்து சம்பந்தமாக ஒரு இதழை நடத்தச்  சொன்னார்.

நீங்கள் ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்கும்போது, மேற்கத்திய பார்வையாளர்களால் எந்தக் கதைகள் சிறப்பாகப் பெறப்படும் என்பதைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்கிறீர்களா?

உண்மையில், அதிகம் இல்லை. பார்வையாளர்கள் யாராக இருந்தாலும், எனக்குப் பிடித்ததைச் செய்வதுதான் முக்கியம் என்பது என் அனுபவம். மற்றும் நான் விரும்பியதை மொழிபெயர்க்க வேண்டும். அனேகமாக ஒரே விதிவிலக்கு என்னவென்றால், அமெரிக்காவைப் பற்றிய கதைகளுடன் நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நாங்கள் சொல்வது போல் புத்தருக்கு நீங்கள் பௌத்தம் கற்பிக்கலாம். ஆனால் எங்களிடம் உண்மையில் பணி உணர்வு இல்லை. அதைச் செய்வது எங்களுக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது, மற்றவர்களுக்கு அறிவூட்ட இதுவே சிறந்த வழியாகும்.

நீங்கள் ஜப்பானிய மொழியில் மொழிபெயர்க்கும் போது உங்களுக்கும் அப்படித் தோன்றுகிறதா?

ஆம். மிகச் சரியாக.

ஜப்பானிய இலக்கியத்தின் சில அம்சங்கள் வெளியாருக்குப் புரிந்து கொள்வதற்கு மிகவும் கடினமாக இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா — வரலாறு அல்லது பாணி அல்லது உள்ளடக்கம் பற்றி?

இது ஒரு நல்ல கேள்வி. ஹாருகி முரகாமி போன்ற எழுத்தாளர்கள் நன்றாகப் பயணிப்பது உங்களுக்குத் தெரியும். வாசகர்கள் எங்கிருந்து வந்தாலும் தொடர்பு கொள்ளலாம். ஒரு முறை, பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர் ஜூலியன் பர்ன்ஸ் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் தகாஹாஷி ஜெனிச்சிரோவுடன் உரையாடினார். திரு. தகாஹாஷி பேஸ்பால் மீது பேரார்வம் கொண்டவர், ஜூலியன் பர்ன்ஸுக்கு பேஸ்பால் பற்றி எதுவும் தெரியாது, ஆனால் ஒரு ஜப்பானிய எழுத்தாளர் பேஸ்பால் பற்றி உணர்ச்சியுடன் எழுதினால், மிக முக்கியமான விஷயங்கள் முழுவதும் வரும் என்று அவர் கூறினார்.

ஆனால், உதாரணமாக, ஜப்பானில் உள்ள குடும்பங்களை மையமாகக் கொண்ட கதைகள் – பெற்றோர் – குழந்தைகள் உறவு ஜப்பானில் வேறு வழியில் செயல்படுகிறது.

ஜப்பானில் உள்ள பெற்றோர் – குழந்தை உறவில் மொழிபெயர்ப்பது கடினமாகத் தோன்றுவது என்ன?

உதாரணமாக, ஒரு புதிய மனைவியின் பாத்திரம். மேற்கத்திய நாடுகளில், நீங்கள் ஒரு பெண்ணாக இருந்து, நீங்கள் ஒரு ஆணை மணந்தால், நீங்கள் ஒரு குடும்பத்தில் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. கடந்த காலங்களில், குறிப்பாக உயர்குடி குடும்பங்களுக்கு அது அப்படி இருந்திருக்கலாம். ஆனால் ஜப்பானில் இது அடிக்கடி நிகழ்கிறது, எனவே இந்த வார்த்தை எங்களிடம் உள்ளது – இது “மனைவி” அல்லது “மணமகள்” என்பதற்கு ஒத்த வார்த்தை அல்ல, ஆனால் ஒரு குடும்பத்தில் திருமணம் செய்து கொண்ட ஒரு பெண்ணை விவரிக்கிறது. அந்த வார்த்தை யோம் (yome). 1980 களில் The Andersons’s Yome    என்ற நாவலை எழுதிய ஜப்பானிய பெண் எழுத்தாளர் இருக்கிறார் , நான் நினைக்கிறேன். அவரது நாவலில் ஒரு பெண் ஆண்டர்சன் என்ற நபரைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார், மேலும் அவர்கள் அமெரிக்காவில் வசிப்பதால் ஒரு குடும்பத்தை அல்ல, ஒரு மனிதனை திருமணம் செய்து கொண்டதாக அவர் நம்புகிறார். இது ஜப்பான் அல்ல, இது அமெரிக்கா என்று அவள் நம்புகிறாள், எனவே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தனிப்பட்ட முறையில் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள், ஆனால் அது அப்படி இல்லை என்று மாறிவிடும்.

வார்த்தை இல்லாவிட்டாலும் கருத்து மொழிபெயர்க்கப்படுகிறதா?

ஆமாம். அமெரிக்காவில் கூட சில சமயங்களில் ஒரு புதிய மனைவியாக உங்களுக்கு பல கடமைகள் இருக்கும் – உங்கள் மாமியார், மாமனார் ஆகியோருக்கு உங்களுக்கு கடமைகள் உள்ளன, ஆனால் நிச்சயமாக நாவலின் சுழல்வு, வேலை செய்கிறது, ஏனெனில் இது அமெரிக்காவில் வேறுபட்டது என்று அனுமானம் உள்ளது. 

ஜப்பானிய வரலாற்றில் மிகவும் புரிந்து கொள்ள முடியாத தருணம் – அணுகுண்டு வீசப்பட்டதைப் பற்றி வாசிப்பதன் மூலம் நிறைய வெளிநாட்டவர்கள் ஜப்பானிய இலக்கியத்தை சந்திப்பது போல் தெரிகிறது. ஜப்பானிய இலக்கியத்தின் புரிதலை எப்படி வடிவமைக்கிறது அல்லது திசை திருப்புகிறது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

சரி, அதை இப்படிப் பார்க்கலாம். ஒரு யானையைப் பற்றிய ஒரு கதை உள்ளது: ஐந்து குருடர்கள் உள்ளனர், அவர்கள் அனைவரும் யானையைத் தொட்டனர். யாரோ ஒருவர் வாலைத் தொட்டதால், “ஐயோ, யானை ஒரு கயிறு போன்றது” என்று அவர் நினைத்தார், யாரோ ஒருவர் காலைத் தொட்டு, “யானை ஒரு மரம் போன்றது” என்று அவர் நினைத்தார், யாரோ ஒருவர் உடற்பகுதியைத் தொட்டு அவர் நினைத்தார், “ஒரு யானை தோல் போன்றது. அதனால் அது எப்போதும் அப்படித்தான். அப்படி வரும்போது எல்லாமே தனிப்பட்ட படைப்புகள்தான். ஒட்டுமொத்த ஜப்பானிய இலக்கியத்தின் இந்தக் கருத்து அல்ல. நான் அடிப்படையில் சமகால அமெரிக்கப் புனைகதைகளை மொழிபெயர்ப்பவன், ஆனால் அமெரிக்க இலக்கியத்தின் மீது எனக்கு எந்தக் கடமையும் இல்லை, ஆசிரியர்களிடம் கூட இல்லை – எனது ஒரே கடமை தனிப்பட்ட புத்தகங்கள். ஜப்பானிய இலக்கியத்தைப் பற்றிய பரந்த பார்வை உங்களுக்கு இருந்தால், அது நல்லது. ஆனால் இந்த அணுகுண்டு சகாப்தத்தை மற்றும் அது தொடர்பான இலக்கியங்களை அறிவது மிகவும் அற்புதமானது. தெரியாமல் இருப்பதை விட இது மிகவும் சிறந்தது.

மக்கள் ஜப்பானைப் பற்றி அறிய மிஷிமா, தனிசாகி அல்லது கவாபட்டாவைப் படித்தார்கள், ஆனால் ஜப்பானைப் பற்றி அறிய யாரும் ஹாருகி முரகாமியைப் படிப்பதில்லை. ஹாருகியை அவர்கள் விரும்புவதால் படிக்கிறார்கள்.

ஹாருகி முரகாமியின் படைப்புகளில் என்ன மொழிமாற்றம் செய்ய முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

அவர் தனிநபர்கள் மீது கவனம் செலுத்துகிறார். அவர் குடும்பத்தில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மேலும், நல்லதும் கெட்டதும் சுத்தமாக இல்லாத, ஒன்றுக்கொன்று வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியாத உலகத்தை அவர் விவரிக்கிறார், மேலும் இது உலகின் பல பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு ஒரு யதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கிறது.

ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஜப்பானிய இலக்கியங்களை யார் படிக்கிறார்கள்? புள்ளிவிவரங்கள் தெரியப்படுத்தும் அல்லவா?

எனக்குத் தெரியாது. Monkey Business -க்கான விற்பனையாளர்கள் எங்களிடம் இல்லை . எங்களிடம் ஒரு அற்புதமான சந்தைப்படுத்தல் மேலாளர் இருக்கிறார், ஆனால் புள்ளிவிவரங்கள் மற்றும் அது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி எனக்கு உண்மையில் தெரியாது. ஆனால் இந்த இதழின் மிகப் பெரிய வழி வகுப்பறைகள் என்று தோன்றுகிறது. ஜப்பானிய இலக்கியப் பேராசிரியர்கள் இதைப் பாடநூலாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

புதுப்பிக்கத்தக்க பாடப்புத்தகமாகவா?

புதுப்பிக்கக்கூடிய பாடப்புத்தகம் – அது சரியானது. மேலும் அது அற்புதமானது.

சமகால ஜப்பானிய எழுத்தாளர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படுவதன் அர்த்தம் என்ன என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? இப்போது அவர்களின் தொழில் வாழ்க்கைக்கு என்ன அர்த்தம்?

நிச்சயமாக, ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படுவதே சர்வதேச அளவில் நீங்கள் படிக்கப்படுவதற்கான ஒரே வழி . நான் தொழில் ரீதியாக சிந்திக்கப் பழகவில்லை, ஆனால் ஜப்பானில் மட்டுமல்ல, சர்வதேச அளவிலும் படிக்கத் தகுதியான எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள், நான் உதவ முடிந்தால் – அவர்களின் கதைகளை விளம்பரப்படுத்துவதில், அறிமுகம் செய்வதில். சர்வதேச பார்வையாளர்களுக்கு அவர்களின் கதைகள் – அது எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தால் மற்றும் நான் ஏதாவது கற்றுக் கொள்ள முடிந்தால், அவைகளைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை

ஜப்பானில் இலக்கிய இதழ்கள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அவர்கள் இங்கு செயல்படுவதை விட வித்தியாசமாக செயல்படுகிறார்களா?

நான் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். சுமார் ஐந்து பெரிய இலக்கிய இதழ்கள் உள்ளன. அவை அனைத்தும் பெரிய பதிப்பகங்களால் வெளியிடப்படுகின்றன. பல கதைகள் தொடர்கதையாகி இறுதியில் புத்தகமாக மாறுகிறது. சிலர் அந்தப் பத்திரிகைகளை “தற்கால நவீன எழுத்தாளர்களின் சமையலறைகள் ” என்று விருப்பமுடன் அழைக்கிறார்கள். எனவே இலக்கிய இதழ்கள் தங்களுக்குள் பணம் சம்பாதிப்பதில்லை, ஆனால் அவை இறுதியில் புத்தகங்களாக மாறுவதால், வெளியீட்டாளர்கள் அதைத் தொடர்ந்து செய்வது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது.

இந்த வகை என்பது ஒரு சோதனை ஓட்டம் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

ஆம் அது சரியானது. எனவே, Monkey Business ஒரு பொதுவான இலக்கிய இதழ் அல்ல.

அது எந்த விதத்தில் வித்தியாசமானது?

ஏனெனில் இது புதிய எழுத்துக்களை மட்டுமே உருவாக்கம் செய்யக்கூடிய இதழ். அதனால்தான் நான் அதை “Monkey Business” என்று அழைத்தேன்.

அந்தப் பெயர் உங்களுக்கு எப்படி வந்தது என்பதை கொஞ்சம் விரிவாகக் கூற முடியுமா?

அதனால் நான் ஒரு ஜப்பானியப் பத்திரிக்கையைத் தொடங்கினேன், அது Monkey Business என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் நாங்கள் அதைத் தொடங்கும்போது, நாங்கள் எங்களை வெறுமனே Story என்று அழைக்க விரும்பினோம், ஏனென்றால் இங்கே சில மாநிலங்களில், Story என்று ஒரு அற்புதமான இலக்கிய இதழ் இருந்தது. ஜே.டி.சாலிங்கர் மற்றும் பிற அற்புதமான எழுத்தாளர்கள் அந்த இதழில் அறிமுகமானார்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவை 2000 களின் முற்பகுதியில் நிறுத்தப்பட்டன. எனவே அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்த, நாங்கள் எங்களை அழைக்க விரும்பினோம். ஆனால் Story என்ற பெயரில் ஒரு பெண்களுக்கான ஃபேஷன் பத்திரிக்கை இருப்பதாகவும் , அதன் பதிப்புரிமை அவர்களிடம் இருப்பதாகவும் நாங்கள் கண்டுபிடித்தோம் . மேலும் என்ன செய்வது என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. எனவே நான் எனது எடிட்டருடன் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன், எனது குறுந்தகடுகளை எடுத்தேன், எப்படியோ சக் பெர்ரியின் குறுந்தகடு இருப்பதையும், சக் பெர்ரியின் எனக்குப் பிடித்த பாடல்களில் ஒன்று “Too Much Monkey Business” இருப்பதையும் கவனித்தேன். ஜப்பானிய இலக்கியச் சூழலில் மிகவும் தீவிரமான விற்பனை வணிகம் இல்லை. எனவே, நான் அந்தப் பத்திரிகையை மூன்று வருடங்கள் வெளியிட்டேன், சுனாமி/பூகம்பம் காரணமாக நாங்கள் திவாலாகிவிட்டோம் – அதன் பிறகு அனைத்தும் குறைவாகவே விற்கப்பட்டன. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நான் இதைத் தொடங்கினேன். ஆனால் அந்த பத்திரிகையில் நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், இலக்கியத்தில் விற்பனை வணிகமெல்லாம் இல்லை. எனவே நாங்கள் அதை வேடிக்கையாக குரங்கு என்று அழைக்கிறோம்.

நிறைய பேர் மொழிபெயர்ப்பைப் பற்றி இந்த சாத்தியமற்ற பணி அல்லது இழப்பு அல்லது துரோகம் என்று பேசுகிறார்கள், ஆனால் நீங்கள் அதை ஒரு விளையாட்டு என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். இது ஒரு விளையாட்டாக உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது?

இது அவ்வளவு விளையாட்டு இல்லை. இது உண்மையில் வேடிக்கையாக உள்ளது. ஆனால் அது மற்றவர்களுக்கு பயனுள்ளதாக மாறுவது மேலும் வேடிக்கையாக உள்ளது. ஜப்பானிய மொழியில் பல சிறந்த கதைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன, ஆனால் வாசகர்கள் ஜப்பானிய மொழியைப் படிக்காத வரை, அது வெறும் மங்கலானது – காகிதத்தில் கருப்பு மங்கல்கள் என்றே கருதுகிறார்கள். நான் வேடிக்கையாகச் செய்வது மற்றவர்களுக்கு பயனுள்ளதாக அமையும்போது இது ஒரு ஆட்டமாக மாறுகிறது.
மொழிபெயர்ப்பின் சாத்தியமற்ற தன்மையைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் முழுமையை அடைய வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்தால் நிச்சயமாக அது சாத்தியமற்றது. சரியான மொழிபெயர்ப்பு ஒரு வரைபடத்தைப் போல இருக்கும், அங்கு அளவுகோல் ஒன்றுக்கு ஒன்று மாறுபடும். நீங்கள் வரைபடத்தை உருவாக்கும் போது எப்போதும் எதையாவது இழக்கிறீர்கள். ஏனென்றால் அது யதார்த்தத்தை சிதைக்கிறது. ஆனால் ஒரு வரைபடம் வேலை செய்யக்கூடிய ஒரே வழி இதுதான் – போர்ஹேஸின் கதையில் உங்களுக்குத் தெரியும், ஒருவருக்கு ஒரு வரைபடம் வேலை செய்யாது. ஆனால், அவர் எல்லாவற்றையும் வேலை செய்கிறார், ஆனால் அது நிச்சயமாக இலக்கிய மந்திரம். எனவே மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமற்றது என்று நீங்கள் கூறலாம், ஆனால் மொழிபெயர்ப்பு முழுமையை அடைய வேண்டும் என்ற தவறான அனுமானத்தில் நிற்கிறீர்கள். நீங்கள் பரிபூரணத்தை இலக்காகக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்  – அதைத்தான் நீங்கள் செய்கிறீர்கள், ஆனால் உங்களால் அதை அடைய முடியாது என்பதை அறிந்து முழுமையை நோக்கமாகக் கொண்டு இயங்குகிறீர்கள். ஆனால் இன்னும் நீங்கள் அதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். மோசமான வரைபடத்தை விட நல்ல வரைபடம் சிறந்தது. இது ஒரு ஆட்டம். இந்த ஆட்டத்தில்  0-10 என இழப்பதை விட 10-9 என்ற கணக்கில் தோல்வி அடைவது சிறந்தது.

உங்கள் எழுத்தில் ஜப்பானிய மொழியில் சில விஷயங்களை விளக்க முயற்சிக்கும் வரம்புகள், ஜப்பானிய மொழியின் சம்பிரதாயத்திற்கு எதிராக வருவதைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள். சில விஷயங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு சில மொழிகள் சிறந்தவை அல்லது ஒரு மொழி மற்றொன்றில் சிறப்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டதாக நீங்கள் உணரும் நிகழ்வுகள் உள்ளதா – உதாரணமாக, ஆங்கிலம் ஜப்பானிய மொழியில் இருந்து.. மற்றும் ஜப்பானிய மொழியில் இருந்து ஆங்கிலத்தில்?

சில மொழிகள் சில விஷயங்களில் நன்றாக இருக்கும், மற்ற மொழிகள் வேறு சில விஷயங்களில் நன்றாக இருக்கும். உதாரணமாக, ஆங்கிலத்திலும் பெரும்பாலான மேற்கத்திய மொழிகளிலும் தனிப்பட்ட உச்சரிப்புகளில், ஒரு சில இடங்களில் முதல் நபருக்கு, ஒருமை. மற்றும் வேறு சில இடங்களில் முதல் நபருக்கு, பன்மை. ஆனால் ஜப்பானிய மொழியில் உங்களைக் குறிக்கும் பல உச்சரிப்புகள் உள்ளன. அது நீங்கள் இருக்கும் சூழலைப் பொறுத்து, ஒருவர் கூட வெவ்வேறு உச்சரிப்புகளைப் பயன்படுத்துகிறார். சில நேரங்களில் அது சிரமத்தை உருவாக்குகிறது, ஆனால் சில நேரங்களில் அது எழுத்துக்களை ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுத்த உதவுகிறது. ஏனெனில் ஒரு பாத்திரம் “போகு வா சுகரேடா” என்று சொன்னால் “நான் சோர்வாக இருக்கிறேன்.” என்று பொருள் கொள்ளலாம். இது பொதுவாக இளைஞர்களுக்கு – ஆண்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. “I am tired” என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னால், அதை யார் சொல்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் நீங்கள் ஜப்பானிய மொழியில் “போகு வா சுகரேட்டா” (Boku) என்று சொன்னால், வாசகர்கள் உடனடியாக ஒரு இளைஞன் அல்லது பையனின் அர்த்தத்தைப் பெறுவார்கள்.

ஆனால் சில நேரங்களில் உங்களிடம் சரியான பதில் இருக்காது. நான் கடந்த வாரம் டோக்கியோவில் ஹாருகி முரகாமியுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன், நாங்கள் ரேமண்ட் சாண்ட்லர் நாவலில் முதல் நபர் உச்சரிப்பு பெயரைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம், அதில் தனியார் துப்பறியும் நிபுணரான பிலிப் மார்லோ முதல் நபர் கதையாளராக இருக்கிறார். வதாஷி என்ற சொல் “நான்” அல்லது “தனியார்” என்று பொருள்படும் ஒரு ஜப்பானிய வார்த்தை. ore என்ற வார்த்தையானது “நான்” என்று கூறுவதற்கான ஒரு முறைசாரா வழி, பொதுவாக நெருங்கிய நபர்களுடன் ஆண்கள் பயன்படுத்துவார்கள். உதாரணமாக உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகள் நண்பர்களுடன் பேசும் போது இதைப் பயன்படுத்துவார்கள். நாளுக்கு நாள் பயன்பாட்டில், Boku என்பது நடுத்தர சம்பிரதாயம் மற்றும் ஆண்களுக்கு மிகவும் பொதுவான “I” என்ற அர்த்தம் ஆகும். ஹாருகி “watashi”  என்ற சொல்லை பயன்படுத்துவதற்கும், வெளிநாட்டவர் “ore ” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதற்கும், மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது. உங்களிடம் பல மாற்று வழிகள் இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் சரியான தீர்வு இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை..

நீங்கள் ஜப்பானிய மற்றும் அமெரிக்க இலக்கியங்கள் இரண்டிலும் நிபுணராக உள்ளீர்கள், மேலும் அந்த வகைப்பாடுகள் எவ்வாறு பிரச்சனைக்குரியவை என்பதைப் பற்றி நாம் பேசினோம், ஆனால் புதிய ஜப்பானிய எழுத்துக்கும் புதிய அமெரிக்க எழுத்துக்கும் இடையில் உங்களுக்கு முக்கியமானதாக உணரும் தருணங்கள் ஏதேனும் உண்டா?

கடந்த காலத்தில் இது எப்போதும் ஒரு வழி: அமெரிக்கா ஜப்பானை பாதிக்கிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், ரால்ப் வால்டோ எமர்சனின் தத்துவம் மற்றும் கருத்துக்கள் மூலம். அந்த நேரத்தில் பெரிய இலக்கிய வளர்ச்சியெல்லாம் இல்லை. ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டில், அமெரிக்க இலக்கியம் பல ஜப்பானிய எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு முக்கிய உத்வேகமாக இருந்தது – நிச்சயமாக ஹெமிங்வே மற்றும் ஃபாக்னரின் படைப்புகளை மொழிபெயர்ப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. போருக்குப் பிறகு, நார்மன் மெயிலர் மற்றும் ஸால் பெல்லோ போன்றவர்கள். 1970களில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது, குறைந்தபட்சம் எனக்கு. கர்ட் வோனே கட் மற்றும் ரிச்சர்ட் ப்ரூட்டிகன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினர். அமெரிக்க இலக்கியம் என்னவாக இருக்கும் என்பதைப் பற்றிய வித்தியாசமான உணர்வை நாங்கள் கொண்டிருக்க ஆரம்பித்தோம் – எல்லோரும் சிறந்த அமெரிக்க நாவலை எழுத முயற்சிக்கவில்லை, பெரிய யோசனையில் அதிக சந்தேகம் கொள்ள முடியும். ஹாருகி முரகாமி மற்றும் ஜெனிசிரோ தகாஹாஷியில் தொடங்கி, இப்போது நம்மிடம் உள்ள சிறந்த ஜப்பானிய எழுத்தாளர்களின் மீது  அந்த எழுத்தாளர்கள் செல்வாக்கு செலுத்தினர். குறிப்பாக ஹாருகி இங்கு மிகவும் பிரபலமாக இருப்பதாலும், யோகோ ஓகாவா போன்ற பிற ஜப்பானிய எழுத்தாளர்களும் சிறப்பாக செயல்பட்டார்கள் என்பதுவுமாக, ஜப்பானிய எழுத்தாளர்கள் இறுதியாக அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளனர் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அது நேரம் எடுக்கும்.

அந்த தாக்கத்தை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

அது இன்னும் பெரிதளவு வேலை செய்யவில்லை. ஆனால் நான் சில இளம் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களுடன் பேசினேன், சில சமயங்களில் அவர்களுக்கு பிடித்த எழுத்தாளர் ஹாருகியாக மாறிவிடுவார். இது முதலில் திரைப்படங்களில் நடந்தது. குரோசாவா மற்றும் யசுஜிரோ ஓசு போன்ற திரைப்பட இயக்குனர்கள் ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் உள்ள திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கல் மீது மிகவும் செல்வாக்கு செலுத்தினர். அவர்கள் யார் என்று என்னால் குறிப்பிட முடியவில்லை, ஆனால் இதுபோன்ற உதாரணங்கள் இருக்க வேண்டும். இதே நிகழ்வை இலக்கியத்திலும் பார்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

“ஜப்பானிய இலக்கியத்தைப் பற்றி மேலும் அறிய விரும்புகிறேன்” என்று ஒரு ஆங்கில மொழி வாசகர் இருந்தால், அவர்கள் எங்கு தொடங்க வேண்டும் என்று நீங்கள் பரிந்துரைப்பீர்கள்?

நிச்சயமாக Monkey Business. (சிரிக்கிறார்) குறைந்த பட்சம்  நாங்கள் மட்டும் தான் இந்த ஜப்பான் எழுத்தின் அறிமுக நிலைகளில் செயல் படுகிறோம் என்று நினைக்கிறேன். சில நேரங்களில் ஜப்பான் பிரச்சினைகளை, இலக்கியங்களை, சமூக வாழ்வியலை, Granta மற்றும் Words Without Borders போன்ற இதழ்கள் செய்கின்றன.

நீங்கள் ஒரு இலக்கியப் பகுதியைப் படிக்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பு மொழி பெயர்க்கப்படத் தகுதியானது என உங்களுக்குத் தோன்றுவது எது?

நீங்கள் ஒரு நல்ல ஹாம்பர்கரை சாப்பிட்டால், “ஐ லவ் இட்” என்று சொல்வது எது? அது நன்றாக இருந்தால் நீங்கள் விளக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுக்கு ஏன் பிடிக்கவில்லை என்பதை விளக்குவது மிகவும் எளிது. ஒரு கதை அல்லது நாவல் உங்களைச் சிந்திக்க வைக்கிறது, அதை நீங்களே எழுதியிருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது, அது சிறந்த சோதனையாக இருக்கும்.

நீங்கள் விரும்பினால் நீங்கள் ஹாம்பர்கரை உருவாக்க வேண்டும்.

(சிரித்து) நான் சாப்பிடும் வரை, அதை யார் செய்தாலும் எனக்கு கவலையில்லை.

நீங்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஜப்பானிய எழுத்தாளர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?

பலர். ஹிடியோ ஃபுருகாவா – அவர் முரகாமியை விட அதிக ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறார். அமெரிக்காவில் மிக நெருக்கமானவர் ஸ்டீவ் எரிக்சன். மேலும், ஹிரோகோ ஓயமடா மற்றும் மீகோ கவாகாமி , ஆனால் அவர் இப்போது ஹாருகி முரகாமி, அமண்டா அர்பன் போன்ற அதே முகவரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார். மற்றும் ஹிரோமி கவாகாமி.

மற்றும் வேறு வழி என்ன? ஜப்பானிய மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்படுவதை நீங்கள் காண விரும்பும் ஆங்கில மொழி எழுத்தாளர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?

டான் டெலிலோ போன்ற ஆங்கில மொழி எழுத்தாளருக்கு நான் சிறந்த வாசகராக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயம் நடக்கிறது என்று என்னால் சொல்ல முடியும், ஆனால் ஆங்கில மொழியைப் படிக்கும் எனது திறனின் வரம்பு காரணமாக, நான் எப்போதும் எதையாவது இழக்கிறேன். இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு, பென் லெர்னர். எல்லோரும் அவர் மிகவும் வேடிக்கையானவர் என்று கூறுகிறார்கள், ஆனால் அது அப்படியல்ல. 

உங்கள் வாழ்க்கையிலும் வேலையிலும் மொழிபெயர்ப்பு எப்படி இவ்வளவு பெரிய பகுதியாக மாறியது?

நான் எவ்வளவு தூரம் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்? நான் சிறுவனாக இருந்தபோது அவர்கள் எங்களுக்கு ஒரு தொழில் திறன் தேர்வைக் கொடுத்தார்கள். நான் கலை ரீதியாக ஏதாவது செய்ய விரும்பினேன், ஆனால் எனது திறன், கலையை விட எழுத்தறிவு கொண்டதாகத் தோன்றியது. மேலும் திறனையும் விருப்பத்தையும் ஒத்திசைக்க வழி இல்லை என்று தோன்றியது. ஆனால் சில வழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு மிகவும் எழுத்தர் பணியாகும் – நீங்கள் விவரங்களுக்கு கவனம் செலுத்த வேண்டும். இது மேல் – கீழ் திட்டம் அல்ல, இது மிகவும் கீழ் – மேலே உள்ளது. நீங்கள் விவரங்களில் கவனம் செலுத்துகிறீர்கள், அது ஒரு நல்ல வேலையாக இருந்தால் முழுமையாக தன்னைத்தானே ஒப்புக் கொடுக்கும். எனவே எப்படியோ எனது விருப்பத்தையும் தாபத்தையும் ஒத்திசைக்க ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தேன். அதனால் இத்தனை வருடங்களாக அதைத்தான் செய்து வருகிறேன்.

***

Monkey Business -ன் நிறுவன ஆசிரியர்களில் ஒருவரான மோடோயுகி ஷிபாடா (Motoyuki Shibata 1954 -), டோக்கியோ பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்க இலக்கியம் மற்றும் இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பைக் கற்பிக்கிறார். Paul Auster, Stuart Dybek, Brian Evenson, Kelly Link, and Steven Mill Hauser,   போன்றவர்களை அவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.  தனது Monkey Business  இதழ்களுடன் உலகம் முழுக்கப் பயணம் செய்கிறார்.

சூசன்னா கிரீன்பிளாட் (Susannah Greenblatt) ப்ரூக்ளினில் உள்ள ஸ்பானிஷ் மொழி எழுத்தாளர், திரைப்பட தயாரிப்பாளர் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆவார். அவர் 2016 இல் வெஸ்லியன் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ மற்றும் வரலாற்றில் உயர் கௌரவத்துடன் பட்டம் பெற்றார். அவரது எழுத்து மற்றும் மொழிபெயர்ப்புகள் Literary Hub, Ramona: revista de artes visuales, மற்றும் Epiphany Magazine.இதழ்களில் வெளிவந்துள்ளன. La Ciega (2018) என்ற அவரது குறும்படம், மாட்ரிட் வரலாற்றில் சிறந்து விளங்குவதற்கான ஆய்வுக்காக, White Fellowship விருது பெற்றவர். மேலும், இந்தக் குறும்படம் அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் உள்ள விழாக்களில் திரையிடப்பட்ட பெருமையையும் பெற்றது. 

***

நன்றி : Words Without Borders